De grootste bedreiging die niemand wil zien

18 Mrt

In de afgelopen tijd volgden en volgen schokkende onthullingen elkaar in snel tempo op. In januari 2017 werd een rapport gepubliceerd over misbruik in opvanghuizen voor kinderen in Ierland. Deze instellingen stonden onder toezicht van overheid, kerken of liefdadigheidsinstellingen. Bij 20 van de 22 onderzochte instanties bleek sprake van misstanden.

hartpijn

Het schilderij ‘Hartpijn’ van Esther Veerman verbeeldt de ernstige gevolgen van misbruik

Verschillende topsporters hebben in interviews aangegeven dat zij te maken hebben (gehad) met seksuele intimidatie of misbruik. Deze onthullingen volgen op berichten over stelselmatig misbruik in de sportwereld in Engeland. Inmiddels wil het NOC*NSF onderzoek gaan doen naar misbruik en intimidatie in Nederland.

In Australië komen verbijsterende cijfers naar voren. Zeven procent van de priesters heeft zich schuldig gemaakt aan seksueel misbruik. De Anglicaanse kerk maakte bekend dat er tussen 1980 en 2015 1082 klachten zijn ingediend.

De cijfers over 2016 over kinderporno in Nederland stemmen niet hoopvol. Het meldpunt kinderporno spreekt over explosieve groei in het aantal meldingen. De politie heeft niet voldoende menskracht om op al deze meldingen adequaat te kunnen reageren.

Seksueel misbruik komt overal voor

Deze opsomming is verre van compleet, maar het geeft aan dat seksueel misbruik een ernstig probleem is. Het is niet beperkt tot een bepaald land of tot een bepaald instituut. Het is niet een probleem van de Katholieke kerk of van een Afrikaans land. Seksueel misbruik komt overal voor, in allerlei verbanden, in allerlei culturen. Drie dingen springen in het oog:

Grote gevolgen

het aantal slachtoffers is overweldigend. In vrijwel alle onderzoeken  komt naar voren dat tussen de 10 en 30% van de onderzochte groep te maken heeft gehad met seksuele intimidatie of misbruik. In de tweede plaats blijken de gevolgen van seksueel misbruik zowel op de korte als op de lange termijn ingrijpend te zijn. In de derde plaats blijken de instanties vrijwel zonder uitzondering zich vooral zorgen te maken over hun ‘goede’ naam. Verhalen van misbruik worden de kop ingedrukt, ontkend of afgekocht.

Slachtoffers in de kou?

Als het niet langer verzwegen kan worden, is er een sterke behoefte om het boek dicht te doen en als instituut de voor hen beschamende verhalen achter zich te laten en zich op de toekomst te richten. Zo sloot de Katholieke Kerk het meldpunt, ondanks protesten van de belangenvereniging voor slachtoffers (Vpkk). Hetzelfde is zichtbaar bij het meldpunt voor misbruik binnen de jeugdzorg. De overheid wil een verjaringstermijn voor slachtoffers instellen waardoor het moeilijker wordt om als slachtoffer erkenning te krijgen. De belangenvereniging is een petitie gestart om dit te voorkomen.

Waar is de woede?

Het roept de vraag op waar de verontwaardiging blijft over het misbruik van onze kwetsbare kinderen en volwassenen. Generaties groeien op, getekend door het beschadigende misbruik. Generaties groeien op met psychische en fysieke problemen. Generaties groeien op die proberen om het misbruik te compenseren en het misbruik doorgeven.

Het is misschien wel de grootste uitdaging waar we als samenleving voor staan. Hoe kunnen we onze kinderen beter beschermen? Hoe kunnen we onze gekwetste en beschadigde medemensen voldoende ondersteuning bieden?

Bezuinigingen

Het is pijnlijk en verdrietig dat juist in deze tijd – opnieuw – bezuinigd wordt op traumatherapie. Het herstellen van een trauma en het een plek geven van alle gevolgen vraagt tijd. En kost geld. Wat zou het onze samenleving sieren en ten goede komen wanneer we alles op alles zetten om de juiste zorg voor onze gekwetste en beschadigde medemensen aan te kunnen bieden. Wat zou het onze samenleving sieren wanneer we durven investeren in het beschermen van onze kinderen en investeren in de zedenpolitie.

Stichting Kunst uit geweld laat aan de hand van schilderijen en gedichten de pijn en schade van het geweld, en de kracht van mensen die slachtoffer zijn geworden van seksueel geweld, zien.

 

Advertenties

9 Reacties to “De grootste bedreiging die niemand wil zien”

  1. Hwg 7 april 2017 bij 6:55 pm #

    “Waar is de woede?”
    Die vraag blijft hangen en raken en haken.
    Ik ben bang dat het antwoord even eenvoudig als onthutsend is en bestaat uit een wedervraag: kunnen we die wel dragen?

    • Alexander Veerman 7 april 2017 bij 10:24 pm #

      Ja, dat is een scherpe en terechte tegenvraag …

    • Jacky 30 augustus 2017 bij 10:44 am #

      Zelf ben ik vroeger misbruikt door mijn vader, en ook mijn kinderen door een broer van mij. Ik maak mee dat nu mijn oudste dochter woedend is en erkenning wil, iedereen om mijn broer heen gaat staan. Hij is immer autistisch en ziek. Hij begrijpt het niet. Mijn dochter heeft doodsbedreigingen geuit naar zijn adres, ook dat hielp niet en er werd melding van gedaan bij de politie. Bij dit alles was herstelbemiddeling betrokken. Die dachten dat er nu nog aangifte kon worden gedaan, volgens de politie niet, maar zei deze mevrouw: Je zou wel aangifte kunnen doen, maar ik raad het je niet aan. Deze dader krijgt straks aangepaste therapie en heeft kansen zich te veranderen. Als ik daar te lang aan denk raak ik vergiftigd door woede. Razend kan mij dat maken. Ik wil niet woedend zijn. Ik wil genieten van de kleine mooie dingen van het leven. Dit misbruik is allemaal meer dan dertig jaar geleden gebeurt. Ik durfde als piepjong moedertje met een verleden geen aangifte te doen, nu is het verjaart. Spijt als haren op mijn hoofd. Maar wat gebeurt er met de woede? Die blijft je vergiftigen. Ik kies er nu voor mijn broer te verwaarlozen. Mijn dochter heeft het nu op opgegeven. Ik ben daar blij om, dit geeft haar de kans om te kiezen voor zichzelf. Die erkenning kun je heel moeilijk afdwingen, kost je jaren en vaak zonder resultaat.

      • Alexander Veerman 1 september 2017 bij 8:16 am #

        Dank je wel voor je persoonlijke verhaal. Wat erg dat je misbruikt meegemaakt. Woede heeft zeker ook een positieve en bekrachtigende functie, maar is niet de uiteindelijke weg. Goed dat je dochter niet meer op die manier de erkenning zoekt. Sterkte!

  2. Zoya 8 april 2017 bij 6:10 am #

    De woede toe laten betekent meteen de onthutsende constatering toe laten dat er mensen zijn die echt alleen maar slecht zijn.
    Het kwaad in de ogen hebben gezien laat voor mij geen ruimte meer toe te geloven dat er nog iets menselijks in een zo bedorven iemand is.

  3. Lily 9 april 2017 bij 11:08 am #

    Het is natuurlijk van alle tijden maar het lijkt erop dat het steeds erger wordt. Dat is ook de keerzijde van de vrije 60 er jaren waarin gepredikt werd dat ” alles” kon en mocht.
    Sexbladen vrij te koop voor ieder en ook nu liggen ze op ooghoogte in de winkels.
    Ook het niet meer thuis zijn van moeders zorgt ervoor dat kinderen ‘los’ op straat lopen.
    De woede over deze zaken wordt in de doofpot gestopt omdat er mensen aan mee doen die het voor het zeggen hebben. Heel triest.

  4. Zoya 9 april 2017 bij 2:44 pm #

    De pedofiel waar ik mee getrouwd was maakte ook op zijn werkterrein,de basisschool(!) slachtoffers.
    Het werd in de doofpot gestopt door de de directie en zelfs de ouders.
    Want ze vonden hem zelf ook zo zielig…nadat de dader een toneelspel opvoerde van huichelachtig spijtbetuiging onder een stortvloed van krokodillen tranen.
    Een collega leerkracht die als eerste melding deed werd zelf ontslagen…
    Daarmee werd toestemming gegeven aan de dader zijn misselijkmakende praktijken voort te zetten.

    Ik heb ervaren dat er mensen zijn zonder geweten.
    En daarom zonder zich druk te maken over de gevolgen voor een ander kerk,samenleving,en families misleiden kunnen.
    Het erge is,dat ze daar dus ook toestemming voor hebben,omdat niemand hun lijkt tegen te houden.
    Dat is wat ikzelf ervaren heb in mijn zoeken naar iemand die niet alleen voor mezelf,maar vooral voor kinderen op de bres wil gaan staan.

    Niemand gelooft dat een zo charmant iemand,ouderling,leraar,zo verdorven kan zijn.
    Vandaar dat je dan ook makkelijker de prooi buiten kunt sluiten,want “vuilpraterij”over een zo leuke man is meer ontoelaatbaar en aan te pakken dan het onvoorstelbare kwaad zelf.
    Het kwaad in de ogen gezien te hebben,maakt dus juist dat ik de bijbelse uitspraak:”het geweten toegeschroeid” ben gaan begrijpen.
    Het maakt dat je ook meer blij wordt dat er een hel is…
    Want hoe zou er veiligheid zijn in het Nieuw Jeruzalem wanneer er geen hel zou zijn.
    Wellicht is dit ook alleen maar te begrijpen voor iemand anders die zelf het kwaad in eigen persoon ontmoet heeft.

  5. anoniem 30 augustus 2017 bij 12:21 pm #

    De reden dat er wordt weggekeken en er geen ‘woede’ geuit wordt over het bestaan van deze misselijkmakende daden als incest, seksueel misbruik, kindermishandeling, huiselijk geweld, komt misschien wel door het feit dat mensen in het algemeen het moeilijk vinden om verantwoordelijkheid te dragen. Op het moment dat je namelijk het kwaad recht in het gezicht aankijkt, de persoon die dit kwaad doet aan kwetsbare personen (baby’s, kinderen, jongeren, volwassenen), dan zul je ervaren dat je verantwoordelijkheid hebt om dit te doen stoppen. Een verantwoordelijkheid waar we liever als mens voor weglopen. Tevens speelt het gevoel van schaamte een enorme grote rol. Mensen die anderen seksueel misbruiken doen dit veelal vanuit een machtsgevoel. Zijn soms zelfs destructief gerechtigd geraakt in hun eigen jeugd, en willen dit onrecht gecompenseerd hebben. In plaats van zelf je eigen pijn, gemis, en niet geziene en vervulde behoeften als kind en je eigen trauma’s onder ogen te zien en aan te pakken, kiezen deze mensen ervoor de rekening bij anderen, en in families de rekening bij de volgende generatie neer te leggen. Zolang de overheid een twee sporen beleid hanteert- namelijk de meldpunten sluiten en verjaringstermijnen instellen, bezuinigen op onder meer GGZ en jeugdhulp- en tegelijkertijd roept dat er meer aan preventie gedaan moet worden, kunnen we deze praatjes niet langer serieus nemen. Het enige wat we zelf kunnen doen, is verantwoordelijkheid nemen voor onze eigen gedachten, gevoelens, woorden en daden(gedrag). En wanneer we een slachtoffer tegen komen hen erkenning geven, onvoorwaardelijke steun en oprechtheid. Wanneer we daders tegen komen hen zelf aanspreken op hun daden en vertellen waar ze mee bezig zijn.

    • Alexander Veerman 1 september 2017 bij 8:14 am #

      Dank je wel voor je reactie. Erkenning geven is idd van wezenlijk belang, en het is noodzakelijk dat de omgeving niet wegkijkt maar verantwoordelijkheid neemt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: