Slechts op bezoek

2 Dec

Vrijdag 23 november 2018 waren we als voorgangers binnen de burgerlijke gemeente Sliedrecht op uitnodiging van burgemeester Van Hemmen op werkbezoek in de Penitentiaire Inrichting Dordrecht.

pi_dordrecht

Het was een indrukwekkende en waardevolle ervaring om achter deze muren te mogen kijken. Een aantal dingen bleef me bij.

Werken aan herstel

Allereerst was het van waarde om meer te horen over de visie en het beleid van de gevangenis. Vanaf het moment dat veroordeelden binnenkomen, wordt er aandacht besteed aan de terugkeer in de maatschappij. Het is voor iemand die uit de gevangenis komt pittig en hard om de weg in de samenleving weer te vinden. Werk, woonruimte, relaties – alles is ingewikkeld geworden. Het programma in de gevangenis probeert hen aan te sporen juiste keuzes te maken en beter voorbereid terug te keren. Het vraagt om betrokken inzet van het personeel en het vinden van het evenwicht tussen verantwoordelijkheid geven aan de gedetineerden en noodzakelijke controle. Zo is er een arbeidsprogramma waarbij de gedetineerden overdag buiten de gevangenis aan het werk zijn.

De prijs van detentie

In de tweede plaats trof het me wat het betekent om gedetineerd te worden. Het afnemen van vrijheid gaat ver en raakt je in je relaties, je lichaam en je geest. Visitatie (inwendig onderzoek), onder toezicht naar het toilet, fouilleren kunnen op geregelde tijden plaats vinden. Dit is noodzakelijk omdat op allerlei manieren geprobeerd wordt om spullen of opwekkende middelen de gevangenis in te smokkelen. Daarnaast raakt de detentie aan alle relaties. Het is niet toegestaan om een eigen telefoon te hebben. Vrij internetverkeer is niet toegestaan. Bezoek vindt vrijwel altijd plaats onder toezicht. De momenten om mensen te ontvangen of om te bellen zijn gering. Door goed gedrag kan extra bezoektijd verdiend worden. De detentie grijpt in in eventuele relaties, gezinnen en vriendschappen.

Betrokken personeel

In de derde plaats ben ik diep onder de indruk van de houding van het personeel die  zich verhouden met mensen die dingen hebben gedaan en hun straf uitzitten. Tegelijkertijd is het uitgangspunt dat mensen niet samenvallen met hun daden en dat het oordeel aan de rechter is, en niet aan het personeel. Er is een bewogenheid en betrokkenheid om enerzijds te staan voor de veiligheid van de samenleving en het uitvoeren van de straf, en om anderzijds de gedetineerden te motiveren een ander pad in te slaan om niet opnieuw in dezelfde valkuilen te stappen als ze weer vrij zijn.

Dunne scheidslijn

Die houding, tenslotte, heeft voor  een groot deel te maken met het besef dat de lijn tussen goed en kwaad, tussen vrijheid en gevangenis, soms flinterdun kan zijn. Het gaat om keuzes maken. Om een weg te vinden in de omstandigheden die op je pad komen. Het verschil tussen mensen in en buiten de gevangenis is soms niet zo groot als je zou willen. Het betekent niet dat je milder zou moeten oordelen over de daden, maar wel dat je milder durft te kijken naar de mens achter de misdaad.

Bijzonder waardevol om kennis gemaakt te hebben met enkele mensen die in PI Dordrecht werken. Onze samenleving houdt niet op voor de muren van de gevangenis.

Weetjes:

  • vanuit de kerken zijn veel vrijwilligers actief in de gevangenis. Nieuwe vrijwilligers zijn altijd welkom
  • de geestelijke verzorging heeft een belangrijke taak. Maar het is lastiger geworden om daar aan tegemoet te komen door bezuinigingen en herverdeling van geestelijken (meer moslim geestelijken, minder christelijke en humanistische)
  • Exodus Nederland biedt hulp en opvang aan ex-gedetineerden, gedetineerden en hun familie.
Advertenties

Dwars

30 Nov

Labradors houden van eten. Daar staan ze om bekend en Charly is zeker geen uitzondering. Geen maaltijd kan worden klaargemaakt of Charly zit geduldig naast de kok in de hoop dat er iets van het aanrecht valt. Als wij eten, eten hij in gedachten met ons mee – de speekselklieren maken jammer genoeg geen onderscheid tussen fantasie en werkelijkheid.

charly5

Zijn eigen maaltijden vormen de hoogtepunten van de dag. Charly kan zich er uren op verheugen, in 4.7 seconden zijn bak leegeten en dan nog uren nalikken. Eten of denken aan eten is hemels en raakt aan het ultieme geluk.

