Archief | samenleving RSS feed for this section

Verander vandaag Nederland!

21 Mrt

Vandaag is een schitterende dag om Nederland te veranderen. jij bent in die verandering de onmisbare schakel.

Afbeeldingsresultaat voor stemmen

  1. Groet een onbekende op straat
  2. help even een buur
  3. haat wat minder, heb wat meer lief
  4. mopper niet, maar kijk hoe je mee kunt werken
  5. geef je liefste een knuffel
  6. verdiep je in de dilemma’s van bestuurders
  7. wees coöperatief
  8. wees kritisch, maar altijd respectvol
  9. bedenk dat je samen met al die anderen de samenleving bent
  10. o ja, ga vandaag ook even stemmen
Advertenties

Ontworteld

26 Jan

Gedachten stromen
door kieren
die zich niet
laten dichten
Een stortvloed aan
woordloos zuchten
woelt en vertroebelt
geen vaste grond meer
Herinneringen
aan wat was
aan wat kon zijn
verdwijnen in de duisternis
van de eindeloze nacht

IMG_20170808_115103(1)

 

Zeven popnummers op weg naar herstel

17 Jan

Soms komt er een nummer voorbij die raakt in je ziel en je hart. Het nummer verwoordt een verhaal of een gevoel dat je met je meedraagt, maar waar je misschien nog geen taal voor had. De muziek helpt om de maskers en muren in je binnenste te omzeilen, om het gedicht daar te brengen waar het misschien iets van hoop doet herleven. Herkenning, erkenning, emotie, hoop, wanhoop en toekomst. Het kan zomaar meekomen met muziek.

Overigens is muziek heel persoonlijk. Waar de een stil van wordt, loopt de ander gillend weg. Wat voor de een rust brengt, kan voor een ander een bron van onrust zijn.

Hieronder heb ik zeven popnummers samengevoegd, die in mijn beleving iets vertellen over (de gevolgen van) geweld en die mij raken.

Play dead

Het eerste nummer is van Björk: Play dead. De verwarring en met name de eenzaamheid raken me diep. Een plek zonder licht en lucht. Een plek zonder liefde. Haat en angst. Wat kun je anders dan doen alsof je er niet bent? Doen alsof je dood bent?

Darling, stop confusing me
With your wishful thinking
Hopeful embraces
Don’t you understand?
I have to go through this
I belong to here
Where no one cares
And no one loves
No light, no air to live in
A place called hate
The city of fear
I play dead
It stops the hurting
I play dead
And the hurting stops

 

Last resort

Het tweede nummer is van Papa Roach Last resort. Het is een stevig nummer, maar dat past ook goed bij de pijn waar het nummer over gaat. Veel mensen die te maken hebben gehad met verwaarlozing of geweld, gaan op enig moment automutileren, verwaarlozen hun lichaam of krijgen een eetstoornis. Het snijden en jezelf pijn doen zijn soms uitingen van omgaan met (onterechte) schuldgevoelens of is een laatste houvast, een laatste vorm om te voelen en te weten dat je er nog bent.

Cut my life into pieces
I’ve reached my last resort
Suffocation, no breathing
Don’t give a fuck if I cut my arm, bleeding
Do you even care if I die bleeding?

 

Numb

Het derde nummer vertelt hoe verwaarlozing of geweld je ook op de een of andere manier buiten de werkelijkheid plaatsen. Het is niet alsof je geen contact meer kunt maken – met jezelf, met de ander. Niets voelen. Maar op de een of andere manier ben je jezelf kwijt geraakt.

I’ve become so numb, I can’t feel you there
Become so tired, so much more aware
By becoming this all I want to do
Is be more like me and be less like you

 

 

Not gonna die

Dit nummer van Skillet raakt mij steeds weer diep, ook vanwege de clip. De strijd om niet op te geven, om een weg te vinden in alles waar je mee worstelt, is zwaar. Het is een gevecht dat je zelf moet aangaan. Maar wat is het belangrijk en nodig dat er bondgenoten zijn. Het is een strijd op de rand van leven en dood.

