Tag Archives: belijdenis

‘Wij leven niet voor onszelf’

23 mei

Deze geloofsbelijdenis is samengesteld door Job, Bianca en Rik voor Pinksterzondag 23 mei 2021 waarin zij belijdenis aflegden van het geloof

Wij geloven dat wij niet voor onszelf leven.Ons leven is met God begonnen, Hij is Schepper van hemel en aarde. Hij heeft mij gevormd in de buik van mijn moeder. Dit betekent dat mijn bestaan bedoeld is en dat ik gewenst en geliefd ben – vanaf het prilste begin. Wat mensen ook zeggen.

Wij geloven dat wij niet voor onszelf leven. Geloven is echter niet eenvoudig. Er gebeurt veel in ons en om ons heen dat ons uit evenwicht brengt. Er gebeurt veel in de wereld waardoor het uiterste van ons gevraagd wordt, om ons niet te verliezen in zelfhandhaving, onverschilligheid of cynisme. Het geloof bepaalt ons bij de hoop die schoonheid zichtbaar maakt, liefde laat sprankelen en elke gedachte, woord of handeling, die recht doet en hoop doet ontwaken, eeuwigheidswaarde geeft.

Wij geloven dat wij niet voor onszelf leven. Onze fundament en onze oorsprong is God. Onze identiteit is in Christus. In Zijn leven, lijden, sterven en opstanding toont Hij ons de weg van de dienende liefde, van hoop die op ons toekomt – dwars door de dood heen. In Hem zijn de machten en krachten overwonnen en kan niets ons scheiden van de liefde van God.

Wij geloven dat wij niet voor onszelf leven. We maken deel uit van een groter verhaal – van God met ons. De waarde van ons leven zit niet in geld en goederen, niet in lichamelijke fitheid of gezondheid, hoe kostbaar die dingen in zichzelf ook zijn. De waarde van ons leven vinden we in God-met-ons, die ons gaande houdt op de weg van het Koninkrijk.

Wij geloven dat wij niet voor onszelf leven. Het is de heilige Geest die ons dat steeds in herinnering brengt – God dichtbij – die ons uitnodigt geloof, hoop en liefde te delen in geloofsgemeenschappen, die ons uitnodigt om te leven vanuit vergeving, de kracht van een nieuw begin, die ons uitnodigt om op te staan.

Elke dag opnieuw opstaan.

In het licht van Christus. Tegen onrecht. Om de weg van de liefde te gaan.

Wij geloven dat wij niet voor onszelf leven.

Geloofsbelijdenis: al wankelt de aarde

11 jul

Geloofsbelijdenis van Mirjam, Marinja en Arjan voor het doen van belijdenis op zondag 12 juli 2020

Wij geloven al wankelt de aarde.

Wij geloven al valt het duister op ons

Wij geloven al worden wij in de steek gelaten

Geloven heeft alles te maken met hoop

die groter is dan de omstandigheden

en ons doet opstaan tot het volle leven

met alle rafelranden

maar ook met de vreugde van het besef

dat God met ons mee optrekt

Wij zijn niet alleen!

Wij ontdekten sporen van God

in de mensen om ons heen

in de schoonheid van de schepping

in de fluistering van de stilte

Wij ontdekten sporen van God

in de geloofsgemeenschap

in de oprechte aandacht

in de zorg om elkaar

in het gebed van een medemens

in het verlangen het goede te doen

voor de wereld om ons heen.

We zochten en worstelden

– en soms nog, elke dag –

maar we weten ons (terug)geroepen

in het Licht

Geloven is vertrouwen

kwetsbaar en kostbaar

in God die ons niet in de steek laat

die ons vertrouwen niet beschaamt

die ons door Jezus Christus

op de weg van vrede en rust heeft gezet

ons omarmt en liefheeft

en ons verandert in de mens zoals wij bedoeld zijn

Het is God die met ons meegaat

zodat we niet meer verdwalen

die ons kent en in ons wil zijn.

In zijn vrede en rust komen wij op Adem.

Wie is God? Pinksterpreek 2019

20 mei

Wie is God? Heeft ons leven met God te maken?

Het is een bijzondere reis die jullie als belijdenisgroep gegaan zijn

Een reis die ons steeds een beetje dichter bij het pinkstervuur bracht,

totdat we iets, of misschien iets meer gingen begrijpen

van wat het betekent om te zeggen ‘ik geloof’.

Om ergens te ontdekken dat Gods werkelijkheid ons leven raakt,

ons levensverhaal bevraagt,

omvat en toekomst opent.

