Tag Archives: heilige Geest

De heilige Geest en de vlieger

10 jun

Afgelopen zondag (9 juni 2019) vierden we het feest van de heilige Geest. Pinksteren. Maar wat vieren we nu precies? Wie is de heilige Geest?

Over de heilige Geest is veel te vertellen. Het heeft te maken met elkaar leren verstaan, zoals ds. René de Reuver, secretaris van de Protestantse Kerk in Nederlandvertelt. Het heeft te maken met bezieling, met hoop. Het heeft te maken met herschepping, met levensadem.

De heilige Geest is God dichtbij, God in ons – die ons helpt om op het spoor van de liefde van God in Jezus Christus te komen en te blijven.

Hoe leg je dit uit aan kinderen? Ik heb het geprobeerd uit te leggen met behulp van de vlieger.

vlieger

Net zoals de wind kun je de heilige Geest niet zien, maar wel voelen. Een vlieger kan alleen vliegen als er wind is die hem draagt. Zonder wind wordt het met de vlieger niets. Die vlieger ben jij (of de gemeente als daar de spits van de uitleg komt te liggen. Dan is het ook mooi om te verwijzen naar alle kleuren van de vlieger).

De vlieger krijgt zijn stevigheid van twee vliegerstokken die kruislings de vlieger op spanning brengen. In de kerk verwijst het kruis naar Jezus Christus. Het is de liefde van Jezus die stevigheid en vorm geeft aan jouw leven. Wat er ook gebeurt, de liefde van Jezus voor jou blijft. Hij was trouw tot het bittere einde. Vrienden kunnen weglopen als het spannend wordt, maar Jezus blijft trouw. Zijn liefde is zo groot, dat Hij voor ons door de dood is heengegaan. Maar Hij is opgestaan en leeft. Met die liefde blijft  Jezus voor jou zorgen.

De liefde van de heilige Geest draagt ons,  zoals de wind de vlieger draagt. Door de wind danst de vlieger en gaat alle kanten op. Zo geeft de heilige Geest richting aan ons leven. Hij geeft vreugde, vrede en vrijheid. De heilige Geest geeft ons hoop!

En zoals de vlieger met het draad vast zit aan de vliegeraar, zo ben jij altijd verbonden met God de Vader. In zijn handen ben je veilig. Hij laat niet los.

Stemmen in de stilte – gedachten bij Marcus 1, 12 – 15

21 feb

Je zou er zomaar overheen kunnen lezen: ‘Meteen daarna dreef de Geest hem de woestijn in.‘ (Marcus 1, 12). Het is een wonderlijke actie op een vervelend moment. Jezus staat nog maar nauwelijks op de oever van de Jordaan, de rivier waarin Hij zojuist gedoopt is. Een bijzonder en onvergetelijk moment. De doop markeert het begin van Jezus’ optreden, van zijn roeping. Een roeping die van Godswege bevestigd wordt. Er klinkt een stem uit de hemel: ‘Jij bent mijn geliefde Zoon, in jou vind ik vreugde.’  Op het moment dat Jezus opstaat uit het water, scheurt de hemel open en daalt de heilige Geest in de gedaante van een duif  op Hem neer. Openscheuren zegt Marcus – de scheiding tussen hemel en aarde is niet langer nodig. Met Jezus begint iets nieuws. Het Koninkrijk van God is nabij.

Door de Geest in de woestijn

Het is zo’n moment dat alles op zijn plek valt. Zo’n moment dat alles goed is. De bevestiging van wie je bent. De aanvaarding van je roeping. De ervaring van Gods nabijheid. Zet de tijd stil en laat het voor altijd zijn. De Geest van God werkt blijkbaar anders. Jezus wordt de woestijn in gedreven. Opnieuw krachtige taal: de Geest die Jezus voortdrijft. Een Godservaring brengt je blijkbaar niet perse op gebaande wegen of op de toppen van geluk. De woestijn is hier de bestemming. Veertig dagen.

waar is God

Onherbergzaam

De woestijn is onherbergzaam. Een plaats van droogte en verschraling. De woestijn staat in de Bijbel voor ons bestaan in alle kwetsbaarheid. Het bestaan in de kern. Geen muren meer en geen maskers. Een plaats van eenzaamheid ook. Het is de plaats die ons bepaalt wat of wie ons drijft. Wat zijn onze drijfveren? Waarom gaan die hooligans in Rome zo uit hun dak? Waarom worden mensen hard, egoïstisch en kil als ze bij IKEA koopjes proberen te scoren? Maar ook positief: de buurvrouw die zonder morren zonder er iets voor terug te verwachten voor het oudere echtpaar zorgt nu de man is gevallen. Welke behoeften drijven ons in onze dagelijkse bezigheden?

Terug naar de kern

Veertig dagen. Het roept gedachten op aan de woestijntocht van Israël, op weg naar het Beloofde Land. Veertig jaar duurde de reis. Het perspectief was thuiskomen in Gods beloofde Koninkrijk. Maar tijdens de reis bleek hoe moeilijk het was om dit perspectief vast te houden. Zorgen om eten en drinken, angst om dreiging, woede om verloren hoop maakten dat het volk van God steeds weer tegen God koos. Nu maakt Jezus dezelfde tocht. Terug naar de kern. Gedreven door de Geest.

Wat drijft ons?

Wat drijft ons? Waarom doen we wat we doen – of laten we dingen juist na? Soms hebben we het nodig om even stil gezet te worden. In de woestijn. In de eenzaamheid en leegte. Wat drijft ons, welke stemmen klinken in de stilte? Jezus is omringd door wilde dieren. In psalm 22 lezen we over de dreiging die uitgaat van wilde dieren: 21 Bevrijd mijn ziel van het zwaard, mijn leven uit de greep van die honden. 22 Red mij uit de muil van de leeuw, bescherm mij tegen de horens van de wilde stier. 

In de stilte kunnen de wilde dieren die ons opjagen en voortdrijven nog hoorbaarder worden. We rennen, creëren drukte, lopen onszelf voorbij om de stemmen in de stilte maar niet te horen. De stemmen die zeggen dat je niet goed genoeg bent, dat je jezelf steeds weer moet bewijzen, dat je vooral voor jezelf moet zorgen, dat je pas wat voorstelt als –

Tegenstem

Jezus krijgt in de woestijn te maken met satan, de tegenstander, de tegenstem. God zei: ‘Je bent mijn geliefde kind’. Het is de tegenstem in de stilte van de woestijn die Gods stem lijkt te overschreeuwen. De stem van de twijfel. ‘Ben jij wel echt geliefd?’ ‘Denk je echt dat God voor jou zorgt?’ ‘Je bent machteloos, je stelt niets voor!’ ‘Hou toch op met die ander, zorg voor jezelf.’

Aanvaarding

Het is Jezus die deze tegenstem het zwijgen oplegt. ‘Ik breng het goede nieuws: Gods Koninkrijk is nabij!’ Het is de stem van aanvaarding en genade die zacht maar onmiskenbaar in de stilte klinkt. Genade.

Het vraagt om open handen.