Tegelijkertijd is deze strijd ook het begin van ommekeer, van het terugvinden van de eigenheid in je leven.

This is how it feels when you take your life back
This is how it feels when you finally fight back
When life pushes me I push harder
What doesn’t kill me makes me stronger

 

 

Broken wings

De weg van overleven naar leven is niet eenvoudig. Het nummer van Mr. Mister raakt me, juist vanwege de gebroken vleugels. Binnen de gebrokenheid, met onze eigen kwetsbaarheid moeten we opnieuw leren om in vrijheid te leven, opnieuw leren om te vliegen.

Weet je nog wanneer je sterren plukte, zonnestralen streelde, met de vlinders van bloem naar bloem fladderde? Die vrijheid terugvinden of voor het eerst vinden –

So take these broken wings
And learn to fly again
Learn to live so free
When we hear the voices sing
The book of love will open up
And let us in

 

Untraveled road

Op weg gaan na een aangrijpende gebeurtenis is in zekere zin een nieuw avontuur. Het betekent namelijk dat je de gebaande wegen achter je laat en je de ruimte van het leven durft te verkennen. Ongebaande wegen. Een nieuw pad. Jouw pad. De weg van jouw vrijheid. Jouw vonk die het vuur ontsteekt, jouw geloof dat een nieuw begin mogelijk maakt.

Bedenk: het licht schijnt helderder in de nacht.

‘Cause one voice is enough to make sleeping giants wake up
To make armies put their hands up and watch whole nations stand up
It’s one belief, one spark, one faith and one restart
And we can reboot the whole chart before it all falls apart

So stand up, shout it out, and put ‘em in the air if you like it loud
We only got one shot, so let’s make it count, it’s a take down, nobody can stop us now
Stand up, shout it out, sing it loud, so the world can’t drown us out
And before we depart, let’s leave a mark ‘cause light shines brighter in the dark

 

Alive

Tot slot dit nummer van Sia. Alive. Je leeft. De adem in je longen, de grond onder de voeten. Dat besef – dat gun ik je van harte. De demonen hadden en hebben niet het laatste woord.

Leef!

I had a one-way ticket to a place where all the demons go
Where the wind don’t change
And nothing in the ground can ever grow
No hope, just lies
And you’re taught to cry into your pillow
But I survived
I’m still breathing, I’m still breathing
I’m still breathing, I’m still breathing
I’m alive

 

 

Een eenvoudige mishandeling

23 Dec

Camiel Eurlings is opnieuw in opspraak. Via zijn advocaat heeft hij laten weten dat de berichtgeving over de aard en gevolgen van zijn mishandelen van zijn toenmalige vriendin niet juist waren. (In dit artikel lees je over de verklaring van de advocaat en over de reden van die verklaring).

Het moment van de verklaring is opmerkelijk. Eurlings is bestuurder bij NOC*NSF. Deze organisatie staat voor een enorme en belangrijke uitdaging om misbruik in de sport tegen te gaan. Het onderzoek van De Vries naar misstanden in de sport maken duidelijk dat er veel werk verzet moet worden om de veiligheid in het sportklimaat te herstellen. Bestuurders van onbesproken gedrag zijn hierin van doorslaggevend belang.

NOC*NSF zit in zijn maag met de geweldpleging van Eurlings. Tot nog toe wilde hij er niet over spreken. De zaak was achter gesloten deuren behandeld en Eurlings wilde het daarbij laten. Maar hoe beïnvloedt zijn zwijgen en zijn aanwezigheid de betrouwbaarheid van de sportkoepel? Vandaar dat het bestuur aandrong op een publieke verklaring. Het gegeven dat de ethische commissie geen probleem zag in het aanblijven van Eurlings, kon niet alle betrokkenen overtuigen.

Afbeeldingsresultaat voor free pictures violence

De gekozen woorden in de verklaring lijken echter als een boemerang terug te komen bij Eurlings. Om de beeldvorming te weerspreken, gaf hij aan dat hij zich niet schuldig heeft gemaakt aan zware mishandeling met letsel, maar aan ‘eenvoudige mishandeling’. Het gebruik van deze term laat de ruimte open dat Eurlings het niet zo erg zou vinden, hoewel hij dat dus niet zegt. In plaats van zich vrij te pleiten, staat hij opnieuw en heviger onder druk.