 

Met dat ik dit zo zeg,

realiseer ik me hoe vaag woorden kunnen zijn en ook weer vragen oproepen.

Wat bedoel je met God?

Wat is Gods werkelijkheid?

Het is lastig om daar de goede woorden voor te vinden.

Gaat het niet met name om ruimte om je te verhouden met God?

 

Als één ding duidelijk is geworden in de reis die we zijn begonnen,

is dat elke ontdekking over God nieuw vragen oproept.

Groei van geloof kan ook zomaar een pijnlijk proces zijn.

Wat ik merk in gesprekken,

wat ik merkte op de catechese dat we geneigd zijn

om ons leven op te delen in rollen en taken.

Als God al in beeld is,

reserveren we Hem vaak voor een bepaald deel van ons leven.

Geloven hoort bij een bepaald deel of een bepaalde rol van je leven.

Oude hutkoffer, scheepskist reiskoffer antique trunk

Soms is geloven in God: de hutkoffer op zolder.

Je kunt er op jouw tijd naar toe gaan en de koffer openen.

Misschien als je te maken krijgt met tegenslagen

Of als de dood inbreekt in het leven

Je zoekt en vindt troost op de zolder.

Soms is geloven de woonkamer van je levenshuis.

In de woonkamer spreek je je vrienden,

heb je ontmoetingen en daar kan God zomaar onderdeel van uitmaken.

In de andere kamers speelt God geen enkele rol.

Soms staat God al bij de spullen die opgeruimd moeten worden.

Je aarzelt nog.

Het zou immers ook niet misstaan in de kast met nostalgische spullen uit je jeugd.

 

Wat we tijdens de belijdeniscatechese gaandeweg ontdekten,

is dat God niet een kamer is in ons levenshuis,

maar dat God ons levenshuis omvat.

Op de een of andere manier verhoudt God zich met al onze fragmenten,

met al onze rollen.

Maar als dat zo is, dan komen er nieuwe en misschien wel diepere vragen.

Geloven vraagt om naar jezelf te kijken, naar de wereld, naar God.

In alle openheid en eerlijkheid.

 

Heeft God ook te maken met mijn binnenkant?

Met mijn twijfels over mijzelf?

Met mijn kwetsbaarheid?

Heeft God te maken met het verlies dat ik geleden heb?

Waar was Hij dan in die tijd dat ik me eenzaam en verlaten voelde?

Die vragen aangaan kost wat.

Het is een risico.

God kan nooit meer terug in die hutkoffer.

Die vragen kunnen betekenen dat het laatste draadje met God wordt doorgeknipt.

Als God liefde zou zijn ….

 

Maar de andere kant is dat je oog kunt krijgen voor die andere werkelijkheid.

Dat je leert kijken met andere, met nieuwe ogen.

Dat je iets ervaart van rust.

Dat je op adem komt.

Dat je leven een bedding heeft: houvast, richting, hoop.

Dáár gaat het geloof in God over.

Over die worsteling, over die twijfel, en over dat vergezicht.

Soms. Even.

Over die zekerheid. Gods liefde voor jou.

 

Wie is God?

Ik weet het niet. Niet zeker.

En ik denk dat dat goed is.

God is een mysterie. Een geheimenis.

Ik bedoel daarmee dat God groter is dan we ooit hadden kunnen bedenken.

Dat de grootheid van God ons verstand te boven gaat.

We proberen over God te spreken,

Ze laten hun licht schijnen op een deel van Gods glorie.

 

De Tsjechische rooms-katholieke theoloog Thomas Halik

benadrukt het belang van geduld.

Geduld met God.

Soms verwarren gelovigen verliefdheid met liefde

Geloven lijkt samen te vallen met een roes, een fijn gevoel

Soms verwarren gelovigen het uitspreken van de juiste dogma’s met geloof

Ik heb meerdere mensen gesproken die zichzelf zijn kwijtgeraakt,

beschadigd zijn geraakt door de stelligheid van christenen over God.

God is niet te herleiden tot een gevoel.

God valt niet te vangen in dogma’s.

Kennis maken met God vraagt om tijd.

Tijd en ruimte voor vragen, voor ontmoeting.

Te snel spreken we oppervlakkig over God

Te vaak peilen we de diepte van levensverhalen niet

Ons verlangen naar vluchtig kloppende antwoorden

doet geen recht aan de reikwijdte van God.

Oppervlakkige antwoorden leiden uiteindelijk tot teleurstelling in God.

 

Als we geduld hebben met God

Als we het uithouden in de stilte

Als we durven volharden

Kan soms iets van het geheimenis van God zich aan ons openbaren.

Er hoorden woorden bij als ‘gedragen worden’, ‘vrede vinden’.

 

In de Bijbel wordt er ook gewacht.

De leerlingen van Jezus wachtten gezamenlijk op wat komen zou.

Wat ze hadden was de belofte dat de heilige Geest over hen zou komen.

Wat ze in handen hadden was een belofte.

Een belofte van nabijheid.

We lazen erover uit het boekje Handelingen.

Als de Geest over de wachtende groep komt, gebeurt er van alles.

Wat misschien het meest in het oog springt,

is dat iedereen de leerlingen kan verstaan.

De taal van ieder mens – zou dat niet de taal van de liefde kunnen zijn?

Wat vertellen de leerlingen?

 

Of misschien beter: wat vertelt de heilige Geest?

Het eerste dat Petrus, een van de leiders van de volgelingen van Jezus doet,

nadat hij de heilige Geest heeft ontvangen, is speechen.

Of in kerktaal: hij houdt een preek.

Hij legt uit de Geest God dichtbij is, God die in ons wil zijn.

Waarom?

Om ons te bepalen bij Jezus de gekruisigde

Om ons op het spoor van Jezus te brengen en in dat spoor ons leven te vervolgen.

Om ons te vertellen dat Jezus de Messias is – Redder. Verlosser.

Verlossing gaat over het verleden en over de toekomst.

Verlossing is verandering.

 

Verlossing is de verandering of transformatie van ons verleden

van een last in een geschenk,

van een plek van verdriet en dood

in een erfenis van wijsheid en vreugde.

Het verleden kan wurgend aanwezig zijn.

We kunnen lijden aan gemiste kansen, aan verkeerde keuzes.

Opgebrand.

We kunnen de last van het verleden meedragen –

levenslessen die ons klein en machteloos maken.

Levenslessen die ons leren om hard en onkwetsbaar te zijn.

Verlossing gaat over dat verleden.

Als we een ding weten, is dat het verleden niet veranderd kan worden.

Hoe we de gebeurtenissen en herinneringen ook omwentelen en omwentelen.

Verlossing is dat onze kijk op het verleden verandert.

Dat we het verleden ook mogen zien als een geschenk.

Als een bron van levenswijsheid.

En verlossing heeft te maken met de verandering,

de transformatie van onze toekomst.

Van een plek van vloek in zegen.

Van een plek van angst en dood in een bestemming van hoop en glorie.

Als we het hebben over de verlossing van het verleden,

dan noemen we dat vergeving van zonden,

als we het hebben over verlossing van de toekomst,

noemen we dat het eeuwige leven.

 

Dat zijn de geschenken die Jezus ons gebracht heeft met zijn leven,

zijn dood en zijn opstanding.

Het herstel van het verleden, en de belofte van de toekomst.

Dat is verlossing.

Geloven gaat over ons héle leven!

En dat, dat is waar de heilige Geest ons aan herinnert, ons bij bepaalt.

 

Maar waar is het heden dan?

Wat betekent het geloof voor vandaag?

 

Paulus, de auteur van de brief aan de gemeente in Korinthe

schrijft over de liefde.

Dit mooie en bijzondere hoofdstuk staat in een betoog

over hoe de heilige Geest in ons dagelijks leven werkzaam is.

Paulus noemt in het voorgaande hoofdstuk allerlei bijzondere talenten

die met de Geest te maken hebben.

Maar dan sluit Paulus dat hoofdstuk af met de opmerking:

zoek de belangrijkste talenten,

maar ik wijs jullie een nog voortreffelijke weg.

Die weg, die weg is de liefde.

De liefde als het grootste geschenk van de heilige Geest.

Waarom?

Geloof, hoop en liefde, maar het meeste daarvan is de liefde.

Paulus spreekt over de toekomende tijd.

De tijd dat we oog in oog leven met God.

Dan hoeven we niet meer te geloven – want we zien

Dan hoeven we niet meer te hopen – want we leven in Gods aanwezigheid

Maar wat blijft is de liefde

De liefde is hét kenmerk, hét teken van Gods toekomst

Waar we de liefde leven, opent zich het Koninkrijk van God.

Hier en nu.

Liefde geeft kleur aan het leven, aan geloven, aan onze hoop.

Liefde is de weg van dienstbaarheid, van oog hebben voor onze medemens

 

Wie is God?