En kauwen natuurlijk. Een beetje knagen, bijten en sabbelen op botten, kauwstaven of takken maakt zijn leven nog meer compleet. Onderweg schept Charly dan ook altijd van alles op in zijn grote bek. Als een shredder loopt hij langs de Singel en vermaalt en vermorzelt talloze takjes die in deze herfst uit de Platanen zijn gevallen. Vrolijk snuffelend, met een relaxte kwispel vervolgt hij zijn weg.

Tot het moment dat zijn gulzig verlangen hem net even een takje teveel in de bek deed nemen. Net even te happig. Net even te weinig gekauwd. Het stokje – niet meer dan een centimeter of 7 vond zijn weg in de bek van Charly. het passeerde de eerste rij snijtanden, op weg naar de malende kiezen. De kundige tong bewoog het stokje verder naar achteren.

Maar in een onbewaakt ogenblik valt het stokje precies achter zijn voorlaatste snijtanden van de onderkaak. Overdwars. Muurvast. Een bijkomend probleem voor Charly is dat hij zijn tong niet meer kan gebruiken. Die zit ook klem achter het houtje.

Verwoed probeert hij met zijn tong en poten zijn vrijheid terug te krijgen. Als hij probeert te blaffen, klinkt er een sneu ‘wrhef’. En dan slaat de paniek bij Charly toe. Niet kunnen blaffen. Zeg nu zelf.

Bij de dierenarts hervindt Charly zijn bravoure. De arts probeert de bek van Charly te openen om te kijken of en zo ja waar het hout in zijn bek zit. Met alle kracht klemt Charly zijn kaken op elkaar. ‘Ik laat me toch niet in de bek kijken’.

Wankelend op zijn poten blijft hij zich verzetten tegen de lichte narcose en welk gefreubel aan zijn lijf dan ook.  Uiteindelijk wordt de narcose hem te machtig en kan de dierenarts snel en vaardig het takje verwijderen en Charly’s bek en keel onderzoeken.

charly1

We gaan naar huis met een opgeluchte maar uiterst versufte Charly. De rest van de dag komt hij nauwelijks meer uit zijn mand.

charly2

Tot 4.00 uur in de morgen. Vrolijk en luid blaffend laat hij weten dat wat hem betreft het tijd is voor een wandeling.

Kijken of er nog ergens stokjes liggen.

Doorbreek het zwijgen

20 Nov

Vandaag (19 november 2018) was ik aanwezig bij de opening van de tentoonstelling ‘Kracht uit geweld’. De gemeente Gooi en Vechtstreek had in het kader van de week tegen kindermishandeling de stichting Kunst uit geweld uitgenodigd om een tentoonstelling te organiseren in de bibliotheek van Huizen.

in de wereld. Door Esther

In de wereld. Door Esther

Wethouder Hoelscher opende de tentoonstelling en vroeg in zijn toespraak aandacht voor de eenzaamheid van slachtoffers van geweld, Niet alleen draag je de gevolgen van verwaarlozing, geweld of misbruik met je mee, maar je raakt ook geïsoleerd. Want aan wie kan je je verhaal vertellen? Wie zal jou geloven? De wethouder was geraakt door de eenzaamheid die in zoveel kunstwerken naar voren komt. “Ik kan me niet indenken hoe dat voelt. We moeten dit echt bespreekbaar maken.”

Een van de kunstenaars droeg vervolgens een gedicht voor, waarin de kwetsbare hoop werd verwoord. Het leven stopt niet bij die momenten van geweld. De kracht om te overleven is ongedacht groot. Daar waar mensen weer leren vertrouwen, opent zich de weg naar het leven.

overzicht

Tentoonstelling in de bibliotheek te Huizen

De kunstuitingen vertellen een verhaal. Het verhaal waarin de woorden vaak nog ontbreken. Wat gebeurd is, is onuitsprekelijk. Wat heeft plaatsgevonden, wordt verzwegen – door de samenleving, door de dader, door het slachtoffer. Het beeld gaat aan het verhaal vooraf. Dat er geen taal en geen woorden zijn, betekent niet dat misbruik dus wel mee zou vallen. De schilderijen laten de verwoestende doorwerking van het geweld zien. Het zwijgen van de samenleving vergroot de schurende pijn van de slachtoffers.

