Tag Archives: eredienst

Vieren in tijden van duisternis – over de kracht van de eredienst

25 feb

Gisteren, 24 februari, stonden we op met het verschrikkelijke en ondenkbare nieuws dat Rusland Oekraine was binnengevallen. Oorlog in Europa. De beelden van gevechten, van mensen op de vlucht, van burgers die klem zitten tussen angst en onzekerheid en van de moed van de wanhoop ontnamen en ontnemen mij de adem. Sinds gisterochtend ben ik onrustig en kan me slecht concentreren. Ik moet denken aan de kinderen en jongeren die deze oorlogservaring met zich mee zullen gaan dragen en opgroeien met de ruïnes van kapotgeschoten dromen. Ik moet denken aan de jonge mensen die aan het front hun leven op het spel zetten. Aan regeringsleiders die in deze chaos de juiste reactie moeten geven.

Wat me raakt, is hoe het leven van de ene op de andere dag zo ingrijpend kan veranderen. Wat me bezighoudt, is hoe een wereldleider met een te groot ego en een hart van steen (Stijn De Paepe, Poetin & Co) met mensenlevens speelt als met pionnen op een schaakbord. Hoe kun je nog bidden als machtigen maar doen wat hen goeddunkt? Hoe kun je nog zingen als wie klein en kwetsbaar is naamloos verloren gaat?

Dit is echter precies waar het in het geloof op aan komt en waar het in de eredienst om gaat. Het Woord van God: ‘Er moet licht zijn’ terwijl de aarde woest en doods was. Er moet licht zijn – omdat de krachten en machten van chaos en duisternis niet het eerste en zeker niet het laatste woord. In de eredienst worden we herinnerd aan ons fundament. In de eredienst ontdekken we steeds opnieuw dat we geen speelbal op de golven zijn of pionnen in de hand van machthebbers, maar dat we gedragen worden door God die ons hier laat delen in zijn toekomst vol van hoop.

In de eredienst leren we om onze wankelmoedigheid, wanhoop, onverschilligheid en cynisme af te leggen, en ons te kleden in de liefde van Christus. Onze omstandigheden zullen niet veranderen, maar wel worden we opnieuw bepaald bij ons perspectief. En als we Jezus Christus in de ogen kijken, dan kúnnen we de chaos weerstaan en over water lopen.

In de eredienst maken we gebruik van een liturgie. De rituelen, woorden en stiltes brengen de rauwheid en schrik van ons leven in de ruimte van Gods ontferming. De liturgie brengt de aarde bij de hemel en de hemel bij de aarde.

Juist in tijden van duisternis worden we naar de eredienst geroepen. We hervinden onze bedding in Gods liefde en worden aangespoord de krachten van het kwaad te weerstaan.

Daarom durf ik zondag voor te gaan. Niet met de moed der wanhoop, wel met de hoop die door lijden en dood op mij toekomt. Daarom durf ik zondag te zingen. Omdat Gods Geest mij op adem brengt.

Preekvoorbereidingsappgroep positief ontvangen

27 jul

Zondag 7 juli was de primeur: in de voorbereiding hadden verschillende gemeenteleden meegedacht over de Bijbelteksten die die zondag centraal zouden staan. Het recept is eenvoudig. In een appgroepje plaats ik de tekst en iedereen is vrij om gedachten, vragen en inzichten over de tekst te delen (of om alleen maar mee te lezen).

Wat ik van de deelnemers (inmiddels 19) terug hoor, is dat deze appgroep helpt om meer bewust naar de zondag toe te leven. Ook brengt het meer betrokkenheid in het luisteren naar de preek. De teksten zijn immers al gelezen en doordacht. En het is boeiend om te mee te maken of en hoe de gedachten uit de appgroep mee komen in de uiteindelijke overdenking.

