Tag Archives: PVV

Waterpas

19 mrt

(Deze column schreef ik in 2011, maar is nog steeds actueel) 

Toen wij nog in Brouwershaven woonden, heb ik eens in een overmoedige bui een plankje opgehangen in het toilet. Ik deed geweldig mijn best: waterpas erbij, aftekenen, boren, de schroeven in de muur, en hup, het plankje hing! Jammer genoeg bleek het plankje alles behalve recht te hangen. Zelfs zonder waterpas was het duidelijk dat het plankje beslist niet recht hing. Het wonderlijke is dat zoiets kan wennen. In eerste instantie irriteerde het mij zo dat ik het plankje opnieuw wilde bevestigen. Maar na verloop van tijd lette ik er nauwelijks meer op. En weer iets later maakte ik mijzelf wijs dat het helemaal niet erg was en ik zelfs trots op mijzelf mocht zijn. Tot het moment dat mijn broer mij erop wees dat het plankje toch echt scheef hing!

waterpas

Hetzelfde gevoel bekruipt mij wanneer ik nadenk over hoe in de afgelopen periode op de PVV gereageerd is. De PVV kiest over het algemeen voor confronteren zonder de bedoeling om tot een serieuze oplossing te komen. Via vereenvoudigde en vaak kwetsende boodschappen poogt deze partij het debat te beheersen. Bestuur vraagt om nadere analyses, het horen van de verschillende kanten aan een zaak, zorgvuldig omgaan met burgers en om visie naar de toekomst. Het spreken van bijvoorbeeld  ‘kopvoddentaks’, ‘tuigdorpen’, ‘knettergek’, is in meer of mindere mate beledigend. Het wegzetten van bevolkingsgroepen vanwege hun religie is schadelijker. Daardoor creëert de PVV een tweedeling in onze samenleving.

Vreemd genoeg nemen steeds meer partijen het taalgebruik van de PVV over. En niet alleen het taalgebruik, maar in zekere zin ook het denken van de PVV. Het roepen van klinkende oneliners lijkt belangrijker dan het zoeken naar een weloverwogen en realistische oplossing. Dieptepunt is toch wel de uitspraak van onze premier: “We geven Nederland terug aan de Nederlanders.” Ook lijken steeds meer politici taalverruwing niet te schuwen om een punt te scoren.

Wonderlijk genoeg is ook de verkiezingsoverwinning van de PVV met opluchting ontvangen: de winst viel in verhouding met de Tweede Kamerverkiezing van mei vorig jaar mee. Het wordt pas echt een politiek gevaarlijke situatie wanneer extremisme en beledigingen geen verzet meer oproepen, maar stilzwijgend worden geaccepteerd of zelfs omarmd.

Het doet me denken aan mijn plankje in het toilet in Brouwershaven. Het was scheef en bleef scheef. Alleen heb je soms iemand nodig om daar aan herinnerd te worden.

Een slippertje

23 mei

(Een artikel van enige tijd geleden over het belang van het discours waarbinnen seksuele handelingen ter sprake worden gebracht)

Gisteren (15/11/2010)  kwam eindelijk de langverwachte reactie van Wilders op de commotie rond zijn partijgenoot Eric Lucassen. Het PVV-kamerlid kwam voor het weekend in opspraak, omdat hij verzuimd had te vermelden dat hij in 2002 veroordeeld is voor ontucht. Via de media wordt steeds meer bekend over wat er zich heeft afgespeeld:http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2686/Binnenland/article/detail/1050846/2010/11/13/Zaak-Lucassen-Meisjes-werden-doorgegeven.dhtml

Deze gebeurtenis brengt de PVV in een lastig pakket. Wilders heeft zich immers in zijn verkiezingsprogramma sterk gemaakt voor strengere straffen voor zedendeliquenten. Het zou dus logisch zijn om Lucassen te verwijderen: zijn strafblad maakt een plek in de PVV onmogelijk, vooral omdat hij het niet gemeld had. De andere kant is echter dat als de PVV de zetel van Lucassen zou verliezen, het kabinet de meerderheid in de Tweede Kamer kwijt is. Een keuze tussen integriteit en macht. Niet raar dat Wilders er een weekendje over wilde slapen.

tweede kans misbruik

De uiteindelijke oplossing van Wilders is echter buitengewoon teleurstellend. Lucassen wordt mild gestraft (2 van zijn woordvoerderschappen zijn hem ontnomen – alleen die van Wonen niet, blijkbaar hoef je dan niet betrouwbaar te zijn?) en mag gewoon PVV-Kamerlid blijven. Macht heeft het ook in de PVV gewonnen van integriteit.

Het pijnlijkste is – en dat is Wilders volledig aan te rekenen – dat Wilders probeert om de handelingen waarvoor Lucassen veroordeeld is, te bagatelliseren. Lucassen is tweemaal veroordeeld tot een boete wegens burenruzie. Iedereen die met overlast van buren te maken heeft gehad, weet hoe moeilijk het is om tot een veroordeling te komen. Wanneer de rechter tot twee keer toe toch het gedrag van Lucassen veroordeelt, heeft de straat blijkbaar veel last ervaren van deze man. Het gegeven dat de rechter er tweemaal aan te pas moest komen, laat zien dat Lucassen niet gemakkelijk te corrigeren is. Wilders had minimaal de ernst van de overlast kunnen laten staan.

Het bagatelliseren van de ontucht is van een andere orde. Hij stelt dat “het in de ontuchtzaak niet zozeer gaat om seksueel misbruik, maar om een ongepaste relatie”. Met deze opmerking diskwalificeert Wilders zich als voksvertegenwoordiger. Wat is er aan de hand?

De PVV heeft zich opgeworpen als een partij die op wil komen voor een veiliger Nederland. Een van de speerpunten is het strenger straffen in zedenzaken. Nu zich echter de eerste echte kans voordoet om een statement te maken, maakt Wilders een vreemde keuze. ‘Gelukkig is er geen sprake van seksueel misbruik – alleen maar van een ongepaste relatie.’ De Nederlandse wetgeving maakt dit onderscheid (gelukkig maar!) niet: een van de vormen van seksueel geweld is ontucht met misbruik van gezag (art. 249 WvS). Er is onderscheid in de schade die de verschillende vormen van misbruik kunnen veroorzaken. Leeftijd, karakter en de thuissituatie spelen hierin een rol. Het wil niet zeggen dat jongvolwassenen en volwassenen niet lijden onder misbruik – integendeel. Diverse onderzoeken maken duidelijk dat ongewenste seksuele grensoverschrijdingen grote gevolgen kunnen hebben in het psychsich welbevinden.

Wilders kiest voor verhullend taalgebruik:  “een ongepaste relatie”. Daarmee gaat hij naast de ex-sergeant staan, die steeds heeft volgehouden dat er geen sprake was van misbruik, maar van een seksuele relatie met instemming van beiden. Alleen had hij te laat bedacht dat hij de meerdere was van de soldates. De rechters die – ook in hoger beroep – Lucassen hebben veroordeeld, hebben het hem aangerekend dat hij niet heeft ingezien wat hij gedaan heeft. Wilders laat zien dat hij met de visie van Lucassen instemt.

Om het kwaad van seksueel geweld uit te bannen, is het van belang om te beginnen met helder definiëren. We spreken over geweld, omdat de handelingen tegen iemands wil plaatsvinden en er sprake is van ongelijke machtsverhoudingen. (Zie de notitie ‘I did not have sex with that woman!”) Lucassen heeft gehandeld ten koste van de jonge soldates. Natuurlijk valt er te discussiëren of Lucassen een tweede kans verdient (niet in een publieke functie, denk ik dan), maar waar het hier om gaat is dat Wilders het misbruik bagatelliseert om het gezicht van de PVV te redden. En daarmee doet hij meer kwaad dan goed.