Tag Archives: avontuur

Charly en het Moeras

8 aug

In die dagen dat de zon nog onbarmhartig scheen en het dorre land zuchtte onder de verzengende hitte, de lucht boven de weg danste in de hete Saharawind, gingen de liefste en ik vroeg in de morgen met onze honden op weg naar de Engbertsdijksvenen.

We maakten in deze dagen graag gebruik van de koelte van de ochtend om een langere wandeling met Charly en Flower te kunnen maken. Als de zon wat hoger stond, was het al snel te warm voor de honden.

IMG_20180808_181316

Deze ochtend hadden we bedacht om ook te ontbijten in de prachtige natuur, zodat we een iets langere wandeling zouden kunnen maken. En zo kwam het dat we in de vroegte, onze wandelschoenen aantrokken, de ontbijtspullen bij elkaar pakten en de honden in de auto deden. Flower op de grond, Charly achterin.

IMG_20180624_135718

 

 

IMG_20180803_085252

 

 

 

 

 

 

 

Je kan onze honden – en zeker Charly – geen groter plezier doen dan met de auto ergens naar toe te rijden. In de auto zijn ze over het algemeen rustig, maar zodra we de bestemming bereikt hebben, kunnen ze hun enthousiasme niet langer binnen houden. Blaffend en springend begroeten ze het bos. Maar er is altijd tijd om even te poseren.

IMG_20180801_095558(1)

Al snel vonden we een picknicktafel waar we genoten van de stilte die slechts werd verbroken door een traag wegspringende ree, de roep van een buizerd, het gezoem van insecten en het ritselen van de wind in de verdroogde bladeren. Niet alleen de bladeren verdroogden, ook de veengrond vertoonde barsten en scheuren.

IMG_20180803_092013

We vervolgden onze wandeling in de schaduw van de bosrand en genoten van de prachtige natuur. Omdat er in de Engbertsdijksvenen veel vennen, watertjes en meertjes zijn, is het nog redelijk groen. Het water staat natuurlijk wel overal laag. Soms zijn de meertjes nauwelijks zichtbaar door de groene waterplanten die uitbundig groeien en bloeien.

Op een onbewaakt ogenblik liep Charly iets verder voor ons uit en sloeg af naar links, om het een en ander nader te onderzoeken. Normaal gesproken springt hij binnen enkele seconden weer op het pad, want hij houdt ons altijd goed in de gaten. Nu duurde het langer. En het was stil. Heel stil.

Snel rende ik naar de plek waar Charly linksaf was geslagen. Daar zag ik Charly verwoede pogingen doen om tussen allerlei waterplanten weer op de kant te klauteren. Hij was in al zijn uitbundigheid het veen ingelopen en was in het moeras weggezakt. De modder zat tot op zijn schoft. Net voordat ik hem kon vastgrijpen, wist Charly zichzelf uit het moeras te bevrijden.

En zoals elke opgeluchte labrador liep ook Charly direct naar zijn baasje om zich eens goed uit te schudden. Nu weet ik hoe moeras smaakt …

 

 

 

 

 

De kat

31 jan

Het was nog vroeg toen ik vanochtend de honden uitliet. In de schemering liepen we ons gebruikelijke rondje langs het lateraalkanaal. Charly rechts, Flower links. Geïnteresseerd namen ze kennis van de laatste nieuwtjes uit de buurt en zo wandelden we rustig huiswaarts.

Ineens zag ik vanuit mijn ooghoek een kat zitten. De honden waren te druk met snuffelen om de poes op te merken. De kat loerde op een vogeltje dat in het struikgewas zat en was niet van plan om dit cadeautje op te geven. De kat maakte zich iets kleiner, maar bleef loeren naar de prooi.

Gerelateerde afbeelding

De redder in mij werd wakker. Ik besloot met de honden naar de kat te lopen om het beest te verjagen en zo de prooi te bevrijden. De kat was echter beslist niet onder de indruk van ons drieën. Hij maakte zich nu groter en bleef pontificaal zitten, zonder ons nauwelijks een blik waardig te keuren.

De honden hadden inmiddels de kat opgemerkt en gingen direct achter mij staan. We stonden op iets minder dan twee meter van de kat. Nu draaide de kat zich naar ons toe en keek bijzonder geïrriteerd en geërgerd ons een voor een aan. “Ga naar huis nu het nog kan. Je hebt niets gezien … ” De rug ging omhoog. Ik hield de pas in. Straks zou dat beest ons nog gewoon aanvallen …

Op dat moment begon Charly op zijn manmoedigst te blaffen. Een diepe en zware woehwoehwoehwaf. Flower schrok hier zo van, dat ze van de weeromstuit tegen Charly uitviel met haar wat hoge wrafwrafwrafrrr. De kat trok zijn stiletto’s, zette alle haren uit en keek zo venijnig mogelijk naar Charly. “Zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb”

Opeens draaide de kat zich echter om en zette het op een lopen. “Ik haat labradors” Het was het sein voor Charly en Flower om achter mijn benen vandaan te komen en twee stappen naar voren te doen. Helden zijn het, ik kan niet anders zeggen.

We zwaaiden nog even naar de opgeluchte prooi en liepen de dag tegemoet.