De week tegen kindermishandeling is in het leven geroepen om het zwijgen te doorbreken. De verhalen van de slachtoffers onderstrepen het belang van aandacht voor deze thematiek en de noodzaak om alles op alles te zetten om kinderen te redden uit situaties van misbruik en om misbruik te voorkomen.

Doorbreek het zwijgen.

doorbreek het zwijgen

Spiegel. Door Mariska

 

Startzondag: een goed gesprek

14 Sep

Kom je zondag 16 september ook naar de Ontmoetingskerk? Het wordt een feestelijke, gezellige en aansprekende zondag als opening van het nieuwe seizoen. Wat gaan we doen?

Ontmoetingskerk lente

Inspirerende vieringen

We beginnen om 10.30 uur met een inspirerende Ontmoetingsdienst. Ook als je niet of minder bekend bent met de kerkelijke traditie, ben je van harte welkom. De christelijke traditie is niet alleen razend interessant en heeft mede onze cultuur en samenleving bepaald, maar heeft ook krachtige, hoopvolle boodschap die harten kan veranderen.

In deze viering zingen we een aantal lievelingsliederen van gemeenteleden. Zo ontmoeten we elkaar rond het lied. We lezen een stukje uit Marcus 8 over de vraag van Jezus: ‘Wie denken de mensen dat ik ben?’ Het gaat in de overdenking over ons imago, over de vraag wie wij zijn. Wat is onze eigen identiteit? Ik wil uitleggen dat we onze eigenheid in Christus vinden. Dat helpt ons om open en uitnodigend te kunnen leven.

Voor de kinderen en jongeren is er om 10.30 uur een supergave tentdienst. Echt, daar moet je bij zijn! En je neem je vrienden en vriendinnen mee. Het gaat namelijk over het spannende verhaal van de torenbouw van Babel. We zingen vrolijke nummers die door onze jongerenband gespeeld worden.

Voor de allerkleinsten is er natuurlijk oppas.

Bodempje leggen

Na de viering is het tijd om voor een kopje koffie met een paar bolletjes. Precies genoeg om voldoende energie te hebben voor het prachtige en onderhoudende middagprogramma.

www.bakkerbart.nl

We kunnen kiezen uit verschillende activiteiten vanaf 12.30 uur:

Motortoertocht

Wie van motorrijden houdt, heeft deze zondag geluk. Gerralt Kamermans heet weer een befaamde route uitgestippeld door het prachtige Twente. En het weer zit ook nog eens mee!

motor

Levend stratego

Voor de kinderen is er een tof programma met als hoogtepunt Levend Stratego.

Speeddaten

Sorry? Speeddaten? Ja, klopt. Het thema voor deze startzondag is ‘een goed gesprek’. Het speeddaten is heel geschikt om in korte tijd met meerdere mensen kennis te maken. Aan de hand van uitdagende vragen en thema’s gaan we snel de diepte in en verkennen het goede gesprek.

Wandeling

Aansluitend aan het speeddaten (rond 13.00 uur) is er ruimte voor een prettige wandeling. We gaan op pad met een verhaal en met bepaalde vragen. Al wandelend en pratend kunnen we zomaar die ander ontmoeten.

Workshop High Tea

Tot slot is er vanaf 12.30 uur onder deskundige leiding van Jannet Piksen een workshop High Tea. Creatief, gezellig en lekker.

High-tea-op-locatie-1

High Tea

We sluiten de startzondag af met een High Tea vanaf 14.30 uur. Wat zou het fantastisch zijn om jou te mogen ontmoeten!

Tot slot

In de kerkzaal is een kleine theepottententoonstelling te zien. Moet je echt even komen bewonderen!

Zwijg niet langer

16 Aug

Het nieuws van de afgelopen week uit Pennsylvania laat mij niet los. Het ontneemt mij de adem. De kwaadaardigheid van de misbruikers. Het enorme aantal kinderen dat misbruikt is. Het toedekken door medepriesters. Het wegkijken, vergoelijken en faciliteren door het kerkelijk bestuur.

IMG_20170807_185414

De gevolgen van seksueel misbruik kunnen bijzonder ingrijpend zijn. De onteigening van het lichaam, het isolement en de eenzaamheid, de schaamte en schuldgevoelens, het verlies van eigenwaarde en zelfvertrouwen. Zoveel kinderen die door toedoen van priesters de levensvreugde hebben verloren en voor wie het leven zwaar en donker werd – ik kan er niet bij. Wat is de kinderen onbeschrijfelijk veel leed aangedaan.

