Tag Archives: ziekte

Gebeden bij ziekte

15 feb

Gebeden bij ziekte

  1. Een gebed voor wie je lief is

Lieve God, bron van liefde

Nu ziekte mij beperkt,

mijn denken soms verstoort,

mijn kracht verzwakt

en mij mijn energie ontneemt,

bid ik voor wie mij lief en dierbaar zijn.

Wilt U hen zegenen met uw licht

bemoedigen met uw liefde.

Geef hen de kracht te dragen

en mij de moed om te ontvangen.

Zegen onze liefde. Amen

 

 

  1. Een gebed om licht

God van licht,

Soms is het gewoon even teveel

Te moeilijk en te zwaar

Soms zitten de tranen mij hoog

en welt een schreeuw op in mijn binnenste

Omdat de ziekte het donker maakt

Omdat het soms lastig is om moed te houden

Daarom, God, bid ik om uw licht

Tegen het donker

Tegen de chaos

Want uw licht geeft hoop

Amen

 

  1. Een dankgebed om lichtpuntjes

Lieve God,

Ik dank U om uw trouw

Ik dank U voor uw zegeningen

voor lichtpuntjes in de nacht

voor de zorg van geliefden

voor het bed om te rusten

voor de zonnestraal in mijn gezicht

voor het zachte kussen in mijn rug

voor de tederheid van mijn lief

voor het meeleven van mensen

voor het werk van de artsen

amen

 

  1. Een gebed voor de nacht

Hemelse Vader,

De zon is ondergegaan

De nacht heeft de sterren aan het licht gebracht

Aan het einde van de dag

bid ik tot U, God van licht

om uw beschuttende vleugels

om uw vrede

om uw liefdevolle geborgenheid

zodat ik mij in alle rust aan de slaap mag overgeven.

Zegen het goede van dag

en vergeef het kwade.

Zegen mijn geliefden en bewaar ons voor elkaar. Amen

 

 

  1. Een gebed in angst en nood

God,

Het water staat me aan de lippen

De golven overspoelen me

Ik raak op drift

en roep naar U

mijn God, mijn toeverlaat

U hebt de aarde gegrondvest – wees mijn rots

U zoekt wie verloren is – wees mijn Herder

U laat niet los wat uw hand is begonnen – wees mijn hulp

U bent mijn toren van kracht

U bent mijn kracht, bij U schuil ik. Amen

 

 

  1. Een gebed bij ziekte, geschreven door Sytze de Vries

Lieve God, hemelse Vader

Als wij langs de grenzen

van het leven moeten gaan,

waar ziekte ons klein maakt,

onzeker en afhankelijk,

laat ons leven dan nooit

verlopen in angst.

Laten er mensen zijn

die ons vasthouden:

wees Gij zelf aanwezig

in de handen die mij verzorgen,

in de woorden mij toegesproken,

en ontbreek mij niet

in mijn zuchten en mijn bidden,

in de liefde die blijft spreken.

 

Wees aanwezig als een vriend,

en beschut mij, en omarm mij.

Houd mij vast wanneer ik wankel,

nu de schaduw langer wordt.

 

Wees aanwezig bij ons allen,

die mij lief zijn.

Dat nooit de nacht zo diep kan zijn

of Gij zijt daar. Amen

 

 

 

Opeens is mijn glas halfvol

16 sep

(Dit blog is op 8 september 2015 geplaatst op http://www.mijnkerk.nl/)

Dit zal (voorlopig?) mijn laatste blog worden voor MijnKerk. In het afgelopen jaar heb ik met enige regelmaat en met veel plezier een blog geschreven over onze hond Flower. Het is bijzonder om te zien hoe een huisdier een eigen plaats krijgt binnen het gezin en onderdeel wordt van het huishouden. Al kijkend naar Flower zijn er ook zoveel momenten en gebeurtenissen die verwondering of plezier oproepen en waar soms ook lessen uit te trekken zijn. De trouw en loyaliteit van Flower, haar opmerkzaamheid en open ontdekkende houding zijn waardevolle eigenschappen waar ik nog veel van kan leren.

flower

Genoodzaakt om te stoppen

Toch ben ik genoodzaakt om met deze blogs voor Mijnkerk te stoppen. Onlangs heb ik te horen gekregen dat ik met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid reumatoïde artritis heb. Een bericht met verstrekkende gevolgen. Het is een chronische ziekte die niet te genezen is, omdat onbekend is wat reuma veroorzaakt. Tegelijkertijd is er ook veel mogelijk door verbeterde medicijnen en een betere begeleiding door een medisch team. In die zin ben ik vol goede moed, alleen moet ik nu wel in mijn activiteiten snijden. Op dit moment heb ik veel minder energie dan ik gewoon was en ben ik sneller vermoeid. Dat is wennen.

