Tag Archives: Vakantie

Vakantiemijmering 3

26 Aug

We hadden een huisje gehuurd in Bruchhausen, een klein plaatsje tussen Olsberg en Willingen. Het plaatsje is bekend om de Bruchhauser Steine, een razend interessant geologisch fenomeen.

IMG_20170807_193341

Op onze klim naar boven werd onze aandacht getrokken door een klein houten bordje met een pijl die schuin omhoog wees. ‘Ewige Quelle’ stond er op het bordje. We klauterden langs de steile helling omhoog en opeens zagen we de bron. Een klein stroompje, verscholen in het groen.

IMG_20170807_192927

Hier, hoog op de berg, bevindt zich een bron die almaar stroomt. Het stroompje wordt gaandeweg breder en dieper. Langs het stroompje bloeit en groeit van alles. Deze bron, die zo klein en onooglijk begint, is voor de helling en het dal een bron van leven.

Ik moest denken aan het visioen van Ezechiël, een profeet die in een moeilijke tijd woorden van God door moest geven. In een van zijn visioenen ziet hij een klein riviertje uit de tempel  in Jeruzalem stromen. Hij moet de rivier volgen en geregeld door de rivier waden. Al snel is de rivier echter zo breed en diep geworden dat Ezechiël er nier meer doorheen kan lopen. Hij gaat kopje onder.

Die rivier uit de tempel brengt leven. Langs de rivier groeien bomen die vruchten geven en genezing brengen. De rivier zelf is zo heilzaam dat de Dode Zee (die in dit beeld staat voor de dood, het kwaad, het donker) weer levend wordt.

Zo werkt het met Gods kracht. Met Gods Geest. Later zegt Jezus (in Johannes 7, 37) ‘rivieren van levend water zullen stromen uit het hart van wie in mij geloofd’. Dat is de kracht van het geloof die we mogen ontvangen. Misschien lijkt het handelen van God in ons leven klein en onbeduidend. Misschien lijken ons eigen geloof, onze eigen woorden en handelingen er niet toe te doen. Maar wat klein begint in het hart van wie gelooft, zal tot een stroom van levend water worden.

Onderschat nooit wat jouw gebaar van meeleven, jouw actie vanuit liefde uitwerkt in het leven van de ander.

 

Advertenties

Vakantiemijmering

15 Aug

Tijdens een wandeling op weg naar de top van de Olsberg troffen we twee bankjes aan  in een bijzondere opstelling.

IMG_20170809_205522

Ze stonden daar in afwachting om op de juiste plek neergezet te worden, maar zoals ze stonden, deed het me denken aan een kerkzaal. De berghelling als de plek om te ontvangen, om de stilte tot je te nemen.

Misschien is dat wel het heilzame van vakantie. Tijd hebben om stil te staan. Tijd hebben om te luisteren naar de stilte. Om niet langer geleefd te worden door het ritme van wat moet. Om niet langer geleid te worden door te hooggegrepen ambities of te hooggespannen verwachtingen.

Tijd om stil te staan en om te luisteren brengt mijn leven weer binnen de juiste proporties. Zoals psalm 131 zegt: “Heer, niet trots is mijn hart, niet hoogmoedig mijn blik. Ik zoek niet wat te groot is voor mij en te hoog gegrepen. Nee, ik ben stil geworden, ik heb mijn ziel tot rust gebracht. Als een kind op de arm van zijn moeder, als een kind is mijn ziel in mij.”

Die rust, die ervoer ik op de berghelling. Het is goed zo.

 

Gastvrijheid: een onverwacht uitzicht

1 Jul

Camara de Lobos. Het dorp ziet er net zo idyllisch uit als de naam doet vermoeden. We stappen uit de bus die ons uit Funchal naar de haven van Camara de Lobos heeft gebracht. Een reis van een nog geen half uur over een weg die tegen een steile bergwand lijkt te zijn geplakt. Waar de berg het maar enigszins mogelijk maakt, zijn er huizen gebouwd of bananenplantages aangelegd.

bootjes de lobos

Het eerste wat we zien, is de prachtige haven. De karakteristieke blauwe bootjes liggen op het strand. Een visser is bezig om de pas gevangen zwarte zwaardvissen schoon te maken. In de beschutting van de haven dobberen enkele tientallen blauwe visserbootjes. We wandelen langs de haven en de oude vuurtoren.

bootjes de lobos 2.jpg

Camara de Lobos is tegen de berg aan gebouwd. Rond de haven is het oude centrum, maar boven het dorp is een kale top te zien met een uitzichtspunt. ‘Zullen we proberen naar dat punt te lopen?’, vraag ik aan Esther. ‘Het uitzicht is daar vast schitterend!’. Nu is deze vraag wel een beetje gewaagd. Enkele maanden geleden kon Esther nauwelijks meer lopen en was zij aangewezen op een scootmobiel. Door een dokter die bleef zoeken en door de juiste medicijnen was er een wondertje gebeurd. En hier liepen we dan. Samen. Zou zo’n klim …

We komen bij een wijk met kleine huisjes. Een trap loopt steil naar boven en verdwijnt om de bocht. We besluiten hier naar boven te klimmen.

De trap blijkt eindeloos. Een soort stairway to heaven. Voor Esther bijna letterlijk. De klim ontneemt haar de adem. Halverwege (of aan het begin, of aan het einde – we weten het niet) besluiten we even te gaan zitten op de trap. Enkele zwerfkatten kijken ons nieuwsgierig aan. Een man met een enorme bananentros loopt met rustige tred naar beneden en groet ons met een vriendelijke Bom dia. Twee jongemannen komen luidruchtig langslopen en gebaren dat we er nog lang niet zijn. Een oude vrouw komt uit haar huis en kijkt naar ons.

We besluiten weer verder te klimmen. Maar na een twintigtal treden is het helemaal op voor Esther. Twee jonge vrouwen passeren ons puffend en naar adem happend.

We overleggen. Toch maar proberen naar boven te gaan? Of weer naar beneden? Het steegje met de steile trap gunt ons geen uitzicht. We aarzelen.

Dan komt er een vrouw aanlopen met een tas vol boodschappen. Ze groet vriendelijk en kijkt ons aan. Als ze ons gepasseerd is, houdt ze in. Ze wenkt ons. In het Portugees begint ze tegen ons te praten. We begrijpen dat ze ons uitnodigt om met haar mee te gaan. We volgen haar een portiek in. Door een wirwar van waslijnen komen we bij een binnenplaatsje. Ze gebaart ons dat we een stalen steil trappetje op moeten klimmen. Dan staan we opeens op haar dakterras. Een schitterend uitzicht onthult zich. De baai, de blauwe bootjes, het oude centrum. De oceaan.

De vrouw pakt snel twee stoelen zodat we kunnen gaan zitten. Ze maakt duidelijk dat ze bezorgd is om Esther en dat de weg naar boven voor haar niet goed is, maar het uitzicht hier niet minder.

We zijn er verlegen van. We zitten en kijken rond. Onze gastvrouw verdwijnt in haar huis. Na enige tijd besluiten we om weer terug te gaan en we willen onze vriendelijke redder bedanken.

Dan komt ze haar keuken uit lopen. In haar handen 2 glaasjes en een fles zelfgemaakte koffielikeur. Kom, drink. Ze pakt een schaaltje met olijven. Kom, gebaart ze. Eet.

We zijn ontroert door deze onverwachte gastvrijheid. We kunnen elkaar niet verstaan, maar we spreken dezelfde taal. Wat een onverwacht uitzicht.

gastvrij