Tag Archives: worstelen

Koppig geloven: zwerfvuil rapen in de storm

14 jan

Het is alweer zo’n 12 jaar geleden dat ik schoorvoetend moest toegeven dat ik toch geloof. Jarenlang had ik geworsteld en geprobeerd om los te komen van geloof, los te komen van God. Teleurgesteld in mensen, geloofsgemeenschappen en mijzelf zocht ik naar een andere levensinvulling. In die periode van zoeken was ik onrustig en vaak neerslachtig. Ik zocht gesprekspartners om mijzelf te overtuigen dat ik beter af was zonder God. Een van mijn vrienden die lange tijd geduldig naar mijn warrige uiteenzettingen luisterde, merkte op enig moment op dat hij mij behoorlijk gelovig vond. Ik bleef immers maar over God praten en tegen Hem strijden. Hij adviseerde mij om óf afscheid te nemen van deze weg en echt een andere koers te varen, óf te erkennen dat ik geloofde, alleen niet wist hoe en wat.

Weg terug

Zo begon mijn weg terug. Een nieuwe worsteling. Ok, God, U bestaat. Dat riep echter nog scherpere vragen op. Als God bestaat, waarom is er dan zoveel ellende en zoveel geweld? Heeft Hij überhaupt iets te maken met onze werkelijkheid? Opnieuw een worsteling van jaren. Mijn perspectief kantelde doordat enkele mensen hun ervaringen met God met mij deelden. Kostbare verhalen. Ik begon los te komen van mijn woede, verwijten en bitterheid, en ontdekte dat God mij nooit had losgelaten. Weet hebben van Gods nabijheid werd het fundament waarop mijn geloof, hoop en liefde weer werden opgebouwd.

Geloof als motivatie

Het geloof is mijn motivatie voor mijn zoeken naar recht en gerechtigheid, voor mijn verzet tegen misstanden en voor mijn betrokkenheid op mensen die gebutst en gebeukt door het leven gaan. Het geloof opent een hoop die vele malen groter is dan de ellende, de waanzin en het verdriet waar ik mee geconfronteerd word in gesprekken, in mijn eigen leven en in het journaal. Het is een koppig geloof, een koppige hoop. Omdat ik weet dat het anders kan zijn. Omdat ik me niet neer wil leggen bij haat en bitterheid. Omdat ik geloof in de kracht van de liefde.

plastic tas

Zwerfvuil rapen in de storm

Heeft geloven zin? In deze tijd? Afgelopen vrijdag stormde het. In Vriezenveen zou het plastic afval opgehaald worden en overal waren de zakken met plastic al klaargelegd. De zakken waaiden me om de oren en vlogen over straat, toen ik op weg was naar de bushalte. Sommige zakken waren opengescheurd en de wind speelde enthousiast met het vrijgekomen afval. Aangekomen in Almelo zag ik twee mannen met prikstokken zwerfvuil rapen. Dat is voor mij het beeld van geloven. Zwerfvuil rapen in de storm. Heeft het zin? Nee, natuurlijk niet, maar het maakt wel een verschil en laat zien dat het anders moet en anders kan. Dus ja, geloven heeft zin.

Soms worstel ik – maar ik gelóóf

6 jun

Deze geloofsbelijdenis is opgesteld door de belijdeniscatechisanten in de Protestantse Gemeente ’t Harde voor Pinksteren 2012.

Geloven is een weg: soms met zekerheden en rust, soms met twijfel, vragen en onzekerheden. Maar steeds weer in het vertrouwen dat God mijn herder, mij langs déze weg leidt.Met andere woorden: geloven is het vertrouwen dat God er is en ik er niet alleen voor sta. Daardoor ervaar ik rust. Geloof biedt dan ook houvast en kracht op mijn levensweg.

geloven is een weg

Ik geloof in God de Schepper. In de schepping wordt de grootheid van God zichtbaar. Niet alleen in het grote wonder van nieuw leven, maar ook in het wonder van het kleine: zoals de rups en de vlinder. Stilstaan bij de schoonheid van de schepping roept verwondering op en verandert mij.

Ik geloof in God die liefde is. Zijn liefde blijkt uit zijn  trouw en barmhartig. Ik geloof in een God die zich laat kennen en op ons betrokken is,  als een hand op mijn schouder. Hij laat mij merken dat ik er mag zijn. Door God weet ik dat ik geliefd ben, een parel in Gods hand.  Hij is om mij heen, om mij te beschermen, op te vangen, of  om mij een duwtje  in de juiste richting te geven. Het leven kan geen toeval zijn, daarom geloof ik in Gods leiding in mijn leven.  Ik geloof in een God die geen onderscheid maakt, bij wie iedereen thuis mag komen. Zijn genade is groot genoeg voor iedereen. Hij nodigt je uit zijn liefde in je leven toe te laten.

Ik geloof in Jezus Christus, mijn Verlosser. Hij is naar de aarde gekomen om ons bij God te brengen. Hij is voor mijn zonden gestorven, waardoor ik nu vrij mens mag zijn. Jezus is opgestaan, waardoor ik weet dat de dood niet het laatste woord heeft.

Ik geloof in Gods vergeving, want ik heb het nodig om steeds weer opnieuw te mogen beginnen.

Omdat ik geloof, wil ik proberen het goede te doen. Dat is de kernopdracht van het geloof: mijn naaste liefhebben. Als ik zo in het leven sta, kan ik een verschil maken. Omdat ik geloof, sluit ik mij aan bij een geloofsgemeenschap om samen Gods naam te prijzen en zijn wil te doen.  God geeft mij rust, het gevoel er niet alleen voor te staan. Het is een houvast. Het geeft mij kracht. Geloven is een veilige plek

Soms worstel ik – maar God, ik geloof!