In de week dat de diagnose gesteld werd, was Flower ook ziek. Van het ene op het andere moment werd ze lusteloos en wilde ze niet meer eten of drinken. We hielden het natuurlijk goed in de gaten en besloten het nog een dag aan te kijken voor we contact zouden opnemen met de dierenarts.

Uiteindelijk bleek ze iets te hebben opgegeten wat klem was komen te zitten in haar darmen. Het lukte haar om het op eigen kracht kwijt te raken. Direct knapte ze op. In no time was ze weer vrolijk en enthousiast.

Wat er is, is vandaag

We hadden een nieuw speeltje voor haar gekocht waar ze razend vrolijk en uitgelaten op reageerde: een schaap met een geluidje. Het was mooi om te zien hoe Flower de kunst verstaat om in het moment te leven. Op het moment van ziekte is ze ook helemaal ziek. Maar zodra het weer gaat, is ze ook weer helemaal aanwezig. Geen zorgen om wat er morgen gaat gebeuren, geen last van gisteren. Wat er is, is vandaag. Helemaal.

Dat wil ik meenemen nu mijn leven een nieuwe wending heeft genomen. Opeens is mijn glas halfvol.

Helaas, u bent te duur

3 sep

Vorige maand (16 augustus 2014) besteedde Een Vandaag aandacht aan de vraag of er een maximumprijs zou moeten komen voor behandelingen. Een vraag die opkomt door de almaar stijgende kosten voor de zorg. Al langere tijd blijkt het lastig te zijn om de zorgkosten onder controle te krijgen. De verwachting is dat de zorgkosten in de komende jaren nog behoorlijk op zullen lopen. Een van de oorzaken zijn de snelle ontwikkelingen van nieuwe, vaak uiterst kostbare  behandelingen en medicijnen. Er komen meer patiënten bij en de behandelingen worden duurder. Daardoor dringt de vraag zich op: hoelang is dit nog betaalbaar en kunnen we op deze manier door gaan? Onderzoek onder medisch specialisten laat zien dat een meerderheid van deze beroepsgroep voor een prijsplafond is: een commissie van wijzen moet vast gaan stellen hoeveel een ‘gewonnen’  levensjaar mag gaan kosten.

zorgkosten

Hoewel de vraag een uitermate belangrijke vraag is (hoe houden we de zorg betaalbaar) is de gekozen richting schadelijk voor de patiënten en voor de onderlinge verbondenheid in de samenleving. Dat komt ook naar voren in de reportage. Wouter Bos, voorzitter Raad van Bestuur van VU Medisch Centrum, zegt onder andere: “eerlijk afspreken wanneer we niet meer solidair kunnen zijn.”  Wanneer de discussie over zorg wordt beperkt tot kostenposten, gaan er twee dingen mis. Allereerst reduceren we mensen tot kostenposten. Niet alleen moet een patiënt verwerken dat zij of hij ernstig ziek is en herstel niet meer mogelijk is, ook zal de patiënt zich bewust moeten zijn van de kosten. Wat verwachten we van deze benadering? Verwachten we dat een man van 57 die aan alvleesklierkanker lijdt, tot de conclusie komt dat een behandeling wel erg duur is en dat hij afziet van een levensverlengende kuur? ‘Ja, u hebt gelijk, dat is wel veel geld voor 6 maanden’. Wanneer we te maken hebben met de patiënt dan hebben we te maken met een mens met relaties, dromen, verlangens en angsten. Een mens laat zich niet terugbrengen tot een bedrag. Een geliefde is altijd meer dan de kosten.

In de tweede plaats wordt voorbijgegaan aan de waardigheid van het leven. De discussie zou niet beperkt moeten worden tot de vraag wat een levensjaar mag kosten. De discussie zou moeten gaan over de vraag wat de waardigheid van het leven dient.  Dan gaat het niet alleen om de vraag naar waardig leven, maar ook om waardig sterven. Niet alle behandelingen die mogelijk zijn, zijn ook gewenst. Onderzoek laat zien dat mensen vaak onnodig in de laatste fase in het ziekenhuis verblijven. Zowel de patiënten als de direct betrokkenen zouden liever zien dat de patiënt in de terminale fase in een huiselijke omgeving zou verblijven.

Daar komt bij dat het een risicovolle ontwikkeling is wanneer deze ethische discussie tot de economische overwegingen wordt beperkt. Gaan we op deze manier alle chronisch zieken en beperkte medemensen beoordelen?

Het is goed om naar de kosten te kijken. Het blijkt dat daar ook nog rek in zit. Medicijnen blijken in Portugal de helft goedkoper dan in Nederland.  Als het echter gaat om het ontwikkelen van een visie op chronisch zieke en terminale patiënten zal de waardigheid van een mensenleven centraal moeten staan. Dat vraagt om solidariteit. Een samenleving die zieken en stervenden aan hun lot overlaat, is ten dode opgeschreven.