Dit heeft twee oorzaken. Allereerst is huiselijk geweld een containerbegrip. Onder de definitie van huiselijk geweld valt zowel seksueel misbruik als psychisch geweld. Het fysieke geweld omvat zowel levensbedreigende mishandelingen als ook de enkele klap, trap of schop. Het is allemaal geweld en dus ontoelaatbaar, maar er is natuurlijk wel verschil tussen herhaaldelijk ernstig letsel toebrengen en een enkele klap.

Toch is hiermee niet alles gezegd. Het is tot op zekere hoogte risicovol om een gewelddadige handeling ‘zwaar’ of ‘eenvoudig’ te noemen, omdat hier al snel in door kan klinken dat het allemaal wel mee viel.

De ernst en de gevolgen van geweld hangt af van verschillende factoren: 1) de achtergrondsituatie, 2) de feitelijke gebeurtenissen en hun beleving, 3) de reactie van het slachtoffer (bijvoorbeeld diens draagkracht en van omstanders. Deze drie elementen hebben ook invloed op elkaar. De combinatie van deze factoren bepaalt de ernst van het trauma en de gevolgen (Geschonden lichaam, pagina 21). Het kan dus zijn dat een ‘eenvoudige mishandeling’ wel degelijk leidt tot serieuze klachten.

In de tweede plaats lijken mensen die zich schuldig hebben gemaakt aan huiselijk of seksueel geweld in onze samenleving vogelvrij verklaard. Het is een opmerkelijk gegeven dat over veel geweld gezwegen wordt, om allerlei redenen. Als het geweld niet langer te negeren of te ontkennen is, wordt er vaak generaliserend of bagatelliserend gereageerd. Als dit ook niet meer mogelijk is, worden plegers als zondebokken uit onze samenleving verstoten. (Voor uitleg over deze mechanismen: Wie zonder zonde is…)

In de situatie van Eurlings betekent dit dat het lastig is om voor zichzelf te pleiten. Het wordt gekoppeld aan de vraag of hij wel echt spijt heeft en of hij de ernst van zijn daden wel inziet. Mag hij dan nog reageren op berichten die volgens hem, hem ten onrechte van bepaalde handelingen beschuldigen?

Tegelijkertijd heeft NOC*NSF behoefte aan betrouwbare bestuurders. De verhalen over misbruik in de sport raken een open zenuw in de samenleving. Het vraagt om betrokken bestuurders die het vertrouwen kunnen terugkrijgen dat zij alles op alles zetten om de sport veilig te maken en veilig te houden.

De aanvankelijke weigering van Eurlings spreekt niet in zijn voordeel. Ook lijkt Eurlings te weinig rekening gehouden te hebben met de gevoeligheden binnen het discours van geweld.

De strijd tegen geweld is gebaat bij betrouwbare bestuurders en bij evenwichtige en heldere standpunten.

Vervuld leven – over de noodzaak van gesprek

22 Sep

Dinsdag 12 september vond er een bijzonder en belangwekkend symposium plaats in Vriezenveen. Het was belangwekkend omdat het ging over de moeilijke vragen en dilemma’s in de laatste levensfase. Het ging namelijk over de ‘laatste’ vragen: over de waarde van het leven, over medische mogelijkheden, over wel of niet reanimeren, over sterven. Het was bijzonder omdat het woon- en zorgcentrum De Vriezenhof in Vriezenveen deze dag had geïnitieerd in nauwe samenwerking met de huisartsen en predikanten in Vriezenveen. Een mooie multidisciplinaire benadering!

Uitnodiging -             Vervuld Leven

De dag bestond uit een middag- en avondgedeelte die inhoudelijk gelijk waren, alleen was het publiek verschillend. In de middag waren met name bewoners van de Vriezenhof en serviceappartementen aanwezig, in de avond was er een gemêleerd gezelschap van geïnteresseerden uit Twenterand.

Er was voor gekozen om een familie aan het woord te laten die vertelden over de laatste levensfase van hun ouders. Aan de hand van hun verhaal werden de vragen en dilemma’s geschetst waar ouderen en hun naasten mee te maken krijgen. Steeds weer kwam het belang van goede communicatie en van informatie naar voren. Wanneer iemand hulpbehoevender wordt, neemt de druk op mantelzorgers toe. Het onderlinge contact van de familie, het gesprek dat steeds gevoerd werd met de ouders en de adequate informatie van speciale palliatieve verzorgenden waren van onschatbare waarde.

Door de onderlinge communicatie kon er steeds weer een goede afstemming gevonden worden, ook als er emoties mee speelden. De gesprekken met de ouders maakten dat keuzes in moeilijke dilemma’s relatief rustig genomen konden worden. De informatie en aanwezigheid van de palliatieve verpleegkundige gaf rust en vertrouwen.

De dilemma’s waar de familie mee te maken kreeg, hadden allereerst te maken met afnemende zelfstandigheid. Wanneer besluit je om het vertrouwde huis te verlaten en naar een appartement of een verzorgingshuis te gaan? Hoelang kun je als partner en als mantelzorgers zorg blijven bieden aan iemand die lichamelijk steeds meer zorg vraagt of die dementeert? Hoe verwerk je het bericht dat de palliatieve fase begonnen is: de behandelingen zijn niet langer gericht op genezing, maar op bestrijden en verzachten van de symptomen. Wanneer ga je het gesprek aan over wel of niet reanimeren? De Spoedeisende Hulp is de slechts denkbare plek om over die vraag na te denken. Hoe denk je over het levenseinde? Komt er moment dat euthanasie gewenst is? Hoe kijk je terug op je leven? Zijn er gebeurtenissen waar je op terug wilt komen?

De aanwezige huisarts en de specialist ouderenzorg gaven toelichting bij de medische aspecten van deze dilemma’s. Wat is het waardevol om in de palliatieve fase op tijd te overleggen met de huisarts. Een belangrijke tip: als er zaken zijn vastgelegd rond de laatste fase, bijvoorbeeld in een wilsverklaring, vergeet dan niet om dit ook met de huisarts te delen.

Aan de dilemma’s zitten ook psychische en geestelijke kanten. Het was goed dat er ook predikanten aanwezig waren die op deze vragen in konden gaan. Uiteindelijk gaat het ook om de vraag hoe je het leven als vervuld kunt ervaren. Dat heeft alles te maken met het verzoenen met het verleden, een weg vinden in de toenemende beperkingen en het komen tot overgave en loslaten. Een vervuld leven is een leven waarin vrede is gevonden.

Deze dag maakte duidelijk hoe belangrijk het is om tijdig over de thema’s en dilemma’s van de palliatieve fase te spreken. Wat is het belangrijk dat er een podium is geboden om de lastige vragen rond leven, sterven en de dood bespreekbaar te maken.

Deze dag vraagt om een vervolg.

In herinnering: Chester Bennington

21 Jul

Vandaag werd bekend dat Chester Bennington, zanger van Linkin Park een einde aan zijn leven heeft gemaakt. De muziek van Linkin Park leerde ik enkele jaren geleden via onze zoon. De soms rauwe muziek, de intensiteit van de zanger, en met name de rake teksten raakten en rake mij steeds weer.

In zijn biografie is te lezen dat de zanger in zijn jeugd te maken heeft gehad met seksueel misbruik door een vriend van zijn vader. Het lijkt erop dat zijn problematische jeugd en het misbruik zijn leven hebben getekend. In een interview heeft hij aangegeven vanwege het misbruik ook een suïcidale periode te hebben gekend. Hij worstelde met een drank- en drugsverslaving.

In veel nummers komen volgens mij thema’s terug die herkenbaar zijn voor velen die in hun jeugd beschadigd zijn.  Het zijn nummers die helpen om de gevolgen van een gebroken jeugd te begrijpen, omdat ze de emoties en pijn verbeelden.

