‘Eeuwig duurt zijn trouw’ – maar wat als het leven pijn doet?

9 Nov

Soms lijkt ons geloof en de grootheid van God in sterke mate af te hangen van onze eigen ervaringen. Wanneer we geluk, rust of vrede ervaren en we God dichtbij voelen, lijkt het zoveel makkelijker om mee te zingen met psalm 118 (Loof de HEER, want Hij is goed – eeuwig duurt zijn trouw). Zijn goedheid en trouw zijn terug te vinden in zegeningen, in het geluk dat je te ten deel is gevallen. Wanneer je echter te maken hebt met tegenslagen, met verlieservaringen, wanneer je nachten lang naar God geroepen hebt om hulp, maar vooral verlatenheid en eenzaamheid ervaart – kun je dan nog uit de voeten met woorden over Gods trouw?

loven-en-prijzen

Het zijn vragen die vaak in het pastorale gesprekken naar voren komen. Vragen die iets vertellen over het verlangen om iets van Gods nabijheid, van Gods vrede mee te maken. Het zijn vragen die vertellen over de zwaarte waarmee we soms zo intens kunnen worstelen.

De dichter van Psalm 118 heeft weet van datgene wat je kan bedreigen en beknellen. In een tijd dat het water hem aan de lippen stond, in een tijd dat hij benauwd werd, vertrouwde hij op de naam van de HEER. Drie keer noemt de dichter het: de dreiging – ik weerstond het met de naam van de HEER. Dat is het geheim van het levensverhaal van deze schrijver. Vertrouwen op de Godsnaam: ‘Ik ben’. Het is een naam die niet geclaimd kan worden, die niet voor je karretje gespannen kan worden. Daar waar de Godsnaam verwordt tot een vaststaand gebeiteld godsbeeld verliest het aan kracht. De Godsnaam drukt beweging, betrokkenheid en bewogenheid uit.

Van deze naam gaat redding uit. In het aanroepen van die naam komt God present. In het aanroepen opent zich uitzicht en perspectief. Het is de belofte die deze Godsnaam in zich draagt, die vertrouwen wekt en toekomst opent. Geloven gaat verder dan gevoel. Juist in tijden van dreiging en benauwdheid is er weinig ruimte om Gods nabijheid te ervaren. Het gevoel dat misschien overheerst is het gevoel van verlatenheid en verlorenheid. Gods antwoord op onze schreeuw om nabijheid en recht is niet dat Hij onze pijn en verdriet wegneemt, maar de belofte dat Hij ons in ons levensverhaal niet alleen zal laten. Deze belofte is het diepst zichtbaar geworden in de komst van Jezus Christus. Hij heeft Gods liefde tot in de diepste nacht gespeld.

Wat belangrijk is in deze psalm is dat de dichter de ervaring van redding naar de tempel brengt. Hij brengt de dank in Gods ruimte. Misschien is dat wel het belangrijkste en mooiste wat geloofsgemeenschappen mogen doen: getuigen en verhalen van Gods reddende liefde. Het loven en prijzen van God is het erkennen dat de Godsnaam redding brengt. Zo kunnen we tot steun en bemoediging zijn voor allen die worstelen en zoeken naar redding uit benauwdheid. In ons handelen, in onze daden mag iets oplichten van de liefde van de Vader (Matt. 5, 16)

Advertenties

3 Reacties to “‘Eeuwig duurt zijn trouw’ – maar wat als het leven pijn doet?”

  1. Antoine Claudel 9 november 2014 bij 8:36 pm #

    Allereerst wil ik zeggen dat je het prachtig geschreven hebt. Op een manier die ‘raakt’.
    Dankjewel daarvoor.

    Ik vind het echter echt lastig. Ik heb het er vaak met je over gehad in een ‘face to face’ gesprek. Die gesprekken koester ik nog steeds.

    Ik vind het erg moeilijk om God te loven als ik in de kerk ben. Niet alleen ontstaat daarmee bij mij de ‘geloofsdruk’ dat je kosten wat kost maar moet blijven vertrouwen op God maar ook krijg ik het vaak gewoon mijn strot niet uit omdat hetgeen er in een psalm gezongen word, niet strookt met mijn werkelijke leven. In psalmen word vaak gezongen dat je moet blijven vertrouwen op God en dat God een God van liefde en trouw is.