Als ik voor mijzelf spreek, moet ik zeggen dat ik erg blij mee ben met deze manier van voorbereiden. De reacties helpen me op verschillende manieren: het maakt de vragen inzichtelijk die de tekst (of mijn tekstkeuze) oproept. Het maakt mij ervan bewust dat ik soms even iets meer moet uitleggen, zodat de luisteraars beter mee kunnen komen in de verkondiging. Daarnaast werkt de tekst vaak in mensen op verschillende manieren door. Om daar getuige van te mogen zijn, is erg inspirerend en brengt de tekst ook dichter bij het dagelijks leven. Tot slot is het een geschenk om deelgenoot te mogen worden van persoonlijke ervaringen en verhalen rond Bijbelteksten.

Wat ik misschien nog wel het mooiste vind, is dat er nu al een hele bijzondere diversiteit zichtbaar wordt: ouderen en jongeren, mensen die onderlegd zijn en mensen met minder woorden, gemeenteleden en mensen van ‘buiten’, thuisluisteraars en kerkzaalluisteraars. Een prachtige doorsnee van onze gemeente – mooi om op deze manier elkaar rond het geheimenis te ontmoeten.

Zin om mee te doen? App me even met je naam en dat je mee wilt doen: 06-83663420

Op weg naar een nieuwe viering – deel 1

10 nov

Gisteravond was het zover: de laatste jeugddienst in de Ontmoetingskerk Vriezenveen.  Het was een mooie, opbouwende en inspirerende viering met een betrokken ds. Bart Breunesse en een goede band (PraiseMen5). Een waardige afsluiting van wat geweest is en een waardevolle opening naar wat komen gaat. Tijdens de viering was er ruimte om na te denken over hoe de nieuwe vieringen het beste vorm zouden kunnen krijgen.

Jeugddienst

Hartelijk dank!

Verschillende mensen gaven aan dat de jeugddiensten waardevolle vieringen waren die wat hen betreft best zo door zouden mogen gaan. Het is goed en belangrijk dat dit geluid geklonken heeft. Want voor alles wil ik graag de jeugddienstcommissie hartelijk bedanken voor hun inzet, creativiteit en geloof. De jeugddiensten hebben veel in beweging gezet. Deze vieringen hebben ruimte gemaakt voor andere vormen voor het vieren van geloof en erkenning gegeven dat er verschillende manieren zijn om God te ontmoeten. De reden om iets nieuws te beginnen is niet dat de jeugddiensten niet zouden inspireren of ruimte zouden maken voor de ontmoeting met God.

Iets nieuws

Waarom iets nieuws? Het verlangen om met iets nieuws te beginnen, heeft met verschillende factoren te maken. Allereerst zoeken we naar een relatief vaste vorm waarin we op een eigentijdse manier geloof kunnen vieren. Nu verschilt de vorm vaak per idee, voorganger of band. Is het mogelijk om een viering neer te zetten die ook aantrekkelijk is voor zoekers – seculier, randkerkelijk of kernlid? Daarnaast bleek dat de naam ‘jeugddienst’ voor sommigen een reden was om maar niet te gaan. Zij voelen zich geen jeugd meer, dus meenden dat zij niet bij de doelgroep hoorden. Voor anderen is dit trouwens geen probleem gebleken. Ook tijdens de laatste jeugddienst wisten velen die zichzelf niet meer tot ‘de jeugd’ rekenen de weg naar de kerk te vinden. In de derde plaats hangt er een redelijk prijskaartje aan de jeugddiensten in de oude opzet. We zouden graag eigen muzikale talenten meer ruimte willen geven – een Time-outband die ook de onderlinge verbondenheid in de gemeente versterkt. In de vierde plaats heerste bij de jeugddienstcommissie het verlangen om een volgende stap te zetten. Het waren mooie vieringen – maar zouden we niet mer kunnen bereiken vanuit de Ontmoetingskerk? Zou het niet mogelijk zijn om mee te werken aan geloofsgroei? Tot slot: we willen meer eigentijdse vieringen dan er nu jeugddiensten waren. Dat vraagt om een toegankelijk concept, goed uit te voeren en aansprekend.

Time-out

Vandaar het verlangen om iets nieuws te beginnen. De basis van het nieuwe ligt in de Time-out, zoals we die in ’t Harde hebben opgezet. In de volgende blog zal ik de achterliggende gedachten van de Time-outviering uitwerken.