God is de liefde die ons verleden heelt

God is de liefde die toekomst opent

God is de liefde die vandaag kleurt

God is de vreemdeling op mijn weg

God is de dakloze op Zuidplein

God is mijn medemens

God wordt zichtbaar in de barsten van mijn bestaan

God – wie bent U? Amen

 

Kostbare tijd

11 apr

Afgelopen weekend zijn we met de belijdenisgroep een nachtje weg geweest. Twee dagen ruimte en tijd om met een groep van 10 catechisanten een spade dieper in te gaan op vragen rond identiteit, levensovertuiging en God.

Het was een waardevolle aanvulling op de catechesebijeenkomsten. Het vraagt immers tijd en ruimte om wat gezegd is, om wat is aangeraakt en nog niet is ingedaald, eigen te maken. Geloof gaat over verbondenheid met God. Een relatie aangaan en bestendigen vraagt om ruimte, tijd en aandacht. Ruimte om vragen te verkennen en twijfel te overkomen. Tijd voor bezinning, verstilling en doordenking. Aandacht voor de binnenkant: hoe gaat het met je? Hoe werkt geloof? Is je levensverhaal verbonden met het verhaal van God – en zo ja, hoe dan?

Van het hoofd naar het hart

Een catechese-uur is eigenlijk te kort en een te geïsoleerd moment in alle dagelijkse drukte om de afstand van het hoofd naar het hart te overbruggen. In die zin is zo’n nachtje weg een welkome en noodzakelijke stap in het catecheseproces.

Wat mij trof en wat ik bijzonder vind, is dat alle catechisanten hebben geprobeerd om deze tweedaagse aanwezig te zijn. Het lukte niet iedereen, maar de meesten waren er. Je weekend leeg laten om met anderen te praten over geloof en zingeving – ja, dat vind ik echt bijzonder, en daar word ik blij van.

Een goede accommodatie helpt. We hadden een scoutinggebouw gehuurd, waar we goed mee uit de voeten konden. Keuken, slaapvertrek, twee ruimten voor activiteiten, en een vuurplaats.

Programma

Het programma begon op zaterdagmiddag met het bespreken van twee tijdlijnen die door de deelnemers thuis al waren gemaakt. Op de eerste tijdlijn konden belangrijke gebeurtenissen (met positieve of negatieve impact) geplaatst worden die mede karaktervormend zijn geweest. Op de tweede tijdlijn kon worden aangegeven of en hoe de relatie met God in de loop van de tijd is veranderd: waar had je minder met God en waar kwam Hij meer in beeld? Hebben de beide tijdlijnen ook raakpunten? We bespraken dit in kleine groepjes. Het geschonken vertrouwen was kostbaar en verbindend.

’s Avonds kwam Tynke van Schaik langs die vertelde over haar weg met God. Haar levensverhaal raakte aan thema’s waar de catechisanten mee worstelen: wat betekent God in je leven? Hoe verhoud je je met je niet-gelovige partner of vrienden? Heb je die geloofsgemeenschap echt nodig? Tynke reikte het beeld van de wijnrank (Johannes 15)  aan. Samen verbonden met Jezus. Daar gaat het om. Het leven vanuit een gelovig weten, het blijven zoeken en leren en het in contact blijven met de mensen om je heen zijn belangrijke bouwstenen die werden aangereikt.

Op zondagochtend stond het licht centraal. Aan het begin van de Bijbel lezen we dat God het licht tevoorschijn roept tegen de machten van chaos, doodsheid en duisternis. In het evangelie van Johannes lezen we dat Jezus zelf het licht van de wereld is. Van ons wordt gevraagd om te leven in het licht en in ons doen en laten de duisternis achter ons te laten en te leven als kinderen van het licht.

Vervolgens staken we twee waxinelichtjes aan: eentje voor onszelf. Voor die tijd dat het donker en duister was (of is) in ons leven. En een voor iemand die we in ons hart meedragen en in het licht van Christus willen plaatsen.

De viering werd afgesloten met een zegen, nadat er ruim de tijd werd genomen om een brief aan God te schrijven over het verlangen naar God, over de obstakels en over wat er in het eigen leven tussen de deelnemer en God in staat. De brief werd verder niet besproken en het geschrevene bleef tussen God en de catechisant.

Weekend met impact

Het is lastig om de woorden te vinden die passen bij de impact van zo’n weekend. Misschien is het heilzaam om alleen al de rust te hebben om dingen op een rij te zetten. Misschien zijn zo’n kampvuur en het samen zijn wel de vonken die het innerlijke vuur ontsteken. Hoe dan ook – we kijken terug op een weekend die ons bij blijft.

De afsluitende Bijbelquiz maakte overigens duidelijk dat we op weg naar de belijdeniszondag op 9 juni nog wel wat kunnen leren.

Wat is belijdenis doen?

24 sep

Ook dit jaar is er de mogelijkheid om belijdeniscatechese te volgen. Over het doen van belijdenis bestaan veel misverstanden die mensen soms weerhouden om serieus te onderzoeken of ze wel of geen belijdenis zouden willen doen.

geloven

Geen twijfels meer?

Een eerste misverstand is dat als je belijdenis doet, je laat  zien dat je veel geloof hebt en dat je je twijfels hebt overwonnen. Het misverstand is dat er aan het belijden een status wordt gegeven: je gelooft meer of beter dan als je geen belijdenis doet. Daarnaast wordt de suggestie gewekt dat er na het belijden geen ruimte meer zou zijn voor je vragen, twijfels en aanvechting. Ook dit is niet juist. Het gaat in het geloof niet om verworven zekerheden, maar om het aangaan en groeien van een relatie. Vragen en twijfels kunnen helpen om te groeien in de relatie.

Eindpunt?

Een ander misverstand is dat belijdenis doen gezien wordt als een eindpunt. De gedachte is dat je je hebt voorbereid op het doen van belijdenis. Daar heb je catechese voor gevolgd, en met het doen van belijdenis heb je als het ware ‘het examen’ gehaald. Deze visie past niet zo goed in het Bijbels denken over God en geloven. Zoals boven is aangegeven, gaat het in het geloven om het aangaan van een relatie. Je kunt het vergelijken met het aangaan van een relatie met  een partner, of met trouwen. Je zegt ‘ja’ tegen elkaar, maar gaandeweg verdiept zich de relatie. De trouwdag is geen eindpunt gebleken, maar een startpunt voor het leren kennen. Ook in de kerk gaan we ervan uit dat geloven betekent dat je je hele leven door kunt leren.

Beloofd is beloofd?

Tot slot is een misverstand dat belijden betekent beloven, en een belofte mag je nooit meer breken. Als je zo naar het doen van belijdenis kijkt, komt er een grote zwaarte in mee. Je weet immers niet hoe het in de toekomst zal zijn. Natuurlijk zeg je ergens ‘ja’ tegen, en dat houdt ook een belofte in. Maar de vergelijking met een gewone relatie kan de betekenis van deze belofte helpen verhelderen. Het is weinig mensen gegeven om altijd op een diep niveau van elkaar te houden. Er zijn momenten waarop niet de liefde de basis is onder de relatie, maar trouw. Volhouden en werken aan verbetering. Soms door teleurstelling in je partner, soms door gebeurtenissen. Het valt niet altijd mee om in slechte tijden trouw te blijven. Een belofte kan dan ondersteunend werken en je de kracht geven om door een fase heen te komen. Dat is de ene kant van een belofte. De andere kant is dat de toekomst in een relatie altijd open is. Je maakt een ontwikkeling door. Nieuwe omstandigheden kunnen inhouden dat je je beloften opnieuw wilt herijken. Het doen van belijdenis betekent niet dat je niet opnieuw over je relatie met God zou mogen nadenken.

Wat dan wel?

Wat dan wel? Belijden is ‘ja’ zeggen tegen God. De meesten van ons zijn als kind gedoopt. De doop symboliseert dat je kind van God bent. Het is een teken van het verbond  tussen God en jou. Je ouders hebben de verantwoordelijkheid voor je geloofsopvoeding genomen door ‘ja’ te zeggen, en nu je belijdenis doet, neem je zelf die verantwoordelijkheid. Je staat in relatie tot God, en daar getuig je van.

Belijden is persoonlijk, maar vindt ook plaats in de kerkelijke gemeenschap. Geloven gaat om jouw persoonlijke relatie met God. Tegelijkertijd vindt de belijdenis plaats in het midden van de gemeente. Het is een openbare gebeurtenis. Met ons persoonlijk geloof staan we in de lange traditie van de kerk, en zijn we met andere gelovigen verbonden . Door het doen van belijdenis word je lid van de kerk, of verandert je lidmaatschap. Van dooplid word je belijdend lid.

De letterlijke betekenis van het Griekse woord voor ‘belijden’ is: hetzelfde zeggen, instemmen met. Met al je eigen accenten staan we in de lange traditie van de kerk. We stemmen in met het Woord van God: Gods liefde geeft ons de ruimte om op adem te komen.

Je geloof belijden betekent dat je aangeeft uit wiens hand je je leven ontvangt. Dit hoeft niet met moeilijke woorden gepaard te gaan. De eerste en kortste geloofsbelijdenis is ‘Jezus is Heer’ (Romeinen 10,9).