Tag Archives: campagnes

Wat als melden geen zin heeft?

27 apr

Vanochtend (27 april 2016) stond er een verontrustend en pijnlijk bericht in het AD. De wethouder van Nijmegen, Bert Frings, heeft het Ministerie van Volksgezondheid en Welzijn met klem opgeroepen om te stoppen met de campagnes om kindermishandeling  en huiselijk geweld te melden. De reden voor deze wonderlijke oproep is dat Veilig Thuis en Jeugdzorg in een aantal regio’s de meldingen niet meer kunnen verwerken. Frings zegt te spreken namens meerdere gemeenten.

80 zaken niet onderzocht

Zo zouden in Gelderland-Zuid nog 200 meldingen verwerkt moeten worden en zijn 80 zaken niet onderzocht. Tussen deze meldingen zitten ook zaken die binnen vijf werkdagen opgepakt moeten worden. Ook over de regio’s Zeeland, IJsselland en Haaglanden zijn grote zorgen.

Blijven melden

Het Ministerie laat weten dat er wel over de timing van de campagnes gesproken kan worden, maar niet over de campagnes zelf. Het is juist zaak dat er meer meldingen komen. “Ons doel is en blijft: zorgen dat kinderen of volwassenen die het slachtoffer zijn van huiselijk geweld, geholpen kunnen worden,” aldus een woordvoerder van het Ministerie.

Verontrustend 

Zowel de oproep van de wethouder als het antwoord van het Ministerie laten bij een onbevredigend en verontrustend gevoel achter. Wat als melden geen zin heeft? Soms kost het zoveel moed en energie voor slachtoffers of voor omstanders om het zwijgen te doorbreken en over te gaan te melden. Misschien dat de melding een klein lichtje van hoop ontsteekt. Zou het dan toch? Zou het toch zo zijn dat aan het geweld een einde wordt gemaakt? Dat ik dit toch niet verdien?

Schadelijk

Melden en ‘op de plank blijven liggen’ lijkt me nog schadelijker dan zwijgen en overleven. Als ik een gesprekspartner niet bij de hulpverlening kan brengen of dat een situatie van geweld of misbruik na melding weken- of maandenlang blijft liggen, doe ik er dan verstandig aan als predikant om een melding te doen? We weten dat geweld diep ingrijpt in alle facetten van het leven. We weten dat er 50 personen per jaar overlijden aan de gevolgen huiselijk geweld. We kúnnen niet wachten en het maar op zijn beloop laten.

Hoe bieden we goede zorg?

De reactie van de burgerlijke gemeenten en het Ministerie zou niet moeten zijn: ‘stop de campagnes’ of ‘we gaan door, want er moet gemeld worden’. Het probleem dat hier wordt aangestipt moet alle alarmbellen doen rinkelen. Er zijn kinderen en volwassenen die nu, op dit moment, mishandeld of misbruikt worden. Toch is er op dit moment te weinig capaciteit om meldingen te verwerken en hulpverlening te starten. Dáár moet het over gaan.

In de GGZ is fors bezuinigd op geestelijke zorg. Met name in de verschillende traumacentra moest ingegrepen worden om weer rendabel te worden. Niet omdat er onvoldoende cliënten waren – er waren al lange wachtlijsten. Nu zijn er wachtlijsten om op een wachtlijst te komen.

De vraag zou moeten zijn: hoe kunnen we de kinderen en volwassenen die nu in nood zijn op een adequate manier ondersteunen. Deze vraag kan niet maanden blijven liggen.