    Met alle respect voor onze Heer, ik ervaar die liefde niet. Ik ben zelfs boos op Hem omdat hij me in mijn lijden heeft gelaten, zelfs toen Hij me naar zich toe kon halen. (Tot 5 keer toe)

    Ik ben niet trots op het feit dat ik in het verleden 5 serieuze pogingen tot zelfmoord heb gedaan maar ik denk vaak bij mezelf; “Waarom heeft U me, toen ik op het randje van de dood lag, tot U genomen?”

    Dat was een uitgesproken kans om mij uit mijn lijden te verlossen. Hij wist precies wat en hoeveel ik heb meegemaakt. Was het op dat moment dan echt niet mogelijk om te zeggen; “Ik haal je hier weg mijn kind!”

    Iedereen die getraumatiseerd is zal het met me eens zijn dat het trauma niet ophoud bij de gebeurtenis zelf. De strijd die daarna volgt, verderop in je leven is vele malen zwaarder.

    Bij mij blijven de vragen; “Waarom heeft U het toegelaten dat zovelen zo ontzettend misbruik van me konden maken?” en “Waarom heeft U mij niet tot U genomen toen ik meerdere malen aangaf dat het leven voor mij de moeite niet meer waard was?”

    Ik snap het gewoon niet! Ik vind het daarom heel moeilijk om trouw te zijn en blijven aan God. Hem te loven en eren, terwijl er voor mij gevoelsmatig eigenlijk niets te loven valt.

    Wat ik nu schrijf zal God me niet in dank afnemen maar ik vind het eigenlijk heel erg ‘gemeen’ dat hij niet heeft ingegrepen toen er van alles en nog wat fout ging, maar erger nog, dat Hij, toen ik niet langer meer kon en wilde, niet heeft gedacht; “Kom maar hier Mijn kind. Je hebt genoeg geleden. Je verdiend beter en Ik beëindig jouw lijden!”

    Vandaag de dag leef ik dus voort met een enorme ‘rugzak’ die door anderen zo vol gepropt is, dat hij eigenlijk niet meer te dragen valt. Misschien omdat ik het domweg niet begrijp maar…

    “Waarom God? Waarom?”

    • Alexander Veerman 10 november 2014 bij 9:21 am #

      Dank je wel voor je reactie. Ik aarzel met reageren, omdat woorden zo snel tekort schieten en jou in jouw pijn en verlatenheid tekort kunnen doen. Want dat is het eerste dat bij mij binnenkomt: je grote eenzaamheid, je gevecht om met alles wat je mee hebt gemaakt ergens een weg te vinden. De weg naar de dood en de weg naar het leven lijken echter beiden afgesloten.
      De vragen die je stelt zijn terechte vragen: als God zo machtig is, waarom heeft Hij jou – en met jou zoveel andere kinderen – niet gered? Wordt het niet alleen maar zwaarder en erger wanneer ik in mijn blog schrijf ‘dat God in de diepste nood erbij is’? Hier past van mijn kant een zekere stilte – geen grote woorden over God, maar naast jou en met jou stelling nemen tegen het onrecht dat jou is aangedaan.
      In mijn blog wilde ik iets schrijven over één van de manieren om een weg te zoeken in het lijden waar we tegenaan kunnen lopen. Het loven van God is één van die mogelijkheden: loven is de erkenning dat Gods naam redding betekent. Als je dit zelf niet kunt ervaren, kan de geloofsgemeenschap de hoop vasthouden en voor jou God herinneren aan zijn belofte. Dat is in mijn beleving de kracht van de geloofsgemeenschap – je hoeft niet tegen je eigen gevoel in te zingen. Maar anderen kunnen dat voor jou doen en soms kan dat helpen om je gedragen te voelen.
      soms kan door contacten met mensen ook iets vna Gods nabijheid zichtbaar worden

      Een andere manier van omgaan met het lijden en met God is het vragen en roepen naar God: in psalm 44 bv schrijft de dichter op het eind: ‘God waar bent U eigenlijk? slaapt U?’. Misschien is dat een manier die veel meer weergeeft hoe jij je voelt. Soms is een gebed, zoals je dat ook zelf verwoordt (Waarom God?) een eerlijker en intenser gebed, dan welk gebed dan ook met vele woorden. Het is het gebed dat Jezus aan het kruis bad (Mijn God, mijn God waarom hebt U mij verlaten?). Het is een gebed dat ook in de psalmen voorkomt: psalm 22.

      In ieder geval wil ik je sterkte wensen.

  2. Antoine Claudel 9 november 2014 bij 8:39 pm #

    “Waarom heeft U me, toen ik op het randje van de dood lag, tot U genomen?”
    Moet zijn:
    “Waarom heeft U me, toen ik op het randje van de dood lag, NIET tot U genomen?”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: