Tag Archives: psychiatrisch

Is er ruimte om psychisch ziek te zijn?

29 sep

Wanneer je te maken krijgt met psychiatrische klachten, volgt er vaak een dubbel gevecht. Niet alleen moet je een weg zoeken in het omgaan met de klachten of de aandoening, maar ook krijg je te maken met allerlei vooroordelen vanuit de samenleving en misschien ook wel vanuit je eigen visie. Wat betekent het om psychisch ziek te zijn?

De veranderingen in de samenleving, de geestelijke gezondheidszorg en de politiek volgen elkaar in sneltreinvaart op. In die veranderingen spelen termen als zelfredzaamheid, participatie en mantelzorg een belangrijke rol – maar wat als het je niet lukt? Hoe moet het verder als je niet kúnt participeren of als je als mantelzorger niet meer weet hoe je de ander moet ondersteunen…

Symposium

In het symposium ‘NIET SCHRIKKEN VOOR INSCHIKKEN …in gesprek over de plaats van mensen met een psychiatrische beperking in onze samenleving’ gaan we in op de vooroordelen, verwachtingen en problemen waar je tegenaan kunt lopen. Welk mensbeeld gaat achter de verwachtingen en verlangens schuil?

Vier sprekers zullen in de ochtend vanuit verschillende perspectieven op deze vragen ingaan. Esther Veerman (theoloog en kunstenaar) vertelt als ervaringsdeskundige over haar ervaringen met de psychiatrie: “Er zit een trauma in de wachtkamer”.  De tweede lezing wordt verzorgd door Karin Minkhorst (ervaringswerker Mediant): “Je bent meer dan je psychische kwetsbaarheid”. In de derde lezing staat het beleid van de gemeente en de uitvoering centraal. Rob Stiekema (beleidsmedewerker welzijn/zorg gemeente Hengelo) zal spreken over “Wonen en leven met psychiatrisch patiënten in een veranderende samenleving”. Wat zijn de dilemma?s voor het maken van beleid? Welke visie is er op het wonen en leven in een wijk? Tot slot belicht Gerda Wessels (Steunpunt Informele Zorg Twente) het perspectief van de mantelzorger. “Mantelzorger en familie in beeld”. Hoe wordt de situatie van de mantelzorger ervaren en welke ondersteuning is belangrijk?

In het middagprogramma wordt een vijftal werkwinkels aangeboden in twee ronden:
A. Esther Veerman: ‘(Over)leven binnen en buiten de psychiatrie’. In gesprek over de lezing van de ochtend en uitwisselen van ervaringen.
B. Je bent meer dan je psychische kwetsbaarheid, Karin Minkhorst (ervaringswerker Mediant);
C. Het beleid van de gemeente en de uitvoering, Rob Stiekema (beleidsmedewerker welzijn/zorg gemeente Hengelo);
D. Wat de hulpverlener tegenkomt en kan er beter, Mia Vloothuis (Mediant, Sociaal Verpleegkundige);
E. Gerda Wessels, consulent GGZ van de Stichting Informele Zorg Twente zal samen met twee ervaringsdeskundige familieleden een workshop verzorgen waarin u kunt ervaren wat SIZ Twente kan bieden aan ?familieleden van?. In de GGZ ligt de focus vooral op de cliënt. SIZ Twente zet de familie centraal en ondersteunt deze in het soms moeilijke traject van ?zorgen en loslaten?. We staan stil bij zaken waar u in de dagelijkse praktijk mee wordt geconfronteerd. Hoe gaat u daarmee om en wat heeft u nodig om de zorg vol te kunnen houden zonder zelf overbelast te worden?

In het middagprogramma is er uitgebreid gelegenheid om ervaringen uit te wisselen tijdens workshops en ons perspectief te verruimen. Er zijn vijf workshops:

Voor wie is dit symposium bedoeld?

Iedereen die te maken heeft met deze problematiek – als ervaringsdeskundige, familie, vrijwilliger, beleidsmedewerkers hulpverleners pastoraal werkende – is van harte welkom!

Wanneer: Vrijdag 9 oktober 2015: inloop vanaf 9.30 uur. Programma van 10.00 uur tot 16.00 uur.

Waar: ROC Twente, Gieterij 200 te Hengelo.

Informatie en opgave:

Meer informatie vindt u op de website van Ruimte voor anders zijn en via mailadres werkgroeprva@gmail.com. Daar kunt u zich ook aanmelden o.v.v. van naam en eventuele workshop die u graag wilt volgen.

Wanhopig? Jammer, joh

5 nov

Enkele jaren geleden ontmoette ik een man die ernstig getraumatiseerd is. Hij was eenzaam en beschadigd. Met moeite kon hij zijn hoofd boven water houden. Een collega van hem had hem uitgenodigd om een keer mee te gaan naar de Protestantse Gemeente in ’t Harde. We raakten in gesprek, en we maakten een afspraak voor een nadere kennismaking.  Het werd al snel duidelijk dat hij therapie nodig had. Hij werd gekweld door nachtmerries, depressieve gevoelens en suïcidale gedachten. Hij was zo angstig dat hij geen hulp durfde vragen. Samen bezochten we de huisarts, die direct de ernst van de situatie inzag. Hij werd doorverwezen naar de crisisdeeltijd, waar hij na enige tijd (?) terecht kon. Als predikant hielp ik hem de tijd te overbruggen.

De schreeuw door Esther Veerman

De schreeuw door Esther Veerman

De psychiater die de doorverwijzing begeleidde, gaf aan dat hij niet over voldoende kennis beschikte om mijn pastorant te kunnen begeleiden. Hij werd dus doorverwezen naar een andere psychiater. Ook deze gaf echter aan niet heel veel verstand te hebben van complexe posttraumatische stressstoornissen en dissociatieve identiteitsstoornssen. Maar vooruit, hij wilde wel ter overbrugging dienen. In de gesprekken van maximaal 20 minuten gaat het niet over de dagelijkse strijd om te overleven.

Inmiddels was mijn pastorant ook in geschreven bij een traumacentrum, vanwege zijn verleden en de dagelijkse gevolgen van de trauma’s. De wachttijd was rond de twee jaar. Toen meer dan een jaar verstreken was, werd hem verteld dat de beloofde mannengroep voorlopig niet van de grond zou komen. De wachttijd werd met onbepaalde tijd verlengd. Een dagbehandeling hier, een voorwerkgroep daar. Geen lijn, geen enkele therapeut die de regie voerde. Als predikant bleef ik hem in deze jaren maar gewoon trouw.

Aangezien er niet langer een plek werd aangeboden voor adequate therapie (namelijk het gaan verwerken van de trauma’s), en niets ook wat weinig is voor een wanhopig mens, kreeg hij het aanbod om deel te gaan nemen aan een cursus ‘omgaan met complexe ptss’. Maar daar dient zich nu een serieus probleem aan: hij mag alleen meedoen als hij een behandelaar heeft op wie hij terug kan vallen. Dat is echter niet zijn huidige behandelaar die alleen ter overbrugging is. De wanhoop bij mijn pastorant neemt toe. Is er dan verder niemand die zich verantwoordelijk weet voor hem? Is er geen therapeut die zijn pijn  en wanhoop ziet en ter harte wil nemen? Een logische vraag van hem: doe ik er eigenlijk wel toe. Als predikant blijf ik hem maar gewoon trouw bezoeken.

Terug naar de huisarts, die uiteindelijk ook niet kan doen. Er zijn te weinig gespecialiseerde therapeuten. De bezuinigingen versterken het tekort. De boodschap is: jammer genoeg ben je te ernstig getraumatiseerd. Er zijn voor deze groep te weinig behandelplekken.

Ellendig genoeg is dit niet het enige verhaal. Juist mensen die rondlopen met ernstige psychische problemen door trauma’s opgelopen in hun jeugd, lijken meer en meer aan hun lot te worden overgelaten. In het traumacentrum in Assen worden therapeuten dagelijks gebeld of er mogelijkheden zijn om nieuwe cliënten aan te nemen. De vraag is er, de therapeuten zouden er kunnen zijn. Helaas moet er fors bezuinigd worden, en zullen ook in het traumacentrum therapeuten ontslagen worden.

De kwetsbare mensen die worstelen met hun verleden zullen het zelf moeten redden. Ik ben als predikant niet opgeleid of toegerust om hen te begeleiden. Wat ik heb, is mijn trouw. Ik kan proberen hen een beetje nabij te zijn. Maar nu ga ik verhuizen, en zal ik mijn pastoranten in nood los moeten laten. De huisarts geeft aan niets te kunnen doen. De psychiaters zijn niet voldoende deskundig om een behandeling aan te gaan. Er zijn te weinig plekken om in een traumacentrum een therapie te kunnen volgen. Wat nu?

Je zou in deze tijd maar moeten dealen met ernstige gevolgen van geweld. Jammer, joh. We kunnen je niet helpen, jouw problemen zijn gewoon te ernstig. Sterkte!