Wat als melden geen zin heeft?

27 Apr

Vanochtend (27 april 2016) stond er een verontrustend en pijnlijk bericht in het AD. De wethouder van Nijmegen, Bert Frings, heeft het Ministerie van Volksgezondheid en Welzijn met klem opgeroepen om te stoppen met de campagnes om kindermishandeling  en huiselijk geweld te melden. De reden voor deze wonderlijke oproep is dat Veilig Thuis en Jeugdzorg in een aantal regio’s de meldingen niet meer kunnen verwerken. Frings zegt te spreken namens meerdere gemeenten.

80 zaken niet onderzocht

Zo zouden in Gelderland-Zuid nog 200 meldingen verwerkt moeten worden en zijn 80 zaken niet onderzocht. Tussen deze meldingen zitten ook zaken die binnen vijf werkdagen opgepakt moeten worden. Ook over de regio’s Zeeland, IJsselland en Haaglanden zijn grote zorgen.

Blijven melden

Het Ministerie laat weten dat er wel over de timing van de campagnes gesproken kan worden, maar niet over de campagnes zelf. Het is juist zaak dat er meer meldingen komen. “Ons doel is en blijft: zorgen dat kinderen of volwassenen die het slachtoffer zijn van huiselijk geweld, geholpen kunnen worden,” aldus een woordvoerder van het Ministerie.

Verontrustend 

Zowel de oproep van de wethouder als het antwoord van het Ministerie laten bij een onbevredigend en verontrustend gevoel achter. Wat als melden geen zin heeft? Soms kost het zoveel moed en energie voor slachtoffers of voor omstanders om het zwijgen te doorbreken en over te gaan te melden. Misschien dat de melding een klein lichtje van hoop ontsteekt. Zou het dan toch? Zou het toch zo zijn dat aan het geweld een einde wordt gemaakt? Dat ik dit toch niet verdien?

Schadelijk

Melden en ‘op de plank blijven liggen’ lijkt me nog schadelijker dan zwijgen en overleven. Als ik een gesprekspartner niet bij de hulpverlening kan brengen of dat een situatie van geweld of misbruik na melding weken- of maandenlang blijft liggen, doe ik er dan verstandig aan als predikant om een melding te doen? We weten dat geweld diep ingrijpt in alle facetten van het leven. We weten dat er 50 personen per jaar overlijden aan de gevolgen huiselijk geweld. We kúnnen niet wachten en het maar op zijn beloop laten.

Hoe bieden we goede zorg?

De reactie van de burgerlijke gemeenten en het Ministerie zou niet moeten zijn: ‘stop de campagnes’ of ‘we gaan door, want er moet gemeld worden’. Het probleem dat hier wordt aangestipt moet alle alarmbellen doen rinkelen. Er zijn kinderen en volwassenen die nu, op dit moment, mishandeld of misbruikt worden. Toch is er op dit moment te weinig capaciteit om meldingen te verwerken en hulpverlening te starten. Dáár moet het over gaan.

In de GGZ is fors bezuinigd op geestelijke zorg. Met name in de verschillende traumacentra moest ingegrepen worden om weer rendabel te worden. Niet omdat er onvoldoende cliënten waren – er waren al lange wachtlijsten. Nu zijn er wachtlijsten om op een wachtlijst te komen.

De vraag zou moeten zijn: hoe kunnen we de kinderen en volwassenen die nu in nood zijn op een adequate manier ondersteunen. Deze vraag kan niet maanden blijven liggen.

Advertenties

Eén reactie to “Wat als melden geen zin heeft?”

  1. Anoniem 28 april 2016 bij 5:13 pm #

    Het is werkelijk onvoorstelbaar naïef van een wethouder om maar te vragen de campagnes te stoppen, omdat Veilig Thuis de meldingen niet aankan.

    Nee, er moet meer geld naartoe!

    Niet alleen naar de voordeur (de campagnes, bezetting van de telefoonlijnen), maar juist naar adequate personele bezetting aan de achterkant van Veilig Thuis: goed opgeleide en doorgewinterde professionals die in staat zijn de juiste vragen te stellen, niet terugschrikken van verhalen en situaties, die in staat zijn om door praatjes heen te kijken van daders! Veilig Thuis zou moeten bestaan uit 24/7 medewerkers uit GGZ, Forensische GGZ, Jeugdhulpverlening, directe samenwerking met forensische polikliniek kindermishandeling, somatische zorg, maatschappelijke hulpverlening. (Een goed voorbeeld: centra voor seksueel geweld)

    Tevens moet er geld naar continue deskundigheidsbevordering van de medewerkers. In ieder sociaal wijkteam moet een medewerker van Veilig Thuis, permanent (24/7) bereikbaar zijn voor ‘voordeur’ overleg. En per wijk/stadsdeel twee medewerkers Veilig Thuis die alle meldingen standaard doorlopen met elkaar.

    Als ervaringsdeskundige huiselijk geweld/kindermishandeling kan ik zeggen dat er dus helaas niks verbeterd is ten opzichte van het verleden: hulpverleners die volledig op de hoogte zijn klooien maar wat aan, met alle schadelijke gevolgen. Sterker nog, ze dwingen je als slachtoffer nogmaals het zwijgen er toe te doen, omdat zij zelf te zwak staan tegenover ouders die zeer goed in staat zijn hulpverleners te misleiden en het slachtoffer een te grote fantasie toe te bedelen. Dat veroorzaakt een hoop extra reparatiewerk, als je het überhaupt aandurft ooit nog eens een medemens die zorg- of hulpverlener is durft toe te vertrouwen wat jouw levensverhaal is. (Gelukkig heb ik later wel hulpverleners getroffen die uiterst bekwaam en zorgvuldig hun werk doen!!!).

    En maar klagen in de politiek dat er elk jaar een grotere stijging is van zorgkosten. Zolang we niet willen inzien, dat mensen in hun vroegste jeugd al ernstige trauma’s oplopen door HG/KM en daarmee een levenslange achterstand oplopen in ontwikkelingskansen, levensduur, levensgenot moeten we niet zeuren dat mensen van (ggz)deur naar deur gaan, omdat niemand het werkelijk aandurft deze getraumatiseerde mensen de hulp en steun te bieden die zij verdienen!

    Wat de gezondheidszorg duur heeft gemaakt is de zogenaamde vrije marktwerking, waarbij zorg en hulpverlenende instanties letterlijk concurrenten van elkaar. Dat maakt de gezondheidszorg dus duur. En niet zozeer het feit dat mensen daadwerkelijk hulp en zorg nodig hebben.

    Tegelijk moeten we niet onderschatten dat een hoop hulpverleners anderen die met trauma’s worstelen wel degelijk willen helpen, maar met handen en voeten gebonden worden door de verziekte verzekeringscultuur die alles aan banden legt en uit is op kostenreductie en niet meer de mens in zichzelf en solidariteit op het oog heeft.

    Kijk maar eens naar het volgende onderzoek ACE
    http://www.celevt.nl/expertise-centrum/vroegkinderlijke-traumatisering
    http://www.celevt.nl/expertise-centrum/vroegkinderlijke-traumatisering/ace-study

    Persoonlijk vind ik onderstaand filmpje zeer goed!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: