Het gaat om mènsen – seksuele diversiteit in de gemeente

30 Sep

Enkele gedachten uitgesproken bij de presentatie van het boek ‘De veilige kerk’ van John Lapré.

Ergens is het spijtig, nee – verschrikkelijk, dat het boek van John geschreven moest worden. Een boek over de veilige kerk. Is dat niet een contradictio in terminis? Zou niet hét kenmerk van elke kerk moeten zijn dat het veilig is? Dat er aandacht is voor medemensen? Dat er een gunnende context is, een veilige ruimte, waarin mensen hun vragen en ervaringen mogen verkennen?

Afbeeldingsresultaat voor veilige kerk

Niet vanzelfsprekend

Het persoonlijke verhaal van John Lapré maakt scherp duidelijk dat het niet vanzelfsprekend is.  Hij is niet de enige die zich verloren en beschadigd heeft gevoeld door de opstelling van een geloofsgemeenschap of christenen. Spijtig genoeg zijn er veel te veel mensen die veiligheid zochten,  maar nooit ervaren hebben.

Ik denk aan mensen die om wat voor reden in de maatschappij minder goed mee kunnen komen.  Aan mensen die psychisch ziek zijn. Aan statushouders die een nieuw thuis zoeken. Aan mensen die niet voldoen aan de regels van de geloofsgemeenschap. Omdat ze misschien gescheiden zijn. Omdat ze misschien vragen hebben over bepaalde geloofsopvattingen.

Wat John Lapré schrijft over de veilige kerk raakt een veel bredere groep mensen dan alleen homoseksuelen. Toch is het goed om nu bij deze groep stil te staan. We weten uit onderzoek dat jongeren die worstelen met hun seksuele geaardheid, met het gegeven dat ze homoseksueel, lesbisch, biseksueel of transgender zijn – en dus afwijken van wat als normaal is gedefinieerd – een veel hoger risico hebben op depressies en suïcide.

Kwetsbaar geheim

Het aantal suicidepogingen onder homoseksuele jongeren ligt aanzienlijk hoger dan onder heteroseksuele jongeren. Het heeft alles te maken met het gebrek aan ruimte in de samenleving, Gebrek aan ruimte in ons denken en doen. Het heeft alles te maken met de uitgesproken of onuitgesproken afwijzing van wie anders is. Het heeft alles te maken met zogenaamd onschuldige grappen of scheldwoorden.  Ook in onze relatief tolerante samenleving valt het niet mee om te zeggen dat je op dezelfde sekse valt. Probeer het maar eens op de voetbalvereniging, in je familie of in de klas. Soms is die angst onterecht – maar dát die angst er is, heeft alles te maken met de houding van de samenleving ten opzichte van wat afwijkt.

We zouden ons achter de oren moeten krappen hoe het mogelijk is dat jongeren het gevoel kunnen meedragen dat ze falen en teleurstellen als ze uitkomen voor hun geaardheid.

Een wereld te winnen

De kerk zelf blijkt ook vaak geen veilige plek. Natuurlijk, er is veel in beweging. Echt. Er zijn prachtige initiatieven, zoals bv Wijdekerk. In steeds meer geloofsgemeenschappen is het mogelijk om een zegen te vragen over een homoseksuele relatie.

Tegelijkertijd is er in de kerk nog een wereld te winnen… Ook in kerken die beleidsmatig veilig zijn, kunnen gemeenteleden onveilige opmerkingen maken. Ook daar zullen we ons van bewust moeten zijn.

Ruard Ganzevoort merkt op in het boek ‘Adam en Evert’ dat het denken over homoseksualiteit tot een toetssteen van rechtzinnigheid is geworden. Het gaat niet meer over de vraag alleen hoe we ons zouden kunnen verhouden tot homoseksualiteit, maar er komt gelijk een oordeel in mee: je bent of orthodox, of vrijzinnig. En wat kan die discussie soms snoeihard gevoerd worden – ten koste van mensen.

Dat legt een hypotheek op het gesprek. En erger: de mensen om wie het gaat kunnen zomaar geslachtofferd worden, beschadigd raken of uitgestoten worden zoals Johns verhaal laat zien. En laten we eerlijk zijn: als je als jongere dat hoort en ziet, dan bedenk je je wel 10x voordat je iets tegen je ouders of je dominee zult zeggen. Liever verlaat je in stilte de kerk en zoekt je eigen weg. En draag je je geheim in je eentje, in de zwaarte van de eenzaamheid.

Een zaak van leven en dood

Daarom moest dit boek van John geschreven worden. Daarom moeten wij dit boek lezen en delen. Het is namelijk een zaak van leven en dood. Letterlijk. Voor al die worstelende jonge mensen. Het is ook theologisch een zaak van leven en dood. In de Bijbel heeft het leven alles te maken met het wandelen voor Gods aangezicht. De dood komt ter sprake wanneer mensen zich afwenden van God, als het ware met de rug naar God toe staan, een richting inslaan die zich verwijderd van God.

Een veilige kerk gaat over de vraag of mensen op adem kunnen komen. Of mensen iets opdoen aan Gods barmhartigheid in de geloofsgemeenschap.  Wat betekent het wanneer een geloofsgemeenschap een ander de weg naar God verspert?

Het belang van De Veilige Kerk is de aandacht voor de méns, voor het levensverhaal.

Een inclusieve gemeente

Voor het verlangen naar een veilige kerk. In zijn boek omschrijft John de veilige kerk aan de hand van 6 kenmerken. Ik wil graag iets zeggen over wat het betekent om een inclusieve, luisterende en geduldige gemeente te zijn. Deze kenmerken vormen in feite een geheel en veronderstellen elkaar.

Een inclusieve kerk is hard werken. Het betekent namelijk dat we niet proberen om mensen te vormen in de mal van gelijkgestemden, maar we ruimte maken in ons eigen gelijk. Het betekent dat we ruimte maken in wat voor ons vertrouwd en prettig voelt.

In ons land en in sommige kerken zijn we gewend geraakt aan polderen. We zoeken een compromis. Homo’s zijn welkom, als ze maar geen relatie hebben, is zo’n compromis. Of: homo’s mogen wel aan het avondmaal, maar niet in het ambt – etc

Inclusief gemeente-zijn vraagt iets anders, vraagt om meer. De ander wordt niet slechts getolereerd of gedoogd, maar de ander wordt welkom geheten. De ander is mee thuis. Volwaardig, gelijkwaardig, fysiek zichtbaar. Een plek aan tafel – en dat betekent ruimte delen …

Relationeel

Maar er gebeurt nog iets anders. Inclusiviteit vraagt om een andere manier van denken. In de kerken zijn we lange tijd gewend geweest om te discussiëren, om samen te zoeken naar de waarheid. We verzamelden argumenten, wogen die en probeerden de ander te overreden. Wanneer het echter om mensen gaat, wanneer er levensverhalen in het geding zijn, volstaat de discussie niet en moeten we zoeken naar de dialoog. Een dialoog veronderstelt luisteren met een open houding. Een dialoog gaat uit van het inzicht dat de ander ons iets te vertellen heeft.

In de jaren ’80 heeft zich de belangwekkendste en  grootste verschuiving in de toenmalige Hervormde Kerk en Gereformeerde Kerken voorgedaan van de afgelopen decennia. Het relationele waarheidsbegrip werd omarmd en vond zijn weg naar de kansels en de gemeenteleden.

Waarheid laat zich niet in absolute zin kennen. Die gedachte sluit nauw aan bij het kennen van God. Gods naam is immers ‘Ik ben’. Het is een naam die niet te vangen is, die niet in een beeld te vatten. Een naam die zich niet laat grijpen en claimen. Deze naam wordt gaandeweg waar. Godskennis is relationeel.

Waarheid is relationeel. Gaandeweg, in relatie met medemensen onthult en ontvouwt zich waarheid. We hebben de ander dus ook nodig. Juist die ander met wie het schuurt – z/hij kan ons een nieuwe blik op de waarheid schenken

Luisteren

In die relationele verbinding gaat het om écht luisteren om geduld de ander te leren verstaan. Luisteren heeft alles te maken met de ander ontmoeten. Er is een boekje dat heet ‘luister mij vrij’. Je kunt iemand tevoorschijn luisteren Iedereen zoekt erkenning, iedereen verlangt om gekend te zijn.

Als er in het gesprek oordelend geluisterd of gesproken wordt, is er niet de ruimte om de ander te leren kennen en te ontmoeten. Echt luisteren betekent de ander zonder oordeel tegemoet treden. Verheule spreekt in dit verband van het gesprek als een ‘terreurvrije ruimte’. Het gaat immers steeds weer om veiligheid. Wat is het een groot geschenk als de ander ons vertrouwen schenkt. Echt luisteren betekent dat mijn verhaal veilig als het aan de ander geschonken is.

En ja, dat vraagt mo geduld. De kerk is oefenplaats van genade, oefenplaats van aanvaarding. Met vallen en opstaan. Geduld – dat is een van de kenmerken van de liefde uit 1 kor 13. Het is die liefde, waar het in de gemeente en in de onderlinge relaties om gaat.

Verdraagt elkaar door de liefde.

Dat maakt dat we verschillen het hoofd kunnen bieden. Dat maakt dat we tot verstaan kunnen komen. Dat we kunnen schitteren – een ieder op zijn of haar eigen wijze.

 

 

Advertenties

Op zoek naar beschutting – homo in de kerk

29 Sep

Op zondag 10 september was John Lapré te gast in de Time-outviering. Het thema van de viering was ‘Welkom in de kerk!’. Ergens een wonderlijk thema. Zou het niet vanzelfsprekend moeten zijn dat iedereen van harte welkom is in de kerk, ongeacht wat je met je meedraagt en wie je bent? Is een ‘inclusieve kerk’ niet dubbelop? Inclusief betekent dat iedereen erbij mag en moet kunnen horen: arm of rijk; man of vrouw of genderneutraal; wit of zwart; gezond of gehandicapt; hetero of lhbt (afkorting voor lesbisch, homo, bi-seksueel of transgender).

In de praktijk blijkt het helaas met regelmaat een ander verhaal. Zeker voor lhbt-ers is het niet vanzelfsprekend dat een kerkelijke gemeente een veilige omgeving is. Soms wordt er in kerken een zo hevige strijd gevoerd over het thema ‘homoseksualiteit’ dat de mensen om wie het gaat beschadigd raken en geen plaats hebben binnen de gemeente.

John Lapré heeft onlangs het boek De veilige kerk geschreven. Hierin vertelt hij eerlijk en openhartig over zijn worsteling met zijn homoseksualiteit in een reformatorische context, zijn gedwongen coming out, zijn verdiepende relatie met God en zijn verlangen om toch ook in een kerkelijke gemeente thuis te mogen komen. Het boek gaat in op de vraag hoe een gemeente ook werkelijk een  veilige gemeente kan zijn.

In het interview tijdens de Time-out stond John stil bij zijn worsteling met zijn seksuele identiteit en zijn verlangen om de ruimte te krijgen om het geheim te doorbreken. “Ik vond het belangrijk om te vertellen omdat het een wezenlijk onderdeel is van wie ik zelf ben. En omdat het een enorme zoektocht was hoe ik dit handen en voeten kon geven in mijn leven. Ik was ook op zoek naar wat God hiervan vond.”

John nam iemand uit zijn geloofsgemeenschap in vertrouwen, maar die zag John’s worsteling als een bedreiging voor Gods Koninkrijk. Binnen 24 uur verloor John zijn baan, zijn huis, zijn vrienden en zijn geloofsgemeenschap.

Desondanks bleef John zich verbonden weten met God. Na aanvankelijke woede op God, lukte het John om onderscheid te maken tussen God en “zijn grondpersoneel”. Hij voelde zich door God geliefd en aanvaard – ook in zijn homoseksualiteit en in zijn relatie met zijn partner.

De laatste jaren is John op zoek naar een geloofsgemeenschap, naar verbondenheid en bemoediging. Dit verlangen vormde de basis voor zijn boek ‘De veilige kerk’. Kerkmensen kunnen onderling verdeeld raken over verschillen. “Maar”, zegt John “Ik geloof dat we kunnen uitstijgen boven die verschillen en elkaar kunnen vinden in de Levende Christus. Misschien wel juist als het schuurt. En dat we dan ervaren: we moeten er nú voor elkaar zijn – dat we naar de ander toe kunnen lopen en hem of haar kunnen omhelzen. Dat je zegt: je bent mijn broer, je bent mijn zus. Ik ben het niet met alles met je eens, maar ik vind dat niet erg. Ik wil namelijk samen met jou Jezus volgen. Ik geloof dat dat echt in de christelijke geloofsgemeenschap gebeurt. Als wij ons zo aanbieden aan God als gemeente, dan geloof ik dat er een soort wederkerigheid is en God zijn barmhartigheid over ons uitstort. Daardoor krijgen we oog voor de ander en mogen we samen gemeente-zijn.”

Zo wordt de gemeente een veilige gemeente: waar Gods barmhartigheid zichtbaar wordt in de verbondenheid met onze medemens die zoekt naar beschutting en verlangt om thuis te mogen komen.

Op 8 oktober is Halili te gast in de Time-out. Hij zal iets vertellen over thuiskomen in een nieuw land.

 

 

Vervuld leven – over de noodzaak van gesprek

22 Sep

Dinsdag 12 september vond er een bijzonder en belangwekkend symposium plaats in Vriezenveen. Het was belangwekkend omdat het ging over de moeilijke vragen en dilemma’s in de laatste levensfase. Het ging namelijk over de ‘laatste’ vragen: over de waarde van het leven, over medische mogelijkheden, over wel of niet reanimeren, over sterven. Het was bijzonder omdat het woon- en zorgcentrum De Vriezenhof in Vriezenveen deze dag had geïnitieerd in nauwe samenwerking met de huisartsen en predikanten in Vriezenveen. Een mooie multidisciplinaire benadering!

Uitnodiging -             Vervuld Leven

De dag bestond uit een middag- en avondgedeelte die inhoudelijk gelijk waren, alleen was het publiek verschillend. In de middag waren met name bewoners van de Vriezenhof en serviceappartementen aanwezig, in de avond was er een gemêleerd gezelschap van geïnteresseerden uit Twenterand.

Er was voor gekozen om een familie aan het woord te laten die vertelden over de laatste levensfase van hun ouders. Aan de hand van hun verhaal werden de vragen en dilemma’s geschetst waar ouderen en hun naasten mee te maken krijgen. Steeds weer kwam het belang van goede communicatie en van informatie naar voren. Wanneer iemand hulpbehoevender wordt, neemt de druk op mantelzorgers toe. Het onderlinge contact van de familie, het gesprek dat steeds gevoerd werd met de ouders en de adequate informatie van speciale palliatieve verzorgenden waren van onschatbare waarde.

Door de onderlinge communicatie kon er steeds weer een goede afstemming gevonden worden, ook als er emoties mee speelden. De gesprekken met de ouders maakten dat keuzes in moeilijke dilemma’s relatief rustig genomen konden worden. De informatie en aanwezigheid van de palliatieve verpleegkundige gaf rust en vertrouwen.