Een traumatische jeugd leidt vaak tot een laag zelfbeeld. Het gebrek aan liefde, het moeten ondergaan van geweld of het ervaren van onveiligheid, kunnen doorwerken in de identiteit. Vaak kampen mensen hierdoor met schuld- en schaamtegevoelens, het gevoel slecht te zijn en met interne stemmen die hen steeds naar beneden halen. In Papercut zingt Bennington:

But I know just what it feels like
To have a voice in the back of my head
Like a face that I hold inside
A face that awakes when I close my eyes
A face watches every time I lie
A face that laughs every time I fall
(It watches everything)
So I know now when it’s time to sink or swim
That the face inside is hearing me
Right beneath my skin

In Given up komt de wanhoop ook scherp aan het licht. Het gevecht keert zich tegen hemzelf. ‘I am my own worst enemy’:

Wake in a sweat again
Another day’s been laid to waste
In my disgrace

Stuck in my head again
Feels like I’ll never leave this place
There’s no escape

I’m my own worst enemy

Identiteit heeft alles te maken met leren om grenzen te stellen, om ‘nee’ te mogen zeggen. Misbruik kan dat vermogen beschadigen. Een dader eigent zich de ander toe, waardoor het bewaken en stellen van grenzen niet meer mogelijk is. Dat heeft ook gevolgen voor nieuwe relaties die worden aangegaan, die soms onbewust een herhaling vormen van de misbruikende relatie van vroeger. In Numb wordt dit als volgt verwoord:

I’ve become so numb, I can’t feel you there
Become so tired, so much more aware
I’m becoming this, all I want to do
Is be more like me and be less like you

Het worstelen met schuldgevoelens en met fundamentele onveiligheid brengt een gevoel van ontheemd zijn met zich mee. Het verlangen om ergens thuis te horen, om genezing te ervaren klinkt door in Somewhere I belong 

But all that they can see the words revealed
Is the only real thing that I’ve got left to feel
(Nothing to lose)
Just stuck, hollow and alone
And the fault is my own, and the fault is my own

[Chorus]
I wanna heal, I wanna feel what I thought was never real
I wanna let go of the pain I’ve felt so long
(Erase all the pain till it’s gone)
I wanna heal, I wanna feel like I’m close to something real
I wanna find something I’ve wanted all along
Somewhere I belong

Ook in nummers waarin het verlangen naar geborgenheid naar voren komt, klinkt de zwaarte van het leven door. Zoals in the catalyst: ‘We are a broken people living under loaded guns. 

Misschien verwoordt Castle of glass het gevoel van leegte en onzichtbaarheid nog wel het meest intens.

‘Cause I’m only a crack in this castle of glass
Hardly anything else I need to be

‘Cause I’m only a crack in this castle of glass
Hardly anything there for you to see

De nummers van Linkin Park bezingen enerzijds de zwaarte en de donkere kant van het leven, en anderzijds het verlangen naar genezing, naar rust en aanvaarding. Uiteindelijk waren de wanhoop en de leegte in het leven van Chester Bennington te sterk.

Wat ik hoor in de verhalen van slachtoffers is de moeite om woorden van liefde en bewogenheid te laten landen. Het is net of de bodem ontbreekt en positieve gevoelens niet vast gehouden kunnen worden. In the end it doesn’t matter

I tried so hard
And got so far
But in the end
It doesn’t even matter
I had to fall
To lose it all
But in the end
It doesn’t even matter

Het doet me verdriet om te lezen dat Chester Bennington zelfmoord heeft gepleegd. Het doet me zeer, omdat het hem niet gelukt is om zich te ontworstelen aan de negativiteit en het duister. Misschien is zijn strijd voor jou herkenbaar. Ik wens je toe dat je mensen om je heen hebt die je er steeds weer herinneren dat je wel waardevol bent en niet zomaar gemist kunt worden.

Als je worstelt met suïcidale gevoelens bid ik je toe dat de kracht mag krijgen om het leven te zoeken en te vinden.

Weet dat je niet alleen bent. Zoek hulp,  zoek mensen om mee te praten. Bij http://www.113online.nl kun je altijd terecht: ze zijn er om jou te helpen als je suïcidale gedachten hebt.