En dan lees je in de verslagen dat andere priesters ervan afwisten. Dat de kerkleiding willens en wetens de daders beschermde en dus kinderen uitleverde. Hoe is dat mogelijk?

In de kerk. Door priesters. Dat raakt aan een extra dimensie. Die van de ziel. Het raakt aan de wereld van geloof. Van die God die opeens niet meer aan jouw kant staat, maar aan de kant van de dader. Van die god die maakt dat je je nog dieper schaamt, nog meer worstelt met schuld – tot in eeuwigheid. Dát, dat is die priesters, de kerk, en ja, ook mij als voorganger in de kerk, zo aan te rekenen.

Het gebeurde, het gebeurt in de kerk. De kerk zou die veilige plaats moeten zijn. De kerk zou de plek moeten zijn waar de Heilige woont. Waar de beschuttende vleugels zich beschermend om gekwetste, kwetsbare en gebutste mensen heen vouwen. De kerk zou die plek moeten zijn – veilig, heilig, vredig en steunend.

Het is niet te bevatten en verbijsterend dat zoveel kwaadaardigheid zo lang in het hart van de kerk kon voortwoekeren.

We kunnen niet meer gewoon naar de kerk zonder rekenschap te geven. We kunnen niet meer gewoon samenkomen en zingen en bidden, zonder de liefde te laten spreken. De Bijbelse liefde die onrecht aan de kaak stelt, die het kwaad kwaad noemt, en die zich ontfermt over kwetsbaren.

We zullen voor Gods aangezicht boete moeten doen en ons inkeren. Hoe veilig is onze geloofsgemeenschap? Hoe gaan we om met macht? Kunnen slachtoffers met hun verhaal naar buiten komen en krijgen ze onze erkenning?

We zullen moeten opstaan tegen onrecht. Opstaan voor wie slachtoffer is geworden van misbruik.We moeten opstaan voor onze kinderen.

Kunnen we nog geloofwaardig spreken? Ik weet het niet. Niet zomaar.

Charly en het Moeras

8 Aug

In die dagen dat de zon nog onbarmhartig scheen en het dorre land zuchtte onder de verzengende hitte, de lucht boven de weg danste in de hete Saharawind, gingen de liefste en ik vroeg in de morgen met onze honden op weg naar de Engbertsdijksvenen.

We maakten in deze dagen graag gebruik van de koelte van de ochtend om een langere wandeling met Charly en Flower te kunnen maken. Als de zon wat hoger stond, was het al snel te warm voor de honden.

IMG_20180808_181316

Deze ochtend hadden we bedacht om ook te ontbijten in de prachtige natuur, zodat we een iets langere wandeling zouden kunnen maken. En zo kwam het dat we in de vroegte, onze wandelschoenen aantrokken, de ontbijtspullen bij elkaar pakten en de honden in de auto deden. Flower op de grond, Charly achterin.

IMG_20180624_135718

 

 

IMG_20180803_085252

 

 

 

 

 

 

 

Je kan onze honden – en zeker Charly – geen groter plezier doen dan met de auto ergens naar toe te rijden. In de auto zijn ze over het algemeen rustig, maar zodra we de bestemming bereikt hebben, kunnen ze hun enthousiasme niet langer binnen houden. Blaffend en springend begroeten ze het bos. Maar er is altijd tijd om even te poseren.

IMG_20180801_095558(1)

Al snel vonden we een picknicktafel waar we genoten van de stilte die slechts werd verbroken door een traag wegspringende ree, de roep van een buizerd, het gezoem van insecten en het ritselen van de wind in de verdroogde bladeren. Niet alleen de bladeren verdroogden, ook de veengrond vertoonde barsten en scheuren.

IMG_20180803_092013

We vervolgden onze wandeling in de schaduw van de bosrand en genoten van de prachtige natuur. Omdat er in de Engbertsdijksvenen veel vennen, watertjes en meertjes zijn, is het nog redelijk groen. Het water staat natuurlijk wel overal laag. Soms zijn de meertjes nauwelijks zichtbaar door de groene waterplanten die uitbundig groeien en bloeien.

Op een onbewaakt ogenblik liep Charly iets verder voor ons uit en sloeg af naar links, om het een en ander nader te onderzoeken. Normaal gesproken springt hij binnen enkele seconden weer op het pad, want hij houdt ons altijd goed in de gaten. Nu duurde het langer. En het was stil. Heel stil.

