Tag Archives: pijn

Over een nieuw begin, vergeving en de stort van Dordt

16 mrt

We wonen in een van de mooiste straten van Sliedrecht. De Merwestraat komt uit bij de Merwede. Een prachtige rivier die door een schitterende omgeving kronkelt. Aan de overkant zie je de Biesbosch. De gele rietzomen. De knotwilgen. De lichten van Helsluis. Je ziet de aalscholvers vissen in de rivier. Groepen ganzen vliegen over. De ooievaars kwetteren in de hogere bomen.

Als je naar rechts kijkt, richting Dordrecht, zie je ineens een onnatuurlijke heuvel aan de oever aan de overkant.

“Wat is die heuvel”,  vroeg ik, toen we hier kwamen wonen. “O, dat is de stort van Dordt”, zie de een. “Daar ligt onze troep”, zei een ander. En weer een ander vertelde: “Ze maken er een natuurterrein. De stort wordt niet meer gebruikt. Soms zie je ’s avonds de reeën gewoon lopen”.

Iedere keer als ik de honden uitlaat langs de Singel, zie ik de heuvel. Je kunt het niet niet zien. De heuvel is er. Altijd.

De heuvel doet me denken aan hoe het leven kan zijn. We maken van alles mee. Mooie dingen die een plaats krijgen in onze geschiedenis. Die stallen we uit, durven we te laten zien en daar vertellen we graag over.

Maar we bezeren ons ook. We lopen pijn op. We leven met butsen en beurse plekken. Het zijn episoden uit ons levensverhaal die we minder makkelijk laten zien. Soms doen we verkeerde dingen. Expres of per ongeluk. Het brengt schuld mee. Hoe kun je daarmee omgaan?

Zo leven we met een buitenkant die er vaak toonbaar uitziet en met een binnenkant die chaotisch en besmeurd kan zijn. Schuld. Pijn. Schaamte. Wat kunnen we in stilte worstelen.

Zand erover?

Zo doen we het vaak. Hopelijk kijkt niemand meer en kun je het vergeten. Soms werkt het. Meestal niet.

Terug naar de Stort van Dordt. Tijden lang is er troep gestort. Nu de stort gesloten is, is de omgeving gesaneerd. Er wordt nieuw zand opgebracht en de stort verandert langzaam maar zeker in een natuurgebied waar je kunt wandelen. Een hoopvol beeld.  Maar het blijft zichtbaar – en dat is goed.

In de Bijbel lezen we over opnieuw beginnen door vergeving. Vergeving die je geschonken wordt en die je aanspoort anderen te leren vergeven en jezelf te vergeven. Vergeven is echter een proces. Er moet recht gedaan worden. Er moet ruimte komen voor de pijn en de schade. Vergeving vraagt om erkenning – dan komt de mogelijkheid om los te laten.

Zo is het met het leven. Als we die moeilijke episoden onder ogen durven zien, als we tot erkenning komen, raken we het venijn van die verhalen kwijt. Het blijft zichtbaar, maar niet langer als een vuilnishoop, maar als een nieuw begin.

Zand erover. Maar nooit zomaar. Eerst moet het gif eruit.