De dilemma’s waar de familie mee te maken kreeg, hadden allereerst te maken met afnemende zelfstandigheid. Wanneer besluit je om het vertrouwde huis te verlaten en naar een appartement of een verzorgingshuis te gaan? Hoelang kun je als partner en als mantelzorgers zorg blijven bieden aan iemand die lichamelijk steeds meer zorg vraagt of die dementeert? Hoe verwerk je het bericht dat de palliatieve fase begonnen is: de behandelingen zijn niet langer gericht op genezing, maar op bestrijden en verzachten van de symptomen. Wanneer ga je het gesprek aan over wel of niet reanimeren? De Spoedeisende Hulp is de slechts denkbare plek om over die vraag na te denken. Hoe denk je over het levenseinde? Komt er moment dat euthanasie gewenst is? Hoe kijk je terug op je leven? Zijn er gebeurtenissen waar je op terug wilt komen?

De aanwezige huisarts en de specialist ouderenzorg gaven toelichting bij de medische aspecten van deze dilemma’s. Wat is het waardevol om in de palliatieve fase op tijd te overleggen met de huisarts. Een belangrijke tip: als er zaken zijn vastgelegd rond de laatste fase, bijvoorbeeld in een wilsverklaring, vergeet dan niet om dit ook met de huisarts te delen.

Aan de dilemma’s zitten ook psychische en geestelijke kanten. Het was goed dat er ook predikanten aanwezig waren die op deze vragen in konden gaan. Uiteindelijk gaat het ook om de vraag hoe je het leven als vervuld kunt ervaren. Dat heeft alles te maken met het verzoenen met het verleden, een weg vinden in de toenemende beperkingen en het komen tot overgave en loslaten. Een vervuld leven is een leven waarin vrede is gevonden.

Deze dag maakte duidelijk hoe belangrijk het is om tijdig over de thema’s en dilemma’s van de palliatieve fase te spreken. Wat is het belangrijk dat er een podium is geboden om de lastige vragen rond leven, sterven en de dood bespreekbaar te maken.

Deze dag vraagt om een vervolg.

Wandeling langs de loop van je leven

20 Sep

Veel mensen houden van wandelen. Even je hoofd leeg waaien of juist de tijd nemen om te mijmeren. Of gewoon even genieten van de natuur. Wandelen kan ook iets meer met je doen. Het kan je binnenste openen. Wandelen of pelgrimeren – door te gaan, daal je ook af naar de levensvragen die je wilt verkennen.

Afgelopen startzondag hebben we een wandeling gelopen door Vriezenveen. Bij bepaalde plaatsen stonden we stil en overwogen een vraag. De reacties op de wandeling met doordenkvragen waren positief, vandaar dat ik het hier deel. In veel meer plaatsen zijn dergelijke wandelingen georganiseerd, en het kan prima bij jou in de stad of het dorp. Je kunt het verder aankleden met gedichten of (Bijbel)teksten. Belangrijk is dat al wandelend mensen tot een ontmoeting komen. Met elkaar. Met God.

Dit was onze reis: een reis langs een tiental stations met vragen om over na te denken en om van uit te delen voor startzondag 2017: kerkproeverij.

Vertrek

We verzamelen bij de Paaskaars en vertrekken met de zegen, en met de vraag wat de zegen voor jou betekent.

Afbeeldingsresultaat voor paaskaars brandend

Moge God, die erbij is als de zon opgaat en ondergaat
en als je de zee oversteekt,
onderweg je schreden richten.
Moge God, die je nabij is als je zit
en als je staat,
je met liefde omringen
en je bij de hand leiden.

Moge God, die je wegen kent
en de plaatsen waar je uitrust
bij je zijn in je taak op aarde
het goede nieuws zijn dat je deelt
en je op de eeuwige weg leiden.
Uit het dienstboek van de abdij Iona

Station 1: Het Noordik

Afbeeldingsresultaat voor noordik vriezenveen

Scholengemeenschap Het Noordik is een begrip in Vriezenveen. Vele Vriezerveners hebben hier herinneringen liggen. De middelbare school is een belangrijke fase in ons leven. Hoe je ook terugkijkt op deze fase, op school leer je. Je leert vakken, maar je ontdekt ook levenslessen. Het leren van levenslessen duurt een leven lang.

Welke levensles die jij hebt geleerd zou je aan een volgende generatie willen doorgeven?

Station 2: Het hertenkamp

Afbeeldingsresultaat voor hertenkamp

Het hertenkamp is een prachtig stukje Vriezenveen. Het kan je zomaar raken. Het groene gras, het ruizen van de bladeren in de wind. De herten.

Vertel eens over een moment van verwondering, een moment dat je onder de indruk was van de schoonheid van de natuur.

Station 3: de kruidentuin.

Afbeeldingsresultaat voor kruidentuin vriezenveen

Kruiden zijn onmisbaar in de keuken. In de Gouden Eeuw waren de kruiden uit het de oost ook goud waard. Kruiden bepalen de smaak.

Wie of wat zijn smaakmakers in jouw leven? Welke smaak geeft het geloof aan jouw leven?

Station 4: Bouwbedrijf Bramer

Gerelateerde afbeelding

Wat of wie is voor jou een bouwsteen voor jouw geloof geweest? Zou je ook voor een ander een bouwsteen kunnen zijn? Hoe? Heb je daar een voorbeeld van?

Station 5: beschutting van de beuk

Gerelateerde afbeelding

In de tuinen van nummer 15 en 17 staan prachtige, oude bomen. Bomen zijn een bron van leven. Vogels nestelen, het biedt beschutting en de schaduw is verkwikkend. Het doet me denken aan een vers uit de Bijbel (Marcus 4, 32) “Maar als het na het zaaien opschiet, wordt het de grootste van alle planten en krijgt het grote takken, zodat de vogels van de hemel in zijn schaduw kunnen nestelen.”

Wat roept zo’n vers bij je op? Waar denk jij aan bij beschutting?

Station 6: Watertoren

Afbeeldingsresultaat voor watertoren vriezenveen

De watertoren is medebepalend voor het beeld van Vriezenveen. Een watertoren is, in de meeste gevallen, een torenachtig gebouw met bovenin een waterreservoir. Door de hydrostatische druk blijft de druk in het waterleidingnet constant. Het volume van het water in een watertoren moet voldoende zijn om het peil (en dus de druk) constant te houden bij schommelingen in het verbruik. Dit kan bijvoorbeeld gebeuren in de rust van een voetbalwedstrijd als iedereen tegelijk het toilet gebruikt, bij een incident zoals een grote leidingbreuk of een stroomstoring of bij een zeer grote afname, bijvoorbeeld bij brand.

Ook in ons geloofsleven kan het schommelen. Soms ontbreekt houvast en krijgen twijfels en vragen ruim baan. Soms ontbreekt het vuur een beetje en wordt het geloof wat lauw. Wat helpt jou om het geloof ‘op druk’ te houden?

Station 7: Oorlogsgraven

Op de begraafplaats zijn ook oorlogsgraven. Als je wilt kun je naar deze oorlogsgraven gaan, als je liever niet over de begraafplaats wilt lopen, kun je ook op de parkeerplaats de volgende vraag lezen.

Persoonlijk vind ik het indrukwekkend om verhalen over de oorlog te horen. Zoals ook ‘Het verzet kraakt’ dat in Almelo wordt opgevoerd een bijzonder verhaal is over gewone mensen die in uitzonderlijke omstandigheden probeerden het goede te doen. Zelf zagen verzetsmensen zich niet als helden. Zo kozen ook veel soldaten in de Tweede Wereldoorlog voor een onzekere weg om anderen de vrijheid te geven. Een weg die zij soms betaalden met hun leven.

Wat roepen deze verhalen bij je op?

Station 8: De Weemelanden

Afbeeldingsresultaat voor weemelanden vriezenveen

Ga bij de Weemelanden naar binnen. Het is mogelijk om een kopje koffie te drinken (dit is kortgesloten met het restaurant).

De Weemelanden is een bijzonder huis. Met liefde en betrokkenheid verzorgen verpleegkundigen de bewoners. Om de bewoners staan ook vaak een of meerdere mantelzorgers. Niet altijd gemakkelijk, maar zo belangrijk.

Hoe ervaar jij het om aan anderen liefde te geven? Heb je daar voorbeelden van? Hoe ervaar jij het om zorg en liefde te ontvangen? Wil je daar iets over vertellen?

Station 9: Boerderij de Grooten.

Het is een vredige boerderij, zo in het midden van Vriezenveen. Wat geeft je vrede?  Wanneer ervaar je vrede?

Station 10: de bibliotheek

Wat is je lievelingsboek?

 

 

 

 

Kom proeven in de Ontmoetingskerk

16 Sep

Morgen, 17 september, vieren we Startzondag in de Ontmoetingskerk. Startzondag? Ja, dat is een extra feestelijke zondag die het begin markeert van het opstarten van de kerkelijke activiteiten na de zomervakantie.

Dit keer doen we het een beetje anders. We willen anderen laten mee proeven van de Ontmoetingskerk. Van de viering, van de mensen en van hun (kook)talenten. Vandaar dat we je graag van harte uitnodigen om even om het hoekje te komen kijken of gewoon lekker de hele dag mee te doen.

11.00 Ontmoetingsviering

Wat gaan we doen? We beginnen met een Ontmoetingsviering. Dat is een toegankelijke viering waarin we de verschillende generaties in de kerk ruimte geven. Dat is zichtbaar en hoorbaar in de muziek. We zingen naast gezangen en psalmen, opwekking en Johannes de Heer. Sommige liederen zullen door het orgel worden begeleid, andere liederen met onze jongerenband.

 

 

In de Ontmoetingsviering zijn de kinderen van harte welkom. Ze kunnen knutselen of tekenen aan tafels in de open ruimte grenzend aan de kerkzaal. Voor de allerkleinsten is er oppas. Ook is het mogelijk om een kaarsje aan te steken of een voorbede te schrijven. We lezen psalm 34 en staan stil bij de zin: ‘Proef en geniet de goedheid van de HEER’. Misschien proef je in deze viering wel iets van de verrassende en niet te vangen bewogenheid van God. Misschien proef je iets van rust en vrede. Ik ben benieuwd naar je bevindingen!

12.00 koffie met bodembedekkers

Na de viering is er koffie met allerlei lekkers. Neem gerust, proef en geniet. Want nu leg een noodzakelijke bodem voor het middagprogramma dat vanaf 13.00 uur begint.

13.00 middagprogramma

Voor de kinderen zijn er een gezellige spelletjes. Jongeren kunnen gamen. Er zijn gezelschapsspelletjes en Leon Abbink verzorgt een workshop over kerkbouw. Daarnaast is er de mogelijkheid om mee te doen aan een van de tochten:

  • motortocht
  • fietstocht
  • autotocht
  • wandeling langs de loop van je leven

15.30 wereldse proeverij

Rond 15.30 uur sluiten we de dag af met een wereldse proeverij. Er zijn hapjes uit Oeganda, Kenia, de VS, Duitsland, Italië, Nederland, Noorwegen, Syrië en –  Echt een aanrader! De koks zijn er zo geweldig druk mee. Nooit geweten dat we zoveel kooktalent in de gemeente hebben.

Dus kom morgen langs. Je kunt de hele dag mee doen, maar ook kiezen voor een gedeelte van de dag. Dat is ook helemaal goed. We vinden het fijn om je te ontmoeten!

Zondagse oliebollen

13 Sep

Nou, dat was weer even hard lachen. In Vriezenveen mogen geen oliebollen verkocht worden op Oudejaarsdag, omdat het op een zondag valt. Supernieuws natuurlijk en makkelijk scoren. Want christenen. Want iets niet mogen. Dus kwam Powned langs om allerlei domme verbanden te leggen en onzin uit te kramen. ‘Oliebollen uit den boze’ ‘Mag niet van de kerk’.  en de reaguurders konden weer heerlijk los gaan op de kerk. ‘Misbruik mag wel, maar oliebollen niet’. Goeie.