Snel rende ik naar de plek waar Charly linksaf was geslagen. Daar zag ik Charly verwoede pogingen doen om tussen allerlei waterplanten weer op de kant te klauteren. Hij was in al zijn uitbundigheid het veen ingelopen en was in het moeras weggezakt. De modder zat tot op zijn schoft. Net voordat ik hem kon vastgrijpen, wist Charly zichzelf uit het moeras te bevrijden.

En zoals elke opgeluchte labrador liep ook Charly direct naar zijn baasje om zich eens goed uit te schudden. Nu weet ik hoe moeras smaakt …

 

 

 

 

 

Waar is die maan?!

28 Jul

Laat ik maar met een ontboezeming beginnen. Ik ben zo’n toerist. Zo iemand die wel de krenten in de pap wil proeven, maar daar ook niet al te veel moeite voor wil doen. Gewoon, het beste even meepikken en afvinken van de bucketlist (die ik alleen heb als er iets af te vinken valt).

De bloedmaan leek een eenvoudige. Het werd ruim op tijd aangekondigd. Het fenomeen zou zich voordoen op een zeer prettig tijdstip. En belangrijk: deze maansverduistering zou bijzonder goed zichtbaar zijn. Het was immers al drie maanden onbewolkt.

Bloedmaan

Wat we niet zagen

Zo ging trok ik dus vol goede moed naar de rand van Vriezenveen. De dag ervoor had ik nog een verkenning gedaan. De maan kwam zoals verwacht op het juiste moment op de juiste plaats goed zichtbaar te voorschijn.  Dat zou vandaag dus niet anders zijn.

Voor de zekerheid nam ik Charly en Flower mee. Mocht op de een of andere manier de bloedmaan op een deceptie uitlopen, dan had ik een excuus. ‘Nou ja, ik loop hier natuurlijk relaxed mijn honden uit te laten enzo’.

Vol goede moed liep ik naar de Westerweilandweg. Als ergens de maan zich zou laten zien – dan toch daar. Met dat ik de brug over de beek oversteek, zie ik aan mijn linkerhand in de schemering een echte ‘maan-spotter’. Een grote camera op statief. Stoeltje erachter. Camouflagekleding.

We zaten goed. Dat was duidelijk. Tegelijkertijd bekroop me een lastig gevoel. Terwijl schuin achter mij de laatste zonnestralen de hemel een prachtige purperen gloed gaf, was er geen spoor van de maan. Waar is die maan?

IMG_20180718_204620

Gek genoeg bekruipt mij dan het gevoel dat ik het niet goed doe. Dat ik de clou mis. Dat ik iets over het hoofd zie. De maan bijvoorbeeld. Voorzichtig stappen we verder, terwijl ik niet al te omzichtig om mij heen kijk. Hoe kun je de maan nou missen?

Dan zie ik aan de andere kant van de weg nog een maan-spotter. Met verrekijker. En kennis. Het blijkt dat hij de maan ook kwijt is. Het is een listige bewolking van de kant van Almelo. Altijd weer Almelo. De maan-spotter merkt nog op dat de maan bij Mars zichtbaar zou zijn. Maar ook van Mars geen spoor.

We vervolgen onze weg, terwijl de nacht steeds meer terrein wint en aan de zonzijde de sterren een voor een blinkend tevoorschijn komen. Van de maan geen spoor. Onderweg zie ik allerlei maan-spotters. Professionals en amateurs. Niemand ziet de maan.

We lopen terug via de Aadorpweg. Als we weer in de buurt van Vriezenveen komen, horen we opgewonden stemmen van maan-kijkers. Zo nonchalant mogelijk kijk ik om mij heen. Ik zie dus niets. Tot een maan-kijker mij enthousiast aanspreekt. ‘Heb je hem gezien? De bloedmaan?’ ‘Eh. Nee.’

Maar dan wordt de maan mij aangewezen. ‘Kijk dan! Kijk daar!’ Ik tuur en zie boven de horizon de vage contouren van de maan. Oké.

We gaan naar huis en met een biertje in de hand blijf ik nog een tijdje in de tuin zitten. De honden zitten er helemaal doorheen en blijven hijgen. Ik vraag me af of ik de maansverduistering van mijn bucketlist mag afstrepen. Het was vaag en niet rood, maar wel een verduistering, toch? Opeens komt de maan boven de schutting uit. Helder schijnt de maan in de nacht. Rechts mist nog een hapje. Maar langzaam klimt de maan en wordt meer en meer zichtbaar.

Zie ik nou een knipoog?