Tag Archives: kunst uit geweld

Lotgenotencontact in Sliedrecht

4 nov

Op woensdag 13 november 2019 is de eerste van zes thema-avonden voor mensen die te maken hebben gehad met huiselijk geweld en/of seksueel misbruik. Wat steeds weer blijkt, is dat het delen van pijnlijke levensverhalen heilzaam is. Het doorbreken van het geheim, het ontdekken dat je niet de enige bent die met bepaalde vragen en problemen worstelt en het leggen van verbanden tussen spanningen die je in het dagelijks leven ervaart en de traumatische ervaringen, heeft een helend en herstellend vermogen.

klein meisje

Klein meisje, door Esther Veerman. http://www.kunstuitgeweld.nl

De kunst van het delen

Delen valt niet mee. Vaak heb je alles op alles gezet om te zwijgen over wat je met je meedraagt. Stel dat het bekend wordt? Wat zullen mensen wel niet van mij denken? Moet ik al die pijn opnieuw aangaan?

Delen is een kunst. Mensen die begonnen zijn om over hun ervaringen te vertellen, ervaren dat een last van hun schouders is gevallen. Het delen van de trauma’s en het mogen uitvertellen, zet mensen weer op de benen.

Dat is de reden dat Esther Veerman (initiatiefnemer en coördinator van Stichting Kunst uit geweld met deze lotgenotengroep gaat starten. Zij doet dit in samenwerking met het Sociaal team Sliedrecht en ik zal zelf ook als traumapredikant aanwezig zijn.

Voor wie zijn deze avonden?

Heb je zelf ervaringen met huiselijk geweld en/of  seksueel misbruik en zou je er met andere lotgenoten over willen praten? Dan ben je hier aan het goede adres. Op de zes bijeenkomsten is er veel gelegenheid om ervaringen uit te wisselen. Elke avond staat er een bepaald thema centraal.  Het is fijn als het je lukt om alle avonden aanwezig te zijn. We gaan ervan uit dat je ook in staat bent om te luisteren naar de andere deelnemers.

De groep bestaat uit maximaal 8 deelnemers. Als er meer aanmeldingen komen, kijken we er een mogelijkheid is om een tweede groep te starten.

Goed om te weten: het zijn lotgenotenbijeenkomsten en dus geen groepstherapie. Wel zal iemand van het sociaal team Sliedrecht de bijeenkomsten leiden. Mocht er nazorg nodig zijn dan kunnen zij dat bieden of aangeven welke route te kunt volgen.

geworteld en gegrond in pijn

Esther Veerman ‘Geworteld en gegrond in pijn’

De avonden

De avonden vinden plaats op 15/11; 11/12; 15/1; 12/2; 25/3 en 15/4 van 19.30 – 21.00 uur. De locatie is het Bonkelaarhuis (Bonkelaarplein 7, 3363 EL Sliedrecht).

Het inhoudelijke deel van de avond en het gesprek worden door Esther Veerman of door  mij verzorgd, het sociaal team leidt de avond.

De thema’s

Nog even alle thema’s op een rij:

13 november: als de deuren opengaan -over erkenning en herkenning.

11 december: schuld en schaamte.

15 januari: verdriet en rouw.

12 februari: omgaan met boosheid.

25 maart: omgaan met seksualiteit.

15 april: zingeving – hoe verder?

Voor aanmelden en meer informatie: esther@kunstuitgeweld.nl

 

 

 

 

 

Doorbreek het zwijgen

20 nov

Vandaag (19 november 2018) was ik aanwezig bij de opening van de tentoonstelling ‘Kracht uit geweld’. De gemeente Gooi en Vechtstreek had in het kader van de week tegen kindermishandeling de stichting Kunst uit geweld uitgenodigd om een tentoonstelling te organiseren in de bibliotheek van Huizen.

in de wereld. Door Esther

In de wereld. Door Esther

Wethouder Hoelscher opende de tentoonstelling en vroeg in zijn toespraak aandacht voor de eenzaamheid van slachtoffers van geweld, Niet alleen draag je de gevolgen van verwaarlozing, geweld of misbruik met je mee, maar je raakt ook geïsoleerd. Want aan wie kan je je verhaal vertellen? Wie zal jou geloven? De wethouder was geraakt door de eenzaamheid die in zoveel kunstwerken naar voren komt. “Ik kan me niet indenken hoe dat voelt. We moeten dit echt bespreekbaar maken.”

Een van de kunstenaars droeg vervolgens een gedicht voor, waarin de kwetsbare hoop werd verwoord. Het leven stopt niet bij die momenten van geweld. De kracht om te overleven is ongedacht groot. Daar waar mensen weer leren vertrouwen, opent zich de weg naar het leven.

overzicht

Tentoonstelling in de bibliotheek te Huizen

De kunstuitingen vertellen een verhaal. Het verhaal waarin de woorden vaak nog ontbreken. Wat gebeurd is, is onuitsprekelijk. Wat heeft plaatsgevonden, wordt verzwegen – door de samenleving, door de dader, door het slachtoffer. Het beeld gaat aan het verhaal vooraf. Dat er geen taal en geen woorden zijn, betekent niet dat misbruik dus wel mee zou vallen. De schilderijen laten de verwoestende doorwerking van het geweld zien. Het zwijgen van de samenleving vergroot de schurende pijn van de slachtoffers.

De week tegen kindermishandeling is in het leven geroepen om het zwijgen te doorbreken. De verhalen van de slachtoffers onderstrepen het belang van aandacht voor deze thematiek en de noodzaak om alles op alles te zetten om kinderen te redden uit situaties van misbruik en om misbruik te voorkomen.

Doorbreek het zwijgen.

doorbreek het zwijgen

Spiegel. Door Mariska

 

‘Here to support’ wint Ab Harrewijnprijs 2016

14 mei

In een zonnige en warme Pauluskerk werd vanmiddag (13 mei 2016) bekend gemaakt wie de Ab Harrewijnprijs 2016 heeft gewonnen. Deze prijs is in 2003 ingesteld vanuit de Linker Wang, platform voor geloof en politiek, ter nagedachtenis aan Ab Harrewijn. Deze dominee en politicus stond bekend om zijn grote betrokkenheid op de kwetsbare medemensen en zijn strijd voor een rechtvaardige wereld.

Veel inzendingen

Elk jaar mogen initiatieven van personen of groepen worden ingestuurd die zich inzetten voor de onderkant van de samenleving. Volgens Ineke van Gent, voorzitter van de jury, was het aantal aansprekende en waardevolle inzendingen dit jaar bijzonder hoog.  Esther Veerman was met de Stichting ‘Kunst uit geweld’ één van de vijf genomineerden. Vandaar mijn aanwezigheid bij de uitreiking.

Pauluskerk

De treffende locatie van de prijsuitreiking is de Pauluskerk te Rotterdam. Deze kerk staat bekend om zijn ruimte voor dak- en thuislozen en hun diaconale hart voor mensen die kampen met armoede en/of tegenslagen in het leven. De eerste verdiepingen van het gebouw zijn dan ook ingericht ten dienste van deze groep. Op de begane grond een ruimte voor ontmoetingen met koffie en maaltijden. Op de eerste verdieping zijn er voorzieningen om gebruik te maken van internet. De kerkzaal bevindt zich op de tweede verdieping. Een lichte zaal waar de zon met haar warme stralen naar binnen viel.

Ontroerende initiatieven

De zaal vulde zich met de genomineerden en belangstellenden. Het ontroerde me om de verhalen van de genomineerden en hun motivatie te horen en te zien. Bijzondere getuigenissen van mensen die te maken kregen met onrecht of moeilijke omstandigheden of die geraakt waren door de omstandigheden van medemensen. Wat zo waardevol is dat deze mensen niet de moed opgaven of zich nog alleen om zichzelf wilden bekommeren, maar hun bewogenheid of hun levensverhaal juist in zetten voor medemensen. Initiatieven van en met kwetsbare mensen die hen weer op eigen benen zetten. Hoe verschillend de vijf nominaties ook waren, de bewogenheid, bevlogenheid en energie van de initiatiefnemers waren prachtige overeenkomsten.

Here to support

De uiteindelijke winnaar van de Ab Harrewijnprijs 2016 is de stichting ‘Here to support’. Deze stichting zet zich in voor niet-uitzetbare asielzoekers door educatieve en culturele projecten op te zetten. Het is een groep mensen die tussen wal en schip vallen. Ze hebben geen verblijfsvergunning, maar kunnen om allerlei redenen ook niet worden uitgezet. Hierdoor hebben ze in onze samenleving nauwelijks rechten. Ze kunnen bijvoorbeeld geen officieel onderwijs volgen, hebben geen toegang tot voorzieningen en beperkt toegang tot medische zorg. Via deze link meer informatie.

Menswording

Wat de projecten van ‘Here to support’ zo bijzonder maakt, is dat het de mensen hun menswaardigheid en eigen waarde weer terug geeft. Door het maken van een theatervoorstelling, door het leren fotograferen of schilderen of door het volgen van een cursus in de We are here Academy. Een terechte winnaar omdat deze prijs er mede aan kan bijdragen om deze groep mensen die onzichtbaar zijn en er niet mogen zijn, onder de aandacht te brengen en te steunen.

Kostbaar initiatief

Overigens ben ik ook erg onder de indruk van de andere genomineerden. Vanmiddag waren er geen verliezers. Alleen winnaars. Omdat het om mensen gaat die met hart en ziel de samenleving een beetje mooier willen maken. Wat is de Ab Harrewijnprijs een mooi en kostbaar initiatief, omdat geloof in de autonomie van de ander, hoop op opstaan van kwetsbaren, en de kracht van de liefde gedeeld konden worden.

 

Exposeren in New York

7 okt

Onderstaand verslag vond ik terug en komt uit 2011. Esther werd uitgenodigd om enkele werken tentoon te stellen in Stony Brook University, New York.  Een fantastische gebeurtenis, en prachtig dat Esther hiervoor gevraagd is. Meer werk van Esther zien? Zie: http://www.kunstuitgeweld.nl

Laat ik eerlijk zijn: ik ben geen held. Toen Esther maanden geleden begon met het regelen van de reis naar New York, en het op enig moment duidelijk werd dat iemand (lees: ik) in New York zou moeten autorijden, besloot ik deze informatie verder gewoon te negeren.
Met trots en plezier leefde ik toe naar onze trip naar New York. Het gebeurt immers niet elke dag dat je vrouw een aantal werken mag laten zien in een tentoonstelling in Stony Brook University of the State New York. Alleen dat was al zo bijzonder en zo gaaf dat het beslist elke moeite waard was.

Maar goed. Het autorijden. Na een vlucht van 7 uur kwamen we aan op JFK-airport. Daar zouden we door een taxi naar ons hotel worden gebracht. Het instappen ging goed, maar zodra deze chauffeur begon te rijden, sloeg de schrik ons om het hart. De rit duurde ruim een uur – een uur waarin de chauffeur er behagen in scheen te scheppen om het lot te tarten. Het verkeer stond redelijk vast – wat klaarblijkelijk hoort in Manhattan, New York. Maar onze chauffeur uit India bleek steeds weer een gaatje te zien, waar hij met zijn taxibusje indook. Al mopperend en zwaaiend met zijn armen, toeterend en anderen de weg afsnijdend, bracht hij ons uiteindelijk op de plaats van bestemming: hotel Beacon. We waren vooral blij dat we het overleefd hadden, maar tegelijkertijd bekroop me ook wel een onrustig gevoel: over twee dagen zouden wij zelf onze weg moeten vinden in New York met een huurauto.

De garage waar we de huurauto konden ophalen was gelukkig dichtbij. Hoewel gelukkig – het betekende dus wel dat we vanuit hartje Manhattan moesten vertrekken. Nadat alle formaliteiten geregeld waren met de huurauto, wilden we vertrekken. We hadden een gloednieuwe zilveren Chevrolet Impala gehuurd, Een niet onbelangrijk detail: in Nederland hadden we onze VW Golf ingeruild voor een Citroën Xantia. Niet uit vrije wil, natuurlijk, maar omdat de besturing van de Golf uitviel op wat ongelukkige momenten. Op de snelweg bijvoorbeeld. Ook sloeg de motor af wanneer je het gas losliet. Onhandig bij verkeerslichten. En zo waren we wel meer ditjes en datjes waardoor we ons genoodzaakt zagen naar een andere auto uit te kijken. Het werd dus die Xantia. Nieuw was dat de ramen elektronische gingen.  En de auto ging natuurlijk omhoog wanneer de motor werd gestart. Alleen was dat systeem niet helemaal in orde. Soms duurde het in de winter 10 tot 15 minuten voordat de auto zover omhoog was gekomen, dat we de eigen stoep af konden.

Chevrolet_Impala

Maar goed, de Impala. Die zag er van de buitenkant buitenkant geweldig uit, maar als chauffeur zag ik voornamelijk lampjes, knopjes en snufjes waar ik helemaal niets van begreep. Toch maar gauw de elementaire dingen van deze auto gevraagd (hoe werkt een automaat, bv of: hoe gaat de achterklep eigenlijk open?) en daar gingen we.

Er was geen tijd om aan de auto te wennen. Zodra we de garage uitreden zaten we gelijk in de drukte van het verkeer in New York. Op zich viel het niet tegen. Een beetje brutaal autorijden, niet teveel ruimte laten, niet al te sociaal rijden – dan kom je een heel eind. Alleen: onze gps liet het afweten. Vreemd genoeg hadden we de simulatiefunctie aangeklikt en de gps reed vrolijk voor ons uit. Toen wij nog klem zaten in de verkeersdrukte in Manhattan, reed de gps al vrolijk op de snelweg naar Long Island…

Dat maakte de eerste autorit wel bijzonder memorabel. Voor het eerst in New York, voor het eerst een automaat, (voor het eerst een nieuwe auto, waar alles werkte – vering, snelheidsmeter, motorkap, rem, etc) maar zonder navigatie. We hadden ook verzuimd om een goede kaart aan te schaffen (we hadden immers een gps…).
We probeerden nog even onze weg te vinden via het kaartje op de gps, maar al snel raakten we hopeloos verdwaald in Queens. Het leek ons het beste om maar te proberen de weg terug te vinden naar Manhattan en daar een nieuwe gps te vragen. Maar toen we terug reden, kwamen we toevallig (?) op de goede snelweg te zitten. We hadden een uitdraai van google-maps, zodat we besloten verder te rijden naar Stony Brook. Natuurlijk was dat niet zonder risico: als je immers een aanwijzing mist, heb je opnieuw geen idee waar je bent. Maar al met al, na her en der de weg te vragen, wisten we toch nog op de plaats van bestemming te komen. Het aantal verkeersovertredingen viel mee: 2x door rood (de verkeerslichten hangen in het midden van het kruispunt en het is niet altijd even duidelijk wie er groen heeft. Aan het toeteren van de medeweggebruikers te beoordelen had ik toen blijkbaar geen groen).

De mensen van de expositie gaven ons een heldere routebeschrijving. Het kon eigenlijk niet fout gaan. We moesten alleen op een bepaalde straat komen (die je niet kon missen omdat alle wegen vanaf het universiteitsterrein daar uitkwamen), maar helaas. Die ene straat bleken wij toch gemist te hebben en we reden in het donker mijlen lang een andere route. We stopten bij een ietwat onguur uitziend winkeltje om de weg te vragen. Een man die amper Engels sprak, zei bemoedigend: Koed wee. Zird traavik lait lefd. Enkele verkeerslichten verder moesten we toch concluderen dat deze man waarschijnlijk tegen elke verdwaalde gast hetzelfde zinnetje uitspreekt. We begonnen net ten einde raad te raken, toen we toch nog maar eens de gps probeerden. En ja. Nu deed-ie het wel! Eerlijk is eerlijk, met goede navigatie is het een stuk makkelijker om te rijden!

In Manhattan was er nog één hachelijk moment. We misten de parkeergarage, zodat we even een blok om moesten rijden. Het is immers meestal éénrichtingsverkeer, maar niet altijd. Na 2x rechtsaf te zijn geslagen, wilde ik weer rechtsaf. Het was een lekkere brede weg (Amsterdam Avenue) dus ik dacht: hier mogen we wel in. Maar met dat ik rechtsaf sla, zie ik over de hele breedte koplampen op me af komen. Razendsnel wisten we voor de aanstormende gele taxi’s te keren en konden we onze weg vervolgen.

De volgende dag ging beter. De gps deed wat-ie moest doen en het verkeer zat zo vast, dat we beter hadden kunnen lopen.

Het was een mooi avontuur. Bijzonder om op de Stony Brook University in gesprek te zijn met de organisatie en met kunstenaars, allemaal mensen die met behulp van kunst hun ervaringen met geweld een plek proberen te geven. Indrukwekkender dan de hoge wolkenkrabbers, het Vrijheidsbeeld en de drukte van New York. Een mens die in haar / zijn jeugd zo beschadigd is door geweld, maar toch de moed vindt om op te staan, de afschuwelijke verhalen te schilderen of te tekenen en zo het verleden onder ogen te zien, opdat er ruimte komt voor toekomst – daar word ik stil van.

Dat vraagt pas echt moed. Rijden in New York is daarmee vergeleken gewoon een eitje. Ik ben geen held, maar deze vrouwen en mannen, die de moed hebben om het opnieuw te wagen met het leven.