Gastvrijheid: een onverwacht uitzicht

1 Jul

Camara de Lobos. Het dorp ziet er net zo idyllisch uit als de naam doet vermoeden. We stappen uit de bus die ons uit Funchal naar de haven van Camara de Lobos heeft gebracht. Een reis van een nog geen half uur over een weg die tegen een steile bergwand lijkt te zijn geplakt. Waar de berg het maar enigszins mogelijk maakt, zijn er huizen gebouwd of bananenplantages aangelegd.

bootjes de lobos

Het eerste wat we zien, is de prachtige haven. De karakteristieke blauwe bootjes liggen op het strand. Een visser is bezig om de pas gevangen zwarte zwaardvissen schoon te maken. In de beschutting van de haven dobberen enkele tientallen blauwe visserbootjes. We wandelen langs de haven en de oude vuurtoren.

bootjes de lobos 2.jpg

Camara de Lobos is tegen de berg aan gebouwd. Rond de haven is het oude centrum, maar boven het dorp is een kale top te zien met een uitzichtspunt. ‘Zullen we proberen naar dat punt te lopen?’, vraag ik aan Esther. ‘Het uitzicht is daar vast schitterend!’. Nu is deze vraag wel een beetje gewaagd. Enkele maanden geleden kon Esther nauwelijks meer lopen en was zij aangewezen op een scootmobiel. Door een dokter die bleef zoeken en door de juiste medicijnen was er een wondertje gebeurd. En hier liepen we dan. Samen. Zou zo’n klim …

We komen bij een wijk met kleine huisjes. Een trap loopt steil naar boven en verdwijnt om de bocht. We besluiten hier naar boven te klimmen.

De trap blijkt eindeloos. Een soort stairway to heaven. Voor Esther bijna letterlijk. De klim ontneemt haar de adem. Halverwege (of aan het begin, of aan het einde – we weten het niet) besluiten we even te gaan zitten op de trap. Enkele zwerfkatten kijken ons nieuwsgierig aan. Een man met een enorme bananentros loopt met rustige tred naar beneden en groet ons met een vriendelijke Bom dia. Twee jongemannen komen luidruchtig langslopen en gebaren dat we er nog lang niet zijn. Een oude vrouw komt uit haar huis en kijkt naar ons.

We besluiten weer verder te klimmen. Maar na een twintigtal treden is het helemaal op voor Esther. Twee jonge vrouwen passeren ons puffend en naar adem happend.

We overleggen. Toch maar proberen naar boven te gaan? Of weer naar beneden? Het steegje met de steile trap gunt ons geen uitzicht. We aarzelen.

Dan komt er een vrouw aanlopen met een tas vol boodschappen. Ze groet vriendelijk en kijkt ons aan. Als ze ons gepasseerd is, houdt ze in. Ze wenkt ons. In het Portugees begint ze tegen ons te praten. We begrijpen dat ze ons uitnodigt om met haar mee te gaan. We volgen haar een portiek in. Door een wirwar van waslijnen komen we bij een binnenplaatsje. Ze gebaart ons dat we een stalen steil trappetje op moeten klimmen. Dan staan we opeens op haar dakterras. Een schitterend uitzicht onthult zich. De baai, de blauwe bootjes, het oude centrum. De oceaan.

De vrouw pakt snel twee stoelen zodat we kunnen gaan zitten. Ze maakt duidelijk dat ze bezorgd is om Esther en dat de weg naar boven voor haar niet goed is, maar het uitzicht hier niet minder.

We zijn er verlegen van. We zitten en kijken rond. Onze gastvrouw verdwijnt in haar huis. Na enige tijd besluiten we om weer terug te gaan en we willen onze vriendelijke redder bedanken.

Dan komt ze haar keuken uit lopen. In haar handen 2 glaasjes en een fles zelfgemaakte koffielikeur. Kom, drink. Ze pakt een schaaltje met olijven. Kom, gebaart ze. Eet.

We zijn ontroert door deze onverwachte gastvrijheid. We kunnen elkaar niet verstaan, maar we spreken dezelfde taal. Wat een onverwacht uitzicht.

gastvrij