Afbeeldingsresultaat voor oliebollen

Zullen we anders even kijken wat er echt aan de hand is? Vriezenveen is een van de kernen van gemeente Twenterand. Het college, dat vervelend genoeg democratisch gekozen is, heeft de bevoegdheid om beleid te maken voor de gemeente. Dat is wat politiek doet. Beleid maken voor de burgerlijke gemeente. Dat doet de kerk niet, maar de politiek. Met het beleid kun je het mee eens zijn of oneens, maar wat in ieder geval helpt, is je verdiepen in de feiten.

In Twenterand is er geen openstelling voor winkels op zondag. Vaak zijn het christenen die het belang van zondagsrust onder de aandacht brengen, maar ook seculieren ervaren het soms als een weldaad dat er een dag is waarop even niets hoeft en er alle tijd is om tot rust te komen en te genieten. In verschillende gemeenten is er discussie over het al dan niet overgaan tot koopzondagen. Het debat is een wezenlijk onderdeel van onze samenleving. In de discussie over zondagsrust is het in ieder geval van belang om een gemeenschappelijke taal te spreken en te zoeken naar argumenten en die te wegen.

Goed. Geen zondagopenstellingen dus. Dat betekent dat verschillende partijen die normaal gesproken op Oudejaarsdag oliebollen verkopen, geen vergunning krijgen nu Oudjaar op zondag valt. Logisch, want zo zijn nu eenmaal de afspraken in Twenterand. Op zaterdag kunnen er oliebollen verkocht en gekocht worden. Iedereen is vrij om op zondag te bakken wat-ie wil, maar verkopen op een standplaats mag niet.

Nu is er een dilemma rond de ijssalon. De eigenaar heeft immers een vergunning om het hele jaar te mogen verkopen, alle dagen van de week. Dus ook op zondag. Chocola en ijs op zondag – geen probleem in Twenterand. Het verkoop van oliebollen in een standje buiten de winkel is dit blijkbaar wel. Dat is alles. Een conflict tussen een ondernemer en B&W. De rechter kan zich er over buigen, de gemeente kan handhaven. De burger kan stemmen.

Wil je oliebollen op oudjaar? Koop ze op zaterdag. Bak zelf. Ga naar Almelo. Wacht op de uitspraak van de rechter.

Is Vriezenveen nu het Jeruzalem van Twente? Het Mekka van de Lage Landen? Is hier het Kingdom of heaven? Helaas. Dit nieuws is niet meer dan een stormpje in een glas water.

Verschillende mensen geven de tip om de Kerkproeverij waar we zondag a.s. met de Ontmoetingskerk aan mee doen een vervolg te geven op Oudjaar. Oliebollen proeven in de kerk. En de collecte voor Bongiorno. Een mooie gedachte.

De man die alles van schoon wist

8 Sep

Er was eens een man die alles van schoon wist. Hij kende wel 50 soorten zeep. Hij mocht op de TV in praatprogramma’s uitleg geven over handen wassen. En hij had wel tien boeken geschreven over douchen, haren wassen en tanden poetsen. Deze man wist echt alles van schoon.

IMG_20170814_200523

Hij was de meest geleerde professor in de hygiëne uit de wijde omgeving . En hij vond het heerlijk om mensen te helpen met hun vragen over schoon.

Maar nu was er iets vreemds met hem aan de hand. Hij zag er zelf helemaal niet zo schoon uit. En hij rook ook niet helemaal fris. Niemand durfde hem er naar te vragen, tot er een klein meisje bij hem aanbelde.

‘Meneer de professor ‘, zei het meisje.  ‘Ik vind u een beetje vies.’  De professor werd helemaal rood tot achter zijn oren. Hij begon te stotteren. ‘Elke dag douche ik twee keer, hoor. Met mijn  paraplu.’

Wat bleek? De professor was bang voor water! Onder de douche deed hij een paraplu op en een regenjas aan om niet nat te hoeven worden.

‘Wat raar’ zei het meisje.  ‘Om schoon te worden moet u niet praten over schoon, maar hup, het water in.’

En